Το «λεωφορείο ο πόθος», ο Κασουλίδης και η λεωφόρος ονείρων που χάνεται

Φτάσαμε σήμερα να εκλιπαρούμε για επιστροφή της Μόρφου!

casoulides-anastasiades

Του Γ. Καλλινίκου

«Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι με την πάροδο του χρόνου θα έρθει άλλο σχέδιο, και αν αυτό δεν μας αρέσει θα έρθει άλλο και μετά άλλο και άλλο. Είναι λάθος να θεωρούμε ότι είμαστε στη στάση του λεωφορείου και αν δεν προλάβουμε το πρώτο θα πάρουμε το επόμενο. Δεν θα περνούν για πάντα λεωφορεία, ούτε θα έχουν για πάντα τον ίδιο προορισμό». 

Τάδε έφη, Ιωάννης Κασουλίδης σε συνέντευξη του στον «Π» την Κυριακή, όταν δηλαδή, ήδη είχαν αρχίσει οι συνομιλίες στη Γενεύη. Και πρόσθεσε: «Εγώ πάντα λέω ότι αν θέλεις λύση, τότε στο τραπέζι βάσεις θέσεις που μπορούν – μετά από διαπραγμάτευση ασφαλώς – να γίνουν αμοιβαία αποδεκτές. Εάν βάζεις θέσεις που ηχούν ωραία στ’ αφτιά, αλλά με αυτές δεν μπορείς να λύσεις το πρόβλημα, σημαίνει ότι δεν θέλεις λύση».

Είναι πραγματικά λυπηρό, μετά από 30 χρόνια στην πολιτική, ο επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Κυπριακής Δημοκρατίας να μην έχει ακόμη αντιληφθεί πως είναι την Τουρκία που έχει απέναντι του. Ό,τι πιο λανθασμένο μπορείς να κάνεις, είναι να εισέρχεσαι σε μια διαπραγμάτευση – την κρισιμότερη από το 1974 – και να ομολογείς ότι θα καταθέσεις θέσεις που θα τις αποδεχθεί. Και για να τις αποδεχθεί, βεβαίως, σημαίνει ότι είναι αυτές που η ίδια υποστηρίζει ή που έστω βρίσκονται πλησιέστερα στις δικές της διεκδικήσεις. Κατ’ αυτό τον τρόπο, απλώς, δηλώνεις, εμμέσως αλλά ξεκάθαρα, ότι διαγράφεις κάθε έννοια δικαίου που αφορά εσένα ως θύμα. Διαγράφεις κάθε τουλάχιστον ανεκτό συμβιβασμό. Υποδηλοίς ότι προκειμένου να φτάσεις σε λύση, θα κάνεις όσες υποχωρήσεις απαιτούνται.

pin-previousΑλήθεια, θα ήταν χρήσιμο να απαντούσε ο κ. Κασουλίδης, τι και πόσα κερδίσαμε τόσες δεκαετίες με τέτοια φιλοσοφία. Μια πορεία 42 χρόνων, που στιγματίστηκε από μια ακατάπαυστη κατρακύλα της ε/κ πλευράς η οποία έθετε διαρκώς στο τραπέζι «θέσεις που μπορούν να γίνουν αποδεκτές». Και φτάσαμε σήμερα να εκλιπαρούμε για επιστροφή της Μόρφου… Ο κατά τ’ άλλα συμπαθής Ιωάννης Κασουλίδης, έμεινε στη στάση κάποιου λεωφορείου. Την ίδια στάση στην οποία περιμέναμε τη δεκαετία του ’80 και του ’90. Δεν πρόσεξε, προφανώς, ότι το 2004 μπορούσαμε να βρεθούμε σε κάποιαν στάση τρένου. Όταν εξασφαλίσαμε το εισιτήριο στην ΕΕ. Με εκείνο εισιτήριο είχαμε την ευκαιρία – και τη δυνατότητα – να επιβιβαστούμε σε τρένο και να οδεύσουμε με πιο γρήγορο μέσο προς τη λύση. Πλην όμως, ουδείς ηγέτης, ουδείς υπουργός Εξωτερικών, ουδείς πολιτικός είχε την τόλμη να αξιοποιήσει εκείνο το εισιτήριο.

Προφανώς, ο κ. Κασουλίδης δεν αντιλήφθηκε ότι μας δόθηκε η δυνατότητα να μεταφερθούμε και σε μια άλλη στάση, ενός ακόμη γρηγορότερου μέσου. Η ανεύρεση των υδρογονανθράκων σε συνδυασμό με τις ενεργειακές ανάγκες της Τουρκίας, ήταν ουσιαστικά ένα εισιτήριο για υπερταχύ σιδηρόδρομο. Ωστόσο, η πολιτική των κυβερνήσεών μας δεν ανέβηκε ούτε στο τρένο ούτε στον σιδηρόδρομο. Παρέμειναν στη στάση του λεωφορείου… Και συνεχίζουν να καταθέτουν στο τραπέζι προτάσεις, που θα γίνουν αποδεκτές από την άλλη πλευρά. Παίρνοντας για αντιστάθμισμα ψίχουλα. Εξού και η Μόρφου μετατράπηκε σε λάβαρο και ας επιστρεφόταν στο σχέδιο Ανάν. Προφανώς, επειδή η τουρκική πολιτική δεν έμεινε στην ίδια στάση λεωφορείου που έμεινε ο κ. Κασουλίδης και άλλοι πολιτικοί στα χέρια των οποίων βρίσκεται η τύχη του Κυπριακού. Προφανώς, οι Τούρκοι πολιτικοί προχώρησαν σε άλλες στάσεις και στο τραπέζι συνεχίζουν να καταθέτουν προτάσεις, που δεν γίνονται αποδεκτές. Για να έρθουν στην τελική διαπραγμάτευση και να προσφέρουν ουσιαστικά ψίχουλα, συγκριτικά με τις αρχικές διεκδικήσεις της ε/κ πλευράς.

Αυτά τα ψίχουλα, όμως, θα τα μαζέψουν οι διαπραγματευτές μας για να προλάβουν να ανεβούν στο λεωφορείο, που παρέμειναν να περιμένουν. Το «λεωφορείο ο πόθος». Σαν την ομώνυμη ταινία του Ελία Καζάν, στην πλοκή της οποίας στο τέλος, το όριο μεταξύ λογικής και παράνοιας γίνεται ολοένα και περισσότερο θολό, με αποτέλεσμα το ολέθριο τέλος… Ένα λεωφορείο το οποίο εμφανίζεται σαραβαλιασμένο από την φθορά των χρόνων και ένεκα αυτού, κινείται με ταχύτητα χελώνας. Αδυνατώντας, ως εκ τούτου, να πλησιάσει έστω και ελάχιστα, τη λεωφόρο των ονείρων την οποία προσδοκούν οι Ελληνοκύπριοι…

Γ. Καλλινίκου στον “Φ”

One thought on “Το «λεωφορείο ο πόθος», ο Κασουλίδης και η λεωφόρος ονείρων που χάνεται

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s