Όταν τα σιαμαία… σκουλήκια* (Αναστασιάδης-Άντρος) «οργίζονται» και «συγκρούονται»…

Αριστεύουν στα επικοινωνιακά παιχνίδια αλλά την ίδια στιγμή μηδενίζουν τις ελπίδες επιβίωσης του κυπριακού Ελληνισμού.

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Η “σύγκρουση” Αναστασιάδη-Έιντε και Άντρου Κυπριανού-Αναστασιάδη είναι δύο από τις πιο κωμικές, προκατασκευασμένες και προεκλογικές “συγκρούσεις” που διαδραματίστηκαν σε αυτόν τον τόπο, τα τελευταία χρόνια. Δεν υπάρχει τίποτε το αληθινό και ειλικρινές σε αυτές τις “συγκρούσεις”. Εξυπηρετούν ενδόμυχες επιθυμίες αυτοδικαίωσης, προσπάθειες κάλυψης ευθυνών και αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων. 

Αυτή η εκρηκτική, οργίλη, ετεροχρονισμένη αντίδραση του Προέδρου κατά του Νορβηγού διπλωμάτη δεν έχει να κάνει  με εκδήλωση πραγματικού θυμού. Είναι μία επικοινωνιακή έξαρση μπροστά στο πλήθος και μία καταφανέστατη πομπώδης επιχείρηση κάλυψης ευθυνών και εξωτερίκευσης ενοχών. Εξηγήσαμε μόλις σε προηγούμενο άρθρο μας το γιατί.

Αναστασιάδης και Έιντε δρούσαν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Ο ένας στήριζε τις ψευδαισθήσεις του άλλου. Και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Αν ο Έιντε δεν βόλευε την υπεραισιόδοξη πολιτική του Προέδρου, ο Πρόεδρος θα ζητούσε την αντικατάστασή του, εδώ και χρόνια. Του επέτρεψε όμως να ενεργεί, όπως ενεργούσε, επειδή έκρινε ότι η συμπεριφορά του Νορβηγού ενίσχυε εσωτερικά και εξωτερικά την εικόνα ότι οδεύουμε προς λύση, ότι οι οιωνοί είναι οι καλύτεροι από κάθε προηγούμενη φορά (δήλωση Κασουλίδη), ότι η Τουρκία έχει θετική ρητορική και πολλά άλλα. Στο εσωτερικό Αναστασιάδης-Έιντε μάζευαν άκριτους ψηφοφόρους υπέρ του “Ναι”,  και στο εξωτερικό οι μετοχές και των δύο ανέβαιναν, ως προς τη διεκδίκηση ενός …Όσκαρ Ειρήνης.

Ο Αναστασιάδης είχε στα “όπα-όπα” τον Έιντε, αλλά ο Νορβηγός ήταν πολύ πιο πονηρός από τον Πρόεδρό μας. Έπαιζε το παιχνίδι της Τουρκίας και ο Πρόεδρος είτε δεν έπαιρνε χαμπάρι είτε αυτό ήταν σύμφωνο με την πολιτική λογική του ότι, αυτήν τη φορά, έπρεπε να πεισθεί ο λαός ότι “η Τουρκία άλλαξε” και πως ήταν έτοιμη να διαπραγματευθεί έντιμη και βιώσιμη λύση.

Ο Πρόεδρος μάλλον ήξερε, αλλά σιωπούσε. Βολευόταν. Μέχρι που φθάσαμε στην προεκλογική περίοδο και έπρεπε να το παίξει και ανένδοτος και απορριπτικός. Φόρεσε το ύφος του οργισμένου ηγέτη (οι ηγέτες δεν εξοργίζονται, εκτός και αν είναι ηθοποιοί πρώτης κλάσης. Παραμένουν  νηφάλιοι, ψύχραιμοι και σοβαροί στις αντιδράσεις τους) και ξεσπάθωσε κατά του συνεργάτη του. Η “οργή” πείθει τους άκριτους ψηφοφόρους και αναδεικνύει έναν Πρόεδρο που τα έδωσε όλα,  σε “ακαταμάχητο υπερασπιστή των εθνικών δικαίων”. Βρε, πού ήταν πέντε χρόνια αυτός ο Νίκος Αναστασιάδης; Τώρα αποφάσισε να αλλάξει προσωπείο;

