Μονόπρακτα από το Μοντ Πελεράν και τη Γενεύη για την Κύπρο: Σκηνές από τα προσεχώς…

Δημιουργούν νέο «διαπραγματευτικό κεκτημένο» για την Τουρκία…

Του Σεπτίμιου Σεβήρου

Ας μην μας ξεγελά η παύση των συνομιλιών. Ούτε η ανεπίσημη έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας. Ζήσαμε και ζούμε ιστορικές στιγμές για την πορεία του Κυπριακού. Όχι όμως για τους λόγους για τους οποίους πολλοί επιχειρηματολογούν, και σίγουρα όχι επειδή η «εικονική πραγματικότητα» – αυτήν που «επιμελούνται» με ιδιαίτερο ζήλο και φροντίδα οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης – έχει αληθινά ιστορικό χαρακτήρα.

Ζούμε ιστορικές στιγμές διότι, μέρα με τη μέρα, ακόμα και εν μέσω παύσης των συνομιλιών, αναιρούνται θεμελιώδεις θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς, χωρίς κανείς πραγματικά να αναλαμβάνει την «ιστορική» ευθύνη που του αναλογεί. Ιστορικές στιγμές διότι, λόγω ασύγγνωστης αμέλειας, δημιουργούμε νέο «διαπραγματευτικό κεκτημένο» (όπως αρέσκονται να το αποκαλούν όσοι δεν επιθυμούν την αναθεώρησή του), το οποίο είναι στην ολότητά του ευνοϊκό για την Τουρκία.

Διότι μας προσπερνούν ιστορικές στιγμές,  χωρίς να τολμούμε να αλλάξουμε τη μοίρα μας, ούτε εν έτει 2017, ούτε καν ως κράτος μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και τέλος, ζούμε ιστορικές στιγμές διότι πολύ απλά, στο παιγνίδι των εντυπώσεων, έχει επικρατήσει το αφήγημα της εν Κύπρω δεσπόζουσας «διανόησης» που επιβάλλει την αποδοχή της «όποιας λύσης» τώρα, κατατάσσοντας όσους διαφωνούν με το υπό συζήτηση παράλογο, το παρωχημένο και το «τριτοκοσμικό», στους ακραίους, στους απορριπτικούς, στους «μονίμως ανησυχούντες» (μόνο Γκιουλενιστές δεν έχουν κατηγορηθεί πως είναι, αλλά πού θα πάει, θα ακουστεί κι αυτό προκειμένου να αναλάβει τα υπόλοιπα ο ίδιος ο Ερντογάν…).

Ζούμε ιστορικές στιγμές διότι τα δύο πολιτικά άκρα της Κύπρου ταυτίζονται όχι μόνο επί της διαδικασίας και της ουσίας του κυπριακού προβλήματος, αλλά η μακροχρόνια «ώσμωση» μεταξύ τους έχει οδηγήσει και σε μια, άνευ προηγουμένου, ταύτιση ακόμα και σε επίπεδο «συνθηματολογικής προσέγγισης» της πραγματικότητας. Σχηματικά, δηλαδή, η αξέχαστη αριστερή ατάκα περί «ξιπετσισμένου κουρκουτά» βρήκε το ταίρι της στον αφορισμό για τους «εξ’ Ελλάδος επισκέπτες» της πρώην «εθνικόφρονος» παράταξης. Η μόνη διαφορά ανιχνεύεται στη γλωσσολογική της έκφραση, «λαϊκή» η πρώτη, καθαρεύουσα η δεύτερη, όπως αρμόζει άλλωστε στις κοινωνικές καταβολές των εκφραστών τους. Το σίριαλ του «ενωτικού δημοψηφίσματος» πραγματικά τους «ένωσε». Συνεπικουρούμενα δε τα δύο πολιτικά άκρα από την mainstream νομενκλατούρα της δήθεν κυπριακής διανόησης, η οποία φυσικά δεν έχει σταθερές ιδεολογικές αναφορές, ούτε και «αγκυλώσεις», έχουν καταφέρει να θεωρείται ως «πολιτικά ορθό» το δικό τους αφήγημα. Για αυτή την επικράτηση, δεν παραγνωρίζονται φυσικά οι βαρύτατες ευθύνες (η ρητορική, η εικόνα, και τα μικροπολιτικά παίγνια) των πολιτικών δυνάμεων που διαφωνούν με την «όποια λύση».

Η Γενεύη συμβολίζει με τον πιο γλαφυρό τρόπο αυτήν την πραγματικότητα. Στήθηκε μια «φάμπρικα» εντυπώσεων για τις «επιτυχίες» της πλευράς μας, η οποία απεδείχθη πολύ πιο σημαντική από την ουσία. Σε δεύτερη μοίρα πέρασαν τα πραγματικά αποτελέσματα της διαπραγμάτευσης, η τακτική των δύο πλευρών, τα κέρδη και οι ζημιές. Το μόνο που μετρά για τους πρωταγωνιστές είναι η εντύπωση που μένει στην κοινή γνώμη× η δημοσκόπηση που ήλθε να επισφραγίσει την επιτυχία που τόσο έντεχνα η διαπραγματευτική ομάδα, με την συνδρομή των διαμορφωτών της κοινής γνώμης, είχαν προπαγανδίσει νυχθημερόν επί δεκαπενθήμερο.

Εν μέσω αδιανόητων αυτο-αναιρέσεων για οποιαδήποτε άλλη δημοκρατικά ευνομούμενη πολιτεία, και κυριολεκτικά εν μία νυκτί, αποδεχθήκαμε για πρώτη φορά στην ιστορία του Κυπριακού τη συμμετοχή μας σε πενταμερή διάσκεψη για να συζητηθεί η εξωτερική πτυχή του προβλήματος. Πολλά έχουν λεχθεί για το συγκεκριμένο. Η αλήθεια είναι ότι στη μάχη των εντυπώσεων, κέρδισε η Κυβέρνηση. Το βαρύ πυροβολικό της υπήρξε η δύναμη της εικόνας: μια ψηλοτάβανη και επιβλητική αίθουσα των Ηνωμένων Εθνών, με τεράστια τραπέζια σε σχήμα «Π» και πολυπληθείς αντιπροσωπείες των 5 συμμετεχόντων μερών, με πλήθος προσώπων και πλήθος ιδιοτήτων εν είδη συμβούλων (η δική μας χώρεσε και γυμναστές και ψυχολόγους), και ασφαλώς τον Τούρκο ΥΠΕΞ να καταδέχεται να συναγελάζεται με τον δικό μας κοινοτάρχη. Μπροστά σε αυτή την εικόνα, η οποία μεταδόθηκε χιλιάδες φορές από το πρωί μέχρι το βράδυ, ποιός θα προσέξει τον ενοχλητικό αριθμό «5» των πέντε συμμετεχόντων μερών; Με την επιστροφή της κουστωδίας στη Λευκωσία και στο πολεμικό «μέτωπο» των τηλεοπτικών πάνελ, το ακλόνητο επιχείρημα της ήταν το λογικοφανές «και τί έπαθε η Κυπριακή Δημοκρατία;». Το επίπεδο συζήτησης και προπαγάνδας έφτασε τόσο χαμηλά που μέλη της διαπραγματευτικής ομάδας παρέπεμπαν σε επερχόμενα ταξίδια του Προέδρου στο εξωτερικό  προκειμένου να πείσουν πως η ΚΔ ουδόλως έχασε το κύρος της. Ποιος μπορεί να ψέξει τον απλό θεατή και αναγνώστη που πείστηκε; Ποιος μπορεί να κατηγορήσει τον απλό πολίτη για έλλειψη γνώσεων περί διεθνούς δικαίου, αναγνώρισης κρατών, αναβάθμισης παράνομων οντοτήτων, δημιουργίας προηγούμενου για το μέλλον και πάει λέγοντας;

Ο ερασιτεχνισμός της διαπραγματευτικής μας ομάδας δυστυχώς δεν εξαντλήθηκε εκεί, δηλαδή στην αποδοχή της πενταμερούς και στην εκπόνηση μιας εγκληματικής προπαγάνδας για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Συνεχίστηκε ακάθεκτος.

Προσήλθε η Τουρκική πλευρά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να συζητήσει τη πτυχή της ασφάλειας και των εγγυήσεων: δηλαδή, δύο ουσιαστικά θέματα, τα στρατεύματα και τις εγγυήσεις. Αυτή ήταν η «ατζέντα» – η συμπεφωνημένη με τόσο κόπο και (μόνο δικές μας) θυσίες – ημερήσια διάταξη της περιβόητης διάσκεψης για την Κύπρο. Ας ξεχάσουμε για λίγο πως προηγήθηκε άλλη μια αυτοαναίρεση της διαπραγματευτικής μας τακτικής, ότι δηλαδή δεν συμφωνήθηκαν οι εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού πριν συζητηθεί η πτυχή της Ασφάλειας. Ας επικεντρωθούμε στον διαπραγματευτικό χειρισμό της Γενεύης και ας δούμε πως εξελίχθηκαν τα πράγματα.

Καθήμενοι όλοι στα περιβόητα τραπέζια σε σχήμα «Π» (σύμπτωση ότι από το γράμμα «Π» ξεκινά η λέξη «πενταμερής» – δεν πρόκειται για σκοτεινή συνωμοσία και δεν την καταγγέλλω, χιούμορ προσπαθώ να κάνω), με τη διαπραγματευτική μας ομάδα «in full force», με τους γυμναστές μας και τους ψυχολόγους μας (και τους διεθνολόγους μας να μην ξεχάσω, από το πανεπιστήμιο του Χαρκόβου), ακούσαμε τον Τούρκο ΥΠΕΞ να τοποθετείται επί τεσσάρων (4) ζητημάτων: τα δύο που ευλόγως περιμέναμε (στρατεύματα και εγγυήσεις), και δύο ακόμα, την απαίτηση να καταστεί η λύση πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ, και να αποκτήσουν οι Τούρκοι πολίτες τις 4 ελευθερίες της ΕΕ.

Η δική μας αντίδραση; Αντί να πράξουμε το αυτονόητο, πράξαμε το αδιανόητο. Σε οποιοδήποτε εγχειρίδιο για αρχάριους διαπραγματευτές και να ανατρέξει κανείς θα βρει τη σημασία του καθορισμού της ημερήσιας διάταξης, ως τρόπου προστασίας των μερών και καθορισμού του πλαισίου των συζητήσεων. Αντί λοιπόν να απορρίψουμε άμεσα και επί τόπου οποιαδήποτε συζήτηση επί όσων θεμάτων δεν περιλαμβάνονταν στην συμπεφωνημένη ημερήσια διάταξη, σοκαρισμένοι δήθεν από τον μαξιμαλισμό των τουρκικών θέσεων, αρχίσαμε να τρέχουμε σαν αλαφιασμένα «κοτόπουλα» και να καταγγέλλουμε «urbi et orbi» (κυρίως urbi) την αδιαλλαξία των Τούρκων. Κουβέντα όμως δεν ακούστηκε για το απαράδεκτο της εισαγωγής δύο νέων στοιχείων στην ημερήσια διάταξη. Κουβέντα δεν ακούστηκε για το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένα απολύτως νομιμοποιητικό υπόβαθρο για την παρείσφρηση των δύο αυτών ζητημάτων στη συζήτηση. Ποια είναι ακριβώς η σχέση του πρωτογενούς δικαίου με την ασφάλεια και τις εγγυήσεις; Ποιά είναι ακριβώς η σχέση των 4 ελευθεριών των Τούρκων πολιτών; Κανείς δεν μας εξήγησε. Και γιατί να μας εξηγήσει άλλωστε; Μήπως ζητήσαμε από τον θεματοφύλακα του περιβόητου  «μυστικού δείπνου», στο οποίο συμφωνήθηκε η ατζέντα, να τοποθετηθεί και να απορρίψει τη συζήτηση αυτών των θεμάτων; Όχι βέβαια! ήμασταν απασχολημένοι να καταγγέλλουμε την Τουρκία στα τηλεοπτικά πάνελ, και να αποστέλλουμε επιστολές στους θεσμούς της ΕΕ, εκχωρώντας ουσιαστικά, για μια ακόμα φορά, κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αλλά αυτό είναι, από μόνο του, ένα άλλο ξεχωριστό κεφάλαιο της αβάστακτης ελαφρότητας της διαπραγματευτικής μας τακτικής.

Για να γίνουν όμως ακόμα πιο προφανή τα ελλειμματικά, έως ανύπαρκτα, διαπραγματευτικά μας αντανακλαστικά (μόνο στο Twitter αντιδρούμε εν ριπή οφθαλμού), ας φανταστούμε πως η Τουρκία, μετά από σκληρή δήθεν διαπραγμάτευση αποσύρει ή αποφασίζει να μην επιμείνει μέχρι τέλους στις δύο, εκτός πλαισίου, απαιτήσεις της, το πρωτογενές δίκαιο και τις 4 ελευθερίες των Τούρκων πολιτών. Υπάρχει οποιοσδήποτε καλόπιστος τρίτος που δεν θα αναγνωρίσει την υποχώρηση της Τουρκίας στα δύο αυτά θέματα και συνεπώς το δικαίωμά της να ικανοποιηθεί στα άλλα δύο, εκείνα δηλαδή που αρχικά έπρεπε να συζητήσει και να υποχωρήσει; Ουδείς. Ούτε καν οι γνωστοί ε/κ, φανατικοί οπαδοί της όποιας λύσης δεν θα τολμούσαν να ψέξουν την Τουρκία. Εδώ προσπαθούν να βρουν παραθυράκια για ικανοποίηση και των 4 απαιτήσεων, στις δύο θα κολλήσουν;

Αυτό βέβαια είναι το προφανές, αλλά 100% υποθετικό σενάριο. Διότι η Τουρκία δεν θα υποχωρήσει ούτε στα (εκτός πλαισίου) δύο αυτά ζητήματα. Διότι όταν οι διαπραγματευτές του ενός μέρους βλέπουν την αδεξιότητα του «αντιπάλου», όταν «οσμίζονται» την υποχωρητικότητά του, γίνονται άπληστοι και πάντοτε επιτυγχάνουν.

Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν πως όλα αυτά είναι «ψιλά γράμματα». Σε μια διαπραγμάτευση, όμως, όλα έχουν σημασία. Οι δημόσιες δηλώσεις, τα επιχειρήματα, η σωστή προετοιμασία για κάθε ένα από τα σενάρια που μπορεί να παρουσιαστούν. Και όλα μαζί συνθέτουν ένα «διαπραγματευτικό προφίλ» της κάθε πλευράς. Το δικό μας «προφίλ» δεν σχηματίστηκε στη Γενεύη, ούτε αμέσως μετά. Ούτε το περιβόητο δείπνο ήταν αληθινή έκπληξη. Προυπήρξαν πολλά περιστατικά, μικρά και μεγάλα, που προϊδέασαν τους πάντες (την τουρκική πλευρά, τους τρίτους, την κοινή γνώμη).

Η δική μας προσέγγιση στη διαπραγμάτευση είχε εξαρχής ως βασικά χαρακτηριστικά το «κόρδωμα» στο εσωτερικό και την οσφυοκαμψία στο εξωτερικό, την αυτο-αναίρεση (στο εσωτερικό και στο εξωτερικό), και φυσικά την σπασμωδικότητα των αντιδράσεων. Αν και η έπαρση των διαπραγματευτών μας δεν φαίνεται να δικαιολογείται από τις «περιστάσεις»,  αυτή άνθισε κατά κόρον στο εσωτερικό μέτωπο και πάντα προς τους «αδαείς» απλούς ανθρώπους και τα ανενημέρωτα στελέχη των κομμάτων που διαφωνούν με την ακολουθητέα πολιτική. Ύφος χιλίων καρδιναλίων, συνοφρύωση των ματιών και έντονο διδακτικό ύφος μπροστά στις κάμερες, ιδίως όταν προηγούμενες δηλώσεις τους διαψεύδονται από τα γεγονότα ή τον ίδιο τον Ακκιτζί, συνέθεταν και συνθέτουν την επικοινωνιακή διαχείριση των επιλογών τους. Και επειδή οι ρυθμοί των αυτό-αναιρέσεων ξεπέρασαν κάθε φαντασία, η έπαρση και τα θυμωμένα πρόσωπα, μαζί με τις ύβρεις εναντίον όσων τολμούν να διαφωνούν, έχουν γίνει δεύτερη φύση τους. Και τέλος, η σπασμωδικότητα των αντιδράσεων, η οποία πηγάζει από την έλλειψη προετοιμασίας και κατάρτισης. Πηγάζει κυρίως από τον διακαή πόθο που διατρέχει οριζόντια και κάθετα τα στελέχη της διαπραγματευτικής ομάδας να επιδείξουν προς τρίτους την καλή θέληση για λύση, και ασφαλώς την ετοιμότητά τους να «διαβούν τον Ρουβίκωνα».

Τίποτα δεν είναι τυχαίο, όμως. Τα εγκληματικά σφάλματα στη διαπραγμάτευση αντανακλούν μια γενικότερη νοοτροπία της πλευράς μας. Νοοτροπία που βασίζεται στην πεποίθηση πως ο χειρισμός του κυπριακού και οι θέσεις που προβάλλονται είναι «τσιφλίκι» δικό τους. Δεν αντιλαμβάνονται την ιστορική ευθύνη των χειρισμών τους, των δηλώσεων, και των θέσεων που καταθέτουν. Έχουν την εντύπωση πως τα πάντα ξεκινούν και τελειώνουν επί των ημερών τους. Ο δε συνδυασμός αυτής της νοοτροπίας του «τσιφλικά» με την σχεδόν γονιδιακή υποχωρητικότητα επί όλων των θεμάτων, αν δεν ήταν καταστροφική, θα ήταν κωμική.

Είναι φορές που ακόμα και μετριοπαθείς πολίτες διερωτώνται εάν παρακολουθούν θέατρο του παραλόγου (για να μην πω θέατρο σκιών και παρεξηγηθώ):

Σκηνή πρώτη: Διακοπή των συνομιλιών στον Μοντ Πελεράν – η μια πλευρά ζητά χρόνο διαβούλευσης με τα πολιτικά κόμματα και τη μητέρα πατρίδα – αρχίζεις να σχολιάζεις με φίλους την πλήρη εξάρτηση του Ακκιτζί από την Άγκυρα. Συνειδητοποιείς πολύ γρήγορα πως η πλευρά που ζήτησε τη διακοπή με αυτή τη δικαιολογία δεν είναι το ψευδοκράτος, αλλά εμείς.

Σκηνή δεύτερη: Λίγο πριν την έναρξη της Διάσκεψης για την Κύπρο – αντικείμενο συζήτησης θα είναι η αποχώρηση του κατοχικού στρατού. Η μια πλευρά δηλώνει πως είναι λογικό να υπάρξει μια μεταβατική περίοδος κάποιων χρόνων, διότι ένας στρατός δεν μπορεί να αποχωρήσει άμεσα. Εξάλλου, ο σοβιετικός στρατός που παρέμεινε στην Ανατολική Γερμανία, μεγέθους 200 χιλιάδων χρειάσθηκε 4 χρόνια να αποχωρήσει. Κάνεις τα μαθηματικά με φίλους, «200 χιλιάδες σε 4 χρόνια,  40 χιλιάδες σε πόσα;». Εννέα μήνες. Χαίρεσαι. Λες τώρα θα αποστομώσουμε τους Τούρκους που επιμένουν σε παραμονή στρατευμάτων για κάποια χρόνια. Ανακαλύπτεις πως η δήλωση – «σύγκριση με ΕΣΣΔ» (!) – για μεταβατική περίοδο κάποιων χρόνων με συμφωνημένη «ημερομηνία λήξης», ανήκει στην πλευρά μας. Και μάλιστα πριν καν ξεκινήσει η διαπραγμάτευση.

Σκηνή τρίτη: Δημόσιο πρόσωπο δηλώνει, με ύφος στοχαστή παγκόσμιας εμβέλειας και ιστορικού βάθους, πως θα ήταν χρήσιμη η προετοιμασία της Διάσκεψης της Γενεύης μέσω απευθείας διμερών διαβουλεύσεων μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Άλλωστε, συμπληρώνει, πριν την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου, υπήρξαν διμερείς συναντήσεις Αβέρωφ-Ζορλού. Σκέφτεσαι πως αυτό είναι το καλύτερο επιχείρημα για να απορρίψουμε την τουρκική επιμονή σε αναχρονιστικά εγγυητικά δικαιώματα των μητέρων πατρίδων. Κάποιος φίλος σε επαναφέρει στην τραγική πραγματικότητα: Η δήλωση, φευ, ανήκει σε Υπουργό Εξωτερικών κράτους μέλους της ΕΕ εν έτη 2017, ο οποίος εν τη σοφία του χρησιμοποιεί ως λογικό προηγούμενο το τί έγινε πριν 60 χρόνια, όταν η πατρίδα του ήταν αποικία, και ο ίδιος υπήκοος του Στέμματος.

(Και όμως, στη Γενεύη, η πλευρά μας διέρρεε στον Τύπο ανερυθρίαστα την ενόχληση της για τον Κοτζιά που απεδέχθη  καταρχήν τη συμμετοχή της Ελλάδας σε μια παράλληλη συνάντηση των τριών εγγυητριών δυνάμεων, χωρίς την Κυπριακή Δημοκρατία. Η «πρώτη φορά πενταμερής» κατηγορούσε την «πρώτη φορά αριστερά» για κάτι που την είχε καλέσει να πράξει πριν ξεκινήσει η Γενεύη!)

Σκηνή τέταρτη: ένταση στο Αιγαίο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας – ένταση και ανοικτά της Κύπρου λόγω παράνομων Τουρκικών ασκήσεων – Ο επικεφαλής της διπλωματίας μας σχολιάζει και προσπαθεί να καθησυχάσει, λέγοντας ότι  «χρειάζονται δύο για να γίνει καβγάς». Αναρωτιέσαι πόσες χιλιάδες πολιτικοί, διπλωμάτες, διαμεσολαβητές και διαπραγματευτές έχουν χρησιμοποιήσει τις τελευταίες δεκαετίες τη γνωστή φράση «χρειάζονται δύο για να χορέψουν τανγκό» («it takes two to tango»). Αναρωτιέσαι γιατί κανείς άλλος δεν σκέφτηκε ποτέ να κάνει λογοπαίγνιο αυτού του είδους. Αναρωτιέσαι ποιά βαθύτερη εσωτερική ανάγκη οδηγεί κάποιον να πρωτοτυπήσει κατ’ αυτόν τον τρόπο και να στείλει μήνυμα στην Άγκυρα να μην ανησυχεί για τυχόν αντίδραση εκ μέρους μας. Γνωρίζεις την απάντηση, αλλά συνεχίζεις να παρακολουθείς άναυδος την παράσταση.

Αυτές και άλλες πολλές σκηνές «απείρου κάλλους» εκτυλίχθηκαν μπροστά στα μάτια μας τους τελευταίους μήνες. Όπως φαίνεται, όμως, το έργο δεν τελείωσε. Ένα μικρό διάλειμμα ήταν, και ήδη ακούστηκαν τα τρία καμπανάκια για επαναφορά των θεατών στην πλατεία. Η παράσταση δυστυχώς συνεχίζεται. Ο ερασιτεχνικός θίασος θα επανέλθει στη σκηνή και είμαι σίγουρος πως επιφυλάσσει κι άλλες εκπλήξεις. Πρωτότυπα λεκτικά ευρήματα, ατάκες χωρίς παγκόσμιο προηγούμενο και αυτοσχεδιασμούς× πολλούς αυτοσχεδιασμούς. Τα πάντα για να αποσπαστεί το χειροκρότημα των θεατών εντός και εκτός (θεάτρου).

Όταν πέσει η αυλαία, όμως, κάποιος πρέπει να «μαζέψει» τα σκηνικά και τα κοστούμια. Ή μάλλον, κάποιος πρέπει να εξηγήσει στους θεατές πριν ξεσπάσουν σε χειροκροτήματα, πως θα κληθούν να ζήσουν «επί σκηνής» με τα σκηνικά και τα κοστούμια που τους άφησαν οι πρωταγωνιστές. Και σε όσους διαμαρτυρηθούν, κάποιος να τους παραπέμψει στην πινακίδα που είδαν όταν έκοβαν εισιτήρια: «μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται».

>>> Τα αδιάντροπα και εθνικά επικίνδυνα πάρε-δώσε των ΔΗΣΑΚΕΛ

2 thoughts on “Μονόπρακτα από το Μοντ Πελεράν και τη Γενεύη για την Κύπρο: Σκηνές από τα προσεχώς…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s