Κρουαζιέρες με τη Barbaros Lines: Aυτό κι αν θα ήταν ένα …μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης

Του Κυριάκου Τσιμίλλη

Τελικά, πάνε καλά ή δεν πάνε καθόλου οι συνομιλίες; Kινδυνεύει η Κυπριακή Δημοκρατία να καταντήσει εκλιπούσα, όπως επιμένει να τη χαρακτηρίζει ο συνομιλητής μας;  Όσοι βάφτιζαν τους δύσπιστους και τους ανησυχούντες για το πού πάμε «συνομιλώντας» σαν απορριπτικούς και εχθρούς της λύσης (ωσάν να είχε φτάσει κι αυτοί πεισματικά την πολεμούσαν!), έχουν τώρα διιστάμενες απόψεις.

Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ζώντας ο ίδιος άμεσα την εμπειρία,  δείχνει να καταλαβαίνει επιτέλους πού πάει η όλη διαδικασία των συνομιλιών. Πιο σωστά σε ποιες ατραπούς σέρνεται η Κύπρος μέσα από μια διαδικασία που ο ίδιος (όπως και άλλοι) διαφήμισαν φορτικά σαν πολλά υποσχόμενη, συχνά επαναλαμβάνοντας (ακόμα και χτες) πως πρόκειται για κυπριακής ιδιοκτησίας… Μόνο που το …τσακροκλείδι βρίσκεται πάντα στην Άγκυρα! Στην αρχή πολλοί σκέφτηκαν πως, ακόμα και έτσι, άμα το όραμα είναι, όπως υπογράμμιζαν οι συνομιλούντες, κοινό και είχαν τον ίδιο στόχο για λύση (ολοφάνερα όμως διαφορετική ο καθένας) κι αφού είχαν και τα αφτιά τους ανοιχτά, κάτι ανεχτό μπορούσε να προκύψει.

Ήταν κι εκείνοι οι εκατέρωθεν καφέδες μεσοστρατίς και κάποιες παραστάσεις που παρακολούθησαν μαζί – μείναμε κι εμείς θεατές σε μια παράσταση που ούτε τέλος έχει και, με τα τωρινά δεδομένα, ούτε ιδέα για «happy end»…

Το ΑΚΕΛ, σταθερά προσηλωμένο στην όλη πορεία, ακόμα κι όταν αυτή φαινόταν αδιέξοδη,  καταλογίζει τώρα στον Πρέδρο κακόγουστη και προεκλογική τη φρέσκια εθνική (όπως την χαρακτηρίζει) ενδυμασία. Η κριτική που ασκείται στον Πρόεδρο είναι αυστηρή, με συγκαλυμμένες πλην προφανείς αναφορές πως  δεν δείχνει (πια) επαρκή ανεχτικότητα στις τουρκικές προκλήσεις ώστε να πάμε παρακάτω – χωρίς να ανησυχεί προς τα πού. Είναι αναμενόμενο πως και ο Πρόεδρος σκέφτεται κιόλας προεκλογικά.

Το ίδιο όμως προεκλογικά σκέφτονται και οι μέχρι τώρα στηρίζοντες τις χαλαρές επιλογές του στο Κυπριακό. Τώρα που κοντεύει ο Φεβράρης [εκλογές 2018], είναι ώρα να διαχωρίσουν (με όποιο τρόπο) τη θέση τους για αναποφευχθούν τα χειρότερα (στις προεδρικές εκλογές). Κακά είναι τα ψέματα, όλοι τις εκλογές σκέφτονται! Αυτό δεν είναι από μόνο του κακό, το θέμα είναι σ΄αυτή την προοπτική ο καθένας να δεσμεύεται (κανονική όμως δέσμευση, όσοι μπορούν) για συγκεκριμένο πλαίσιο θέσεων και να αποδεικνύει έμπρακτα πως έχει τις δυνατότητες και τις ικανότητες να το προωθήσει.

Αυτό, προφανώς, ισχύει για όλους τους υποψηφίους, τους ακραίους, τους συγκλίνοντες, τους αποκλίνοντες, τους ενδιάμεσους ή τους έκκεντρους… Για να υπάρχει μια   ουσιαστική προοπτική, πρέπει οι πολίτες να μπορούν να ψηφίσουν θετικά παρόλο που έχουν συνηθίσει να αρκούνται στην αρνητική ψήφο και το μη χείρον…

Οι αντιθέσεις στο εσωτερικό μέτωπο συντηρούνται από τη διαφορετική εκτίμηση του πραγματικού μετώπου, δηλ. της κατοχικής Τουρκίας. Οι βουλές και οι επιβουλές του κατοχικού σουλτανάτου και των τοποτηρητών του στην κατεχόμενη Κύπρο δημιουργούν μια γκρίζα και απαισιόδοξη κατάσταση. Άλλοι το είχαν καταλάβει και υπομνήσει από καιρό πολύ, άλλοι έκαναν υπομονή με την ελπίδα μιας… μεταφυσικής εξέλιξης. Ήταν και αρκετοί που περίμεναν να …ξιπασκάσουμε ώστε μετά το δημοψήφισμα και το μεθοδευμένο θετικό (ισχνό τελικά) αποτέλεσμα ο Σουλτάνος να χαλαρώσει και να δείξει τις προθέσεις του για λύση του Κυπριακού.

Όμως η Τουρκία την ίδια θέληση και τις ίδιες προθέσεις για λύση την είχε πάντα, 43 χρόνια τις δείχνει με την ίδια συνέπεια: Mια λύση δικών της, οθωμανικών προδιαγραφών. Άγνωστο τελικά τι εννοούσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που, μήνες πριν, δήλωνε πως η Τουρκία πρέπει «τη θετική της ρητορείας να την κάνει πράξη». Αυτό ακριβώς κάνει τώρα! Μόνο που τώρα κάνει σε άλλους μαθήματα δημοκρατίας και ανεχτικότητας!

Στον απόηχο της είδησης για προσπάθεια του κυβέρνησης του Ισραήλ να καταργήσει την αραβική γλώσσα από επίσημη γλώσσα του, ο σουλτάνος απεφάνθη πως το Ισραήλ είναι κράτος φασιστικό, στερεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα της προσευχής και κάλεσε τους απανταχού μουσουλμάνους να τον ….αποδεχτούν σαν τον νέο ηγέτη τους! Η ειλικρίνειά του φαίνεται από την πολιτική και τα οράματά του στην Τουρκία και την κατεχόμενη Κύπρο!!!

Αλλά και ο Ακιντζί, πιο φινετσάτος (να το παραδεχτούμε), δεν χάνει ευκαιρία να μας διδάξει! Τέσσερις σελίδες, λέει, σαν αυτές της επιστολής (επιτέλους) του Προέδρου στον Γ.Γ. του ΟΗΕ για τον απαράδεχτο σύμβουλό του, δεν θα χώραγαν την καταγραφή της συμπεριφοράς των Τουρκοκυπρίων υπέρ της λύσης! Και το φυσικό αέριο ανήκει και στους Τουρκοκυπρίους (σωστό). Αυτό όμως, να μην το ξεχνά, ισχύει γιατί κι αυτοί είναι πολίτες του νόμιμου ιδιοκτήτη, της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ας το αποφασίσουν λοιπόν, πως τουλάχιστον γιαυτό, δεν μπορούν να τη θεωρούν εκλιπούσα…

Σ΄αυτή την συγκυρία, …μελωδική ακούστηκε η αναφορά του Ακκιντζί πως «δεν έχουμε ανάγκη τα τύμπανα του πολέμου (εδώ συμφωνούμε) αλλά τραγούδια της ειρήνης και παραδοσιακά τουρκικά τραγούδια της φιλίας… Τραγούδια ειρήνης και παραδοσιακά τραγούδια φιλίας πρέπει να έρθουν και από τον νότο…. Τα ΗΕ πρέπει να εργαστούν σαν ο μαέστρος της ορχήστρας…». Τώρα, λοιπόν, που έχουμε μαέστρο τον Άϊντα, να περιμένουμε καμμιά ιδέα του για… δικοινοτικό περίπλου με τις Barbaros Lines; Έτσι, για να εξοικειωθούμε και με αυτό και για να μην είμαστε υπερβολικοί στις απαιτήσεις μας! Αυτό κι αν θα ήταν ένα …μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s