Διαπραγματευόμαστε την παράδοσή μας

Για 43 χρόνια διαπραγματευόμαστε την παράδοση της Κύπρου στους Τούρκους. Όχι για τον αν θα την παραδώσουμε, αλλά για το πώς και πότε. Και όχι μόνο στους Τούρκους από την Τουρκία. Αλλά και σε ένα μέρος των Τούρκων από την Κύπρο. Και μαζί μ’ αυτούς, σε ορισμένους Έλληνες της Κύπρου. Γιατί έχει δημιουργηθεί μια άτυπη, ανομολόγητη τριμερής η οποία έχει αποδεχθεί να συνεργαστεί στο αυριανό κράτος με καταμερισμό της εξουσίας. Αποδεχόμενη, συνάμα, ότι την πρωτοκαθεδρία θα έχει ο εκάστοτε αρχηγός του τουρκικού κράτους. Είναι, μήπως, υπερβολικό το συμπέρασμα;

Για τους Τούρκους από την Τουρκία τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Ακολουθούν μία και μόνη πολιτική για 60 χρόνια, κατά τρόπο όχι απλώς συστηματικό, αλλά συστημικό: έχει εγκαθιδρυθεί ένα σύστημα διεκδίκησης του ελέγχου ολόκληρης της Κύπρου το οποίο ακολουθούν κοσμικοί, Κεμαλιστές, Ερντογανιστές, Γκιουλενιστές και άλλοι θεοκρατικοί, εκσυγχρονιστές, οπισθοδρομικοί, γκρίζοι λύκοι. Όλοι!

Για τους Τούρκους της Κύπρου, τα πράγματα είναι καταθλιπτικά. Γιατί τι άλλο από απέραντη θλίψη σου προκαλεί να βλέπεις να συνεργάζονται με τον κατακτητή αυτοί με τους οποίους θα ζήσεις μαζί;

Υπήρξαν, στο παρελθόν, Τουρκοκύπριοι που ζητούσαν άρση της κατοχής. Έχουν όμως περιοριστεί από τον ασφυκτικό έλεγχο της Τουρκίας. Άλλοι, καλών προθέσεων, έχουν αλλοτριωθεί από μια κακώς νοούμενη επαναπροσέγγιση. Η οποία όχι μόνον απέτυχε να φέρει τις δύο κοινότητες σε κοινή συναντίληψη, αλλά, μέσα από το λανθασμένο στόχο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, τους απομάκρυνε από τη λύση του ενός κράτους. Τους οδήγησε βαθμιαία στην υιοθέτηση μιας λύσης κατά βάση συνομοσπονδιακής. Μερικοί, μάλιστα, έμαθαν να το παίζουν διπλοπόρτι: Και τα καλά της «μάνας» τους Τουρκίας, αλλά και τα καλά των «γειτόνων» τους Ελληνοκυπρίων.

Όσοι ευσεβοποθικά είχαν επενδύσει στον Ταλάτ στα πρώτα του βήματα, απογοητεύτηκαν όταν αυτός είχε αναλάβει την ψευδοεξουσία. Ή μήπως ήξεραν, αλλά παραπλανούσαν; Όπως έγινε και στη συνέχεια με τον Ακιντζί. Για 2 ολόκληρα χρόνια μας παραμύθιαζαν για τη διαλλακτικότητά του, με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να βολτάρει μαζί του στην οδό Λήδρας, να πίνουν ζιβανία και να παρακολουθούν μαζί θεατρικές παραστάσεις στο Ριάλτο. Σκέτο θέατρο, ήταν, τελικά όλα. Μας το φώναξε όσο πιο δυνατά μπορούσε ο Ακιντζί, με την εκκωφαντική σιωπή του στο Κραν Μοντανά. Ο Αναστασιάδης τους τα έδωσε σχεδόν όλα. Αλλά αυτός ήθελε και άλλα. Γιατί έτσι ήθελε η Τουρκία…

