Ξεκίνησε και επίσημα η Άνοιξη! Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Από το μεσημέρι της Δευτέρας άρχισε η εαρινή ισημερία. Ετσι και επίσημα ξεκίνησε η ‘Ανοιξη του 2017 στο βόρειο ημισφαίριο. Αντίστροφα, στο νότιο ημισφαίριο ξεκίνησε το φθινόπωρο.

Η εαρινή ισημερία δίνει ίση διάρκεια σε μέρα και νύχτα και παράλληλα δημιουργεί ένα σκηνικό πολύχρωμο και αισιόδοξο, μακριά από τον μουντό και κρύο χειμώνα.

Η εαρινή ισημερία έφερε μαζί της τον καλό καιρό, την χαρούμενη διάθεση και τα πολύχρωμα λουλούδια.

Η ισημερία συμβαίνει γύρω στις 20 Μαρτίου και 22 Σεπτεμβρίου και χωρίζεται σε εαρινή και φθινοπωρινή. Η λέξη «ισημερία» προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις ίσος και ημέρα, και διευκρινίζει τι ακριβώς συμβαίνει: μέρα και νύχτα αποκτούν περίπου ίση διάρκεια.

Κατά την διάρκεια της ισημερίας ο Ήλιος βρίσκεται σε ευθεία με την κατακόρυφο στον ισημερινό της γης. Αυτό δίνει και την ίση διάρκεια σε μέρα και νύχτα.

Οι ισημερίες -η εαρινή και η φθινοπωρινή- καθορίζουν την έναρξη της άνοιξης και του φθινοπώρου, ενώ τα ηλιοστάσια -το θερινό και το χειμερινό- προσδιορίζουν την έναρξη του καλοκαιριού και του χειμώνα αντίστοιχα.

Η άνοιξη δεν έχει σταθερή ημερομηνία έναρξης και η πρώτη μέρα της ποικίλει ανάμεσα στις 19 (πιο σπάνια), στις 20 (συνήθως) και στις 21 Μαρτίου, ανάλογα με το έτος.

Και φέτος η άνοιξη θα διαρκέσει ένα λεπτό λιγότερο σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, η άνοιξη μικραίνει στο βόρειο ημισφαίριο και ό,τι χάνει, το κερδίζει σε διάρκεια το καλοκαίρι.

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Η άνοιξη η πιο πολυτραγουδισμένη εποχή, η εποχή των ποιητών. Και μιας και σήμερα 21 Μαρτίου είναι η παγκόσμια ημέρα της ποίησης, επιλέξαμε ένα ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη.

Έτσι τους βλέπω εγώ τους κήπους

Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία.

Βυθίζει κάποια μυγδαλιά το ανθοχαμόγελό της

στου βάλτου το θολό νερό. Και η θύμηση της νιότης

παλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία…

 

Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα,

όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γάστρα.

Το κυπαρίσσι, ατελείωτο σα βάσανο, προς τ’ άστρα

σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα.

 

Και πάνε, πένθιμη πομπή λες, της δεντροστοιχίας

οι πιπεριές και σέρνονται τα πράσινα μαλλιά τους.

Οι δύο λατάνιες ύψωσαν μες στην απελπισία τους

τα χέρια. Κι είναι ο κήπος μας κήπος μελαγχολίας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.