Άντρος Κυπριανού, το δεξί [αριστερό δεν μπορεί να είναι!] χέρι του Αναστασιάδη

Ερχόμαστε τώρα στον Άντρο Κυπριανού, το δεξί χέρι του Αναστασιάδη και το ισχυρότερο δεκανίκι στην άσκηση της ενδοτικής πολιτικής. Και αυτός οργισμένος, αλλά και βολεμένος. Αυτός ώθησε τον Νίκο Αναστασιάδη να τα δώσει όλα στο ορεινό θέρετρο. Αυτός ήταν εκείνος που συναίνεσε στην παρουσία του Προέδρου στα τρία Μον Πελεράν, στη Γενεύη και στο Κραν Μοντανά. Γιατί διερωτάται τώρα γιατί πήγε ο Πρόεδρος; Δεν ήταν ο Κυπριανού που συνεχώς μας κοπανούσε ότι πρέπει να κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα και να είμαστε παρόντες σε κάθε διάλογο, επειδή είναι μέσω του διαλόγου που θα λύσουμε το πρόβλημά μας; Γιατί τώρα διαμαρτύρεται; Δεν είναι ο Άντρος Κυπριανού που έκαμε γαργάρα την αποδοχή της πενταμερούς, αντί της διεθνούς διάσκεψης, η οποία ήταν πάντοτε διαχρονική απαίτηση του ΑΚΕΛ; Δεν είναι ο Αντρος Κυπριανού που “κατάπιε” την απουσία της Κυπριακής Δημοκρατίας από τη διάσκεψη; Δεν ήταν ο Άντρος Κυπριανού ο οποίος παραβίασε τη διαχρονική θέση του κόμματος, ότι σε διεθνή διάσκεψη πρέπει να είναι παρόντα τα Μόνιμα Μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας; Είδε σε όλες τις διασκέψεις, έστω και έναν εκπρόσωπο Μονίμου Μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας, να παρίσταται; Για όλα αυτά, πότε άρθρωσε διαφωνία με τον Αναστασιάδη;

Το να ερίζει ο δίδυμος αδελφός του Αναστασιάδη για όσα εν γνώσει του διέπραξε το “αδέλφι” του στο Κυπριακό, είναι όχι απλώς κωμικό, αλλά και μη πολιτικά έντιμο. 

Αλλά τώρα εισήλθαμε σε προεκλογική περίοδο. Ο Άντρος Κυπριανού θέλει να καλύψει την πολιτική αμαρτία της συμπόρευσης με Αναστασιάδη-ΔΗΣΥ. Θέλει να καλύψει τις δικές του ευθύνες. Θέλει να αποπροσανατολίσει τον κόσμο του ΑΚΕΛ, από το φιάσκο Μάικ Σπανού. Θέλει να συσπειρώσει τις μάζες του. Θέλει να εξουδετερώσει την απειλή Νικόλα, προβάλλοντας μιαν ανύπαρκτη εικόνα ενός απορριπτικού Αναστασιάδη. “Τι Νίκος, τι Νικόλας;”, είναι πλέον το σύνθημα της “Χαραυγής”. “Και οι δύο απορριπτικοί. Ιδού το ΑΚΕΛ, ο μόνος εκπρόσωπος της γνήσιας ενδοτικής σχολής”.

Αυτό είναι το παιχνίδι που παίζει η ηγεσία του ΑΚΕΛ, σήμερα. Να διεκδικήσει άφεση αμαρτιών για την πενταετή συμπόρευση με τον “αιώνιο αντίπαλο”, να καλύψει ευθύνες και όλο εκείνο το φιάσκο Σπανού, να στείλει στον Αναστασιάδη δώρο απορριπτικούς, να στερήσει απορριπτικούς ψήφους από τον Νικόλα Παπαδόπουλο και να στείλει τον Μαλά στον δεύτερο γύρο, για δεύτερη φορά σε ρόλο Ιφιγένειας. Και να επανεκλέξει τον Αναστασιάδη.

Παίζουν προεκλογικά παιχνίδια Αναστασιάδης και Κυπριανού. Με τεχνητές συγκρούσεις, κατασκευασμένα άλλοθι, αναζήτηση αποδιοπομπαίων, αλλαγή προσωπείων, και όσα απαιτεί το επικοινωνιακό παιχνίδι. Σε αυτά αριστεύουν. Αλλά εκεί όπου αριστεύουν, μηδενίζονται οι προοπτικές επιβίωσης του κυπριακού Ελληνισμού…

O Kωστάκης Αντωνίου είναι αρθρογράφος στην εφημερίδα Σημερινή.

* Η πρόσθεση “σκουλήκια” στον τίτλο είναι δική μας -ΤΑ ΝΕΑ

>>> Μαλάς-Άντρος: Συνεργασία νίκης [Αναστασιάδη]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s