ΔΙΣΤΟΜΟ: Οι δύο Ελλάδες

Τον Ιούνιο του 1944, σε ένα χωριό της νότιας Ελλάδας, οι Γερμανοί σκότωσαν 228 ανθρώπους. Νέους, γέρους, βρέφη, γυναίκες, παιδιά. Κι έπειτα έβαλαν φωτιά στο χωριό. Ήταν μία από τις πιο βάρβαρες σφαγές πολιτών.

Ένας από τους τελευταίους επιζώντες, ο Αργύρης Σφουντούρης, 8 χρόνων τότε, σώθηκε όταν, ανοίγοντας την πόρτα της αυλής του σπιτιού του, ένας Γερμανός στρατιώτης τού έγνεψε να κρυφτεί. Οι γονείς του που δεν ήταν στο σπίτι δολοφονήθηκαν. Στάληκε σε ορφανοτροφείο στη Ζυρίχη όπου μεγάλωσε και σπούδασε μαθηματικά και αστροφυσική αποκτώντας διδακτορικό. Και παρέμεινε αισιόδοξος. «Άνθρωποι είμαστε, κάναμε τόσο κακό. Μπορούμε να κάνουμε και καλό», είπε σε συνέντευξή του.

Εβδομήντα τρία χρόνια μετά από αυτή τη βαρβαρότητα, ένας Γερμανός πρέσβης προσκαλείται στο μνημόσυνο των πεσόντων. Είναι ένας άντρας γύρω στα 45. Όταν σηκώνεται να καταθέσει το στεφάνι, μία πολιτικός (Ζωή Κωνσταντοπούλου) βρίσκει ευκαιρία να διεκδικήσει τα δίκαια της Ελλάδας. Να του θυμίσει τις ευθύνες της χώρας του, να του ζητήσει αποζημιώσεις… έτσι στο πόδι. Κάποιοι ενθουσιάζονται και τη χειροκροτούν, ενώ ο πρέσβης στέκει αμήχανος. Και σηκώνεται ο Μανώλης Γλέζος. Ένας άνθρωπος που έκανε αγώνα όταν έπρεπε και με κίνδυνο της ζωής του. Ο οποίος είναι 94 χρόνων. Με μια κίνηση παραμερίζει την Κωνσταντοπούλου, πιάνει τον πρέσβη από το χέρι και τον οδηγεί στο μνημείο με τα ονόματα των θανόντων. Βγαίνει στο βήμα και μιλά εκ του προχείρου. «Το παιδί του εγκληματία, όσα εγκλήματα κι αν έχει κάνει ο πατέρας και η μάνα του, δεν ευθύνεται για αυτά». Αποσπά κι αυτός χειροκρότημα. Κι η Ελλάδα των ΜΜΕ και των social media διχάζεται. Άλλοι υποκλίνονται στο μεγαλείο του Γλέζου και άλλοι αποδίδουν την κίνησή του στο γήρας λιθοβολώντας τους κακούς Γερμανούς.

Οι Γερμανοί έκαναν θηριωδίες. Είναι γνωστή η Ιστορία και παραδεκτές οι ευθύνες και από τους ίδιους. Και θα έπρεπε να είχαν αποζημιώσει τα θύματά τους. Κι η κάθε χώρα-θύμα δικαιούται να διεκδικεί αποζημιώσεις. Ωστόσο αυτό δεν γίνεται στο πόδι, εν αιθρία, για να χειροκροτήσουν οι θαμώνες. Δεν γωνιάζεις έναν άνθρωπο που βρέθηκε μπροστά σου και τον λιθοβολείς. Και δεν αφήνεις έναν άνθρωπο να τον λιντσάρουν επειδή οι ομοεθνείς του έκαναν ό,τι έκαναν. Δίπλα στη σκηνή με τον νεαρό Μανώλη Γλέζο που κατεβάζει τη σημαία του κατακτητή από την Ακρόπολη στη μνήμη καταγράφεται πια κι η σκηνή με το γεροντάκι που παίρνει τον πρέσβη από το χέρι και τον σώζει από τον «λιθοβολισμό».

Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου, “Φ”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s