Ο Κοτζιάς, το πολιτικό θέατρο και η υποκρισία…

Του Γιώργου Καλλίνικου

Οι πλείστοι το έχουν συνειδητοποιήσει από καιρό. Ότι ο χώρος της πολιτικής είναι ένα απέραντο θέατρο. Στο οποίο οι πλείστοι πρωταγωνιστές και κομπάρσοι επιχειρούν να ανεβάσουν το δικό τους θεατρικό έργο. Άλλοι κωμωδίες, άλλοι τραγωδίες. Και συχνά-πυκνά επειδή είναι ατάλαντοι, τα μπερδεύουν και παρουσιάζουν ιλαροτραγωδίες.

Το φαινόμενο Κοτζιάς έχει βρεθεί εδώ και καιρό στο επίκεντρο της θεατρικής σκηνής των ντόπιων πολιτικών θιάσων. Όχι, βεβαίως, επειδή ο ίδιος επέλεξε να πρωταγωνιστήσει στις δικές τους παραστάσεις. Αλλά επειδή απεδείχθη στην πράξη ότι αρέσει στο «θεατρόφιλο» κοινό της Κύπρου. Έχει κερδίσει την πλειοψηφία. Όχι με το υποκριτικό ταλέντο του, αλλά με τις ξεκάθαρες πολιτικές του θέσεις. Που βρήκαν απήχηση στην πλειοψηφία του κυπριακού λαού. Πρόσφεραν αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες οι οποίοι συνήθως κρατούνται στο σκοτάδι και αφήνονται σε αγωνία, αφού αδυνατούν να στηριχθούν στις επαναλαμβανόμενες φραστικές διακηρύξεις αναξιόπιστων πολιτικών.

Αυτή ακριβώς η επιτυχία είναι που έφερε διάφορους πολιτικούς θεατρίνους να αναλώνονται στην ακούσια συμπερίληψή του στα δικά τους θεατρικά έργα. Το αποτέλεσμα είναι κωμικοτραγικό. Επειδή είναι εκπληκτικό να βλέπεις να τον συμπεριλαμβάνουν στο δικό τους έργο τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου αλλά, ταυτόχρονα, να τον συμπεριλαμβάνουν στο θέατρό τους και οι κυβερνώντες. Βεβαίως, οι τελευταίοι το κάνουν κατά το δοκούν. Όποτε τους βολεύει. Στην αρχή είχαν επιχειρήσει να στήσουν στον τοίχο τον Κοτζιά. Όταν αντιλήφθηκαν την απήχηση που αυτός είχε στην κοινή γνώμη και πόσο εκτεθειμένοι έμεναν οι ίδιοι, άλλαξαν τακτική. Περιορίζονται στον αναξιοπρεπή ρόλο της νήσσας. Εξίσου αναξιοπρεπής με την επιλογή τήρησης αποχής σε σημαντικά ή ασήμαντα πολιτικά θέματα.

Είναι, λοιπόν, εκπληκτικό να παρακολουθείς τις τελευταίες μέρες στα πλαίσια της επίσκεψης Κοτζιά στην Κύπρο, τους κυβερνώντες να τον συναντούν ο ένας μετά τον άλλο. Ακόμη πιο εκπληκτικό είναι να τους ακούς να τον επικαλούνται οι αθεόφοβοι. Να εκμεταλλεύονται την αθώα θέση του ότι οι δύο κυβερνήσεις βρίσκονται σε απόλυτη συνεργασία. Υποτιμώντας κατ’ αυτό τον τρόπο τη νοημοσύνη της κοινής γνώμης. Λες και δεν αντιλαμβάνεται ότι ποτέ δεν θα βγει η Αθήνα ή η Λευκωσία να δηλώσουν την παραμικρή διάσταση απόψεων. Αλίμονο αν φτάσουμε και σε τέτοιο σημείο… Εκείνο που μετράει, ωστόσο, είναι η πραγματικότητα πίσω από την βιτρίνα. Η πραγματική βούληση των στελεχών της κάθε κυβέρνησης. Οι πραγματικές τους προθέσεις στο τραπέζι των συνομιλιών. Η πραγματική υποχωρητικότητα της κάθε μιας.

Πώς να ξεχάσει κάποιος τα όσα άφηναν καλοθελητές από το στρατόπεδο της κυβέρνησης και ευρύτερα των οπαδών της όποιας λύσης να διαρρέει για την δήθεν καταστροφική στάση Κοτζιά στο «Όρος των Προσκυνητών»; Πώς να ξεχάσει κάποιος την επίρριψη σε αυτόν των ευθυνών για το ναυάγιο, την ώρα που ξεδιάντροπα πρόσφεραν άλλοθι στην Τουρκία; Πώς να ξεχάσει κάποιος τη δραματική ομολογία του ιδίου: «Αυτά είναι σχεδιασμένα και μεθοδευμένα πράγματα, προκειμένου να δώσουν άλλοθι στην απαράδεκτη στάση που κρατούν ορισμένες πλευρές στη διαπραγμάτευση για το Κυπριακό»; Και πώς να ξεχαστεί ποιος κομματάρχης έσπευδε στην Αθήνα για να πεισθεί ο Τσίπρας να φιμώσει ουσιαστικά τον Κοτζιά;

Όταν, λοιπόν, παρακολουθείς σήμερα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος να επικαλούνται τον Κοτζιά για να πείσουν ότι ακολουθούν ορθή πορεία, αναζητώντας κατ’ αυτό τον τρόπο συγχωροχάρτι για την αναξιοπρεπή ταπείνωσή τους με την αποδοχή των όρων ντροπής που έθεσε ο Σουλτάνος, πώς να αντέξεις; Πώς να χωνέψεις τέτοια και τόση υποκρισία; Πώς να προσπεράσεις τέτοια παρωδία;

Ο Κοτζιάς άφησε πίσω του την άχρωμη και άοσμη πολιτική της εκάστοτε ελληνικής κυβέρνησης στο Κυπριακό. Μπήκε μπροστά με την πλέον ξεκάθαρη θέση την οποία επανέλαβε και προχθές. Ότι δεν πρέπει να ονοματίσουμε ως λύση του Κυπριακού κάτι το οποίο θα διατηρεί αυτό που θέλουμε να λύσουμε, δηλαδή, την παράνομη κατοχή. Ο Κοτζιάς δεν είναι κανένας Άϊνστάιν της πολιτικής. Απλώς, ο άνθρωπος προτάσσει ό,τι πιο λογικό έχει ανάγκη αυτός ο τόπος για να μπορέσει να προχωρήσει με ελπίδα. Να απαλλαχτεί από κάθε κηδεμονία και κάθε φόβο, που προκαλεί ο βάρβαρος εισβολέας. Ε, λοιπόν, πολιτικοί θεατρίνοι, αφού τον εμπλέκετε στα θέατρα σας, τώρα που οδεύετε σε συνέχιση της παρωδίας (με την ουρά στα σκέλη) κρατείστε τουλάχιστον τις ξεκάθαρες θέσεις του. Χωρίς κολοκυνθίσματα, χωρίς ουρές, χωρίς εποικοδομητικές ασάφειες!

Γιώργος Καλλίνικου “Φ”

>>> Ν.Κοτζιάς: «ΟΗΕ και Βρετανία λειτουργούν ως λόμπι της Τουρκίας και ακολουθούν φιλότουρκη πολιτική στο Κυπριακό»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s