ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ/ΑΠΟΨΕΙΣ/ΣΑΤΙΡΑ 03/08/2017

Επαναλαμβάνω και επιμένω, που λέει κι ο Άντρος κι ο Αβέρωφ…

Επιστροφή στο ίδιο μοτίβο. Όπως ακριβώς είμαστε πριν από τις πομπώδεις αποστολές στην Ελβετία. Ξανά στην αφετηρία. Χωρίς να υπάρχει όμως αυτή τη φορά καμιά απολύτως δικαιολογία. Οι πολιτικές έχουν καταρρεύσει αλλά οι ηγέτες μας μάχονται για την ανάσταση. