Έστησαν τα τριάκοντα αργύρια…

«Δύο και πονηρά εποίησεν / ο πρωτότοκος υιός μου Ισραήλ,

εμέ εγκατέλιπε / πηγήν ύδατος ζωής,

και ώρυξεν εαυτώ /φρέαρ συντετριμμένον»

Διερωτώμαι αν ο Έλληνας υμνωδός τών βυζαντινών χρόνων, που συνέθεσε αυτό τον ύμνο τής Μεγάλης Παρασκευής, φαντάστηκε ποτέ ότι με τον στίχο του έκανε συνάμα και μια πρόβλεψη, για τους χρόνους στο τέλος της δεύτερης χιλιετίας που ακολούθησαν. Διότι, με αλλαγή απλώς τού ονόματος τού «πρωτότοκου» λαού στον πιο πάνω στίχο, δεν γνωρίζω άλλον πρωτότοκο τής Ιστορίας λαό, που να έχει εγκαταλείψει την πηγή «ύδατος ζωής» τού δικού του αρχέγονου τρόπου, όσο ο ελληνικός τών δυο τελευταίων εκατονταετιών. Και να έχει στη συνέχεια ορύξει δι’ εαυτόν το συντετριμμένο φρέαρ τού από διαφωτισμένης Εσπερίας εκσυγχρονισμένου «ύδατος» τής εθνικής αλλοτρίωσης.1*

ΔΕΝ αντιλαμβάνεται όμως ο «πρωτότοκος» αυτός τής Ιστορίας, ότι και τού φρέατος εκείνου το ύδωρ κατ’ εξοχήν δάνειο ύδωρ είναι, συνεπώς «ύδωρ συντετριμμένο». Και ότι τα παράγωγα αυτού τού θλιβερού δανεισμού, αργά ή γρήγορα συντρίβονται, όπως δε λέει πάντα ο υμνωδός, «ως σκεύη κεραμέως». Και, εφόσον ο Νέος Ελληνισμός έχει αποδεχθεί την εγκατάλειψη τής προγονικής του «πηγής ύδατος ζωής», είναι φυσικό, πως θα υποδεχόταν κάποτε και τα θρύψαλα εκείνης τής «συντετριμμένης» πράξης του. Και δεν γνωρίζω θρύψαλα να έχουν άλλοτε πνίξει τον ελληνισμό τόσα, όσα στις μέρες τής αγωνίας, που, οικτροί ορυκτήρες οι σύγχρονοι εμείς, ήδη διανύομε.                     

ΠΕΡΑΝ τού Αιγαίου: Ελεεινολογούμε, π.χ., πάλι τον Τζοχατζόπουλο! Ενώ όταν δικαζόταν, ο μέγας εμπνευστής του, και ορυκτήρ συντετριμμένου φρέατος (καλούμενου πάνδημος αμοραλισμός, π.χ. «πάμπερς» Κοσκωτά) κραυγάζαμε από το απέναντι πεζοδρόμιο εμείς, «κάτω τα χέρια από τον Ανδρέα». Έτερος δε ορυκτήρ άλλου συντετριμμένου φρέατος (καλούμενου ακρωτηριασμός τής γλώσσας), πανδήμως «ζητωκραυγαζόμενος», ηγέτης δε μέγιστος, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ρητόρευσε περί Ανδρέα και το διαβόητο, «ένα πρωθυπουργό δεν τον στέλνεις στη φυλακή, αλλά στο σπίτι του»! Γεγονός που εισήγαγε βεβαίως και νεοπαγή ηθική φιλοσοφία, σύμφωνα με την οποία ο κάθε απατεώνας μπορεί ελεύθερα να κακουργοπραγεί, φτάνει να πετύχει να γίνει πρωθυπουργός χώρας! Τέτοια θρύψαλα…

ΕΝΘΕΝ τού Αιγαίου τώρα, καθώς ανήμπορη (εγκλωβισμένη στο «μεσότοιχον») η πατρίδα οδηγείται στην χάσκουσα αγχόνη τού νέου Μπαν-Κι-Μουν, δεκατρία ολόκληρα χρόνια μετά την μοναδική λαϊκή ετυμηγορία, εκείνη τού (έστω αδέξιου) δημοψηφίσματος, (2004) μεσουρανούν ακλόνητοι δυο μοιραίοι άνθρωποι, που μανιωδώς εμόχθησαν αμφότεροι να εξουδετερώσουν εκείνη την (μόνη σε 44 χρόνια!) σωτήρια ετυμηγορία πολύπαθου λαού:

ΑΡΧ-ΗΓΕΤΗΣ, Πρόεδρος μάλιστα κράτους ο ένας, (αδιατάραχτος ένεκα ζυριχικού συντάγματος), αρχι-γραμματέας κόμματος ο άλλος, (ακλόνητος ένεκα τάγματος κομματικού, καλούμενου «η σιωπή τών αμνών», αυτός…) Η δε υπόλοιπη πολιτική ηγεσία, απλώς αναζητεί μάταιη «λύση», («ορθού περιεχομένου», εξαγγέλλει). Ενώ παράλληλα, ασκούμενη στο άθλημα τής, με καθετήρα, «εξόρυξης αμυγδαλών δια τού πρωκτού», χαμένη πίσω από χειρουργικές μάσκες η ευφυής πολιτική μας διανόηση, ματαιοπραγεί με τους καθετήρες ανά χείρας! Ενώ βέβαιος, ο Πρόεδρος τού κράτους αισθάνεται άνετος, τήδε κακείσε, (ενταύθα και αλλαχόσε) να σέρνεται από ένα Μουσταφά, (και ούτε καν Κεμάλ, αλλά Ακκιντζί) ακόμα και Μεγάλη Τρίτη…2* Ενώ συνάμα εξαπολύει κομματικά ασπόνδυλα στα εθνικά μνημόσυνα, να εμπαίζουνε ασύστολα, τους που θυσιάστηκαν εν αγωνία για Ένωση, και όχι, όπως εκσυγχρονισμένος αυτός,  που αγωνιά για …επανένωση!

ΑΠΟΚΟΝΤΑ τέλος και ο επίσημος γελωτοποιός του, (κομπάζοντας αφ’ …υψηλού ο δυστυχής) ρητορεύει, με στομφώδη αργόσυρτο αρχηγικό φθέγμα, πως δεν έχει ανάγκη εκείνος «να τού διδάξει πατριωτισμό κανείς»! Και αμέσως μετά καταφεύγει στο Πραιτόριο, καλούμενο Βουλή, ημέρα Παρασκευή προ τής Μεγάλης Εβδομάδας, (μέρες δηλ. πέντε πριν τον Ιούδα) να  εισπράξει τους «τριάκοντα» ψήφους! Όσα δηλ. ο Ιούδας εισέπραξε αργύρια... Με κάποια καθ’ ομολογίαν διαφορά: Ο Ιούδας, για τριάκοντα αργύρια, πούλησε εκείνον που ως τότε πίστευε. Ενώ αυτός, με τριάκοντα ψήφους, πούλησε εκείνο που ως τώρα πίστευε… Καθώς δηλ. ψάλλει πάντα ο υμνωδός τών ημερών, «εγκατέλιπε πηγήν ύδατος ζωής» (την ένωση), και «ώρυξεν εαυτώ φρέαρ συντετριμμένον», την «επανένωση»!

ΤΕΤΟΙΑ επίσης θρύψαλα… Όμως, επιμένει ο γράφων, εξακολουθεί πάντα «η μία τών Σαββάτων», να ακολουθεί!

Χάρης Φεραίος, Διδάκτωρ του ΕΜΠ.

1* Ένας, για παράδειγμα, ευρωπαϊκώς αλλοτριωμένος Αναστασιάδης, δεν έχει αναστολές, που ακόμη και μεγαλοβδομαδιάτικα, τον σέρνει σε «συνομιλίες» ο Ακκιντζή…

 2* Αν όμως δεν έκανε συστηματική χρήση «ύδατος συντετριμμένου», θα το γνώριζε: Μεγάλη Τρίτη, η «πόρνη γυνή» οδηγείται σε μετάνοια! Όχι η πατρίδα σε εκπόρνευση…

>>> Τα παιδία παίζει το παιχνίδι “εθνικός διχασμός”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s