Κάποιος θα υποστηρίξει ότι δεν είναι σωστό να θεωρούμε ότι είναι απέναντί μας αυτοί με τους οποίους θα κτίσουμε το κοινό μας μέλλον. Την απάντηση δίνει η παγκόσμια ιστορία, γεμάτη από παραδείγματα, πολύ πιο ακραία από τα δικά μας, όπου αντιμαχόμενοι έδωσαν τα χέρια και συμφιλιώθηκαν. Και πότε έγινε αυτό; Όταν επρόκειτο για ουσιαστική συμφιλίωση, με όλους να απολαμβάνουν τα ίδια ανθρώπινα δικαιώματα και χωρίς ξένη επικυριαρχία. Μέχρι να φτάσουν στο επιθυμητό αυτό σημείο, όμως, τα μέρη ήταν σε αντιπαράθεση. Από τους βόρειους και νότιους στην Αμερική, μέχρι τους μαύρους και λευκούς στη Νότιο Αφρική. Εμείς, βέβαια, δεν επιδιώκουμε αιματοβαμμένη αντιπαράθεση. Αγώνα θέλουμε.

Το τελευταίο μέρος της άτυπης τριμερούς αποτελούν οι Ελληνοκύπριοι που δέχονται τη διαφαινόμενη λύση. Εδώ δεν πρόκειται για ένα ομοιογενές σύνολο. Υπάρχουν πρώτα, τα δύο διαφορετικά επίπεδα: πολιτών και πολιτικών. Στο επίπεδο των πολιτών, υπάρχει μία μερίδα που είναι απλώς πεπλανημένη. Που υποβαθμίζει τον επικυριαρχικό ρόλο που θα έχει αύριο η Τουρκία, δεν αντιλαμβάνεται το ρόλο των ποικίλων τ/κ βέτο στο κρατικό βραχυκύκλωμα, δεν κατανοεί ότι η εκ περιτροπής προεδρία θα ασκείται από την Τουρκία. Αυτοί οι Ελληνοκύπριοι είναι καλοπροαίρετοι, αλλά πετούν στα σύννεφα.

Είναι και άλλοι που δεν νεφελοβατούν και αντιλαμβάνονται τους κινδύνους. Θεωρούν, όμως, ότι αξίζει να προσπαθήσουμε γιατί δεν έχουμε άλλες επιλογές. Έχουν εγκαταστήσει μόνιμα στο μυαλό τους το ένα και μοναδικό δίλημμα: είτε υπογραφή τώρα είτε διατήρηση της κατάστασης – με όσα αρνητικά αυτό συνεπάγεται. Και αυτή είναι μια άλλη πλάνη.

Στην τελευταία κατηγορία ανήκει και ένα μέρος της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, με κάπως πιο προωθημένη προσέγγιση. Έχοντας καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι αδύνατο να έχουμε πραγματική απελευθέρωση, πιστεύει ότι πρέπει να συμφιλιωθούμε με αυτά που ζητά η Τουρκία. Και στη διαδικασία αυτή διεκδικεί το δικό της μερίδιο από την αυριανή εξουσία του νέου κράτους.

Δηλαδή από αυτό που θα αποφασίσει η Τουρκία να αφήσει στους ιθαγενείς. Σε όσους θα συνεργάζονται μαζί της. Και όσο περισσότερο συνεργάσιμοι θα είναι αυτοί, τόσο πιο γενναιόδωρη θα είναι η μητέρα – όλων μας πια – Τουρκία. Φτάνει να δεχτούν ότι στα μεγάλα και σημαντικά, η απόφαση θα είναι δική της: Από πού θα περάσει ο αγωγός του φυσικού αερίου, σε ποιους θα πουλάμε το αέριο, αν θα μας φέρνει νερό από την Τουρκία και πόσο θα μας χρεώνει. Σε ποιους ξένους επενδυτές θα πηγαίνουν τα μεγάλα έργα. Με ποιους θα συνάπτουμε διακρατικές συμφωνίες. Πότε θα αποφεύγουμε να εναντιωνόμαστε σε μια σύμμαχη χώρα της Τουρκίας και πότε θα ευνοούμε μια φιλική προς αυτή δύναμη…

Την αλλαγή της ώρας θα μας αφήσουν, τελικά, να την συγχρονίζουμε με την υπόλοιπη Ευρώπη, αφού θα είμαστε ένα σύγχρονο κράτος – μέλος της ΕΕ.

  Στράτος Παναγίδης   

* Mέλος της Συντονιστικής Γραμματείας Αυτόνομης Πλατφόρμας Πολιτών.

>>> Κυπριακό: Πέντε πικρές αλήθειες και ένα ψέμα

One thought on “Διαπραγματευόμαστε την παράδοσή μας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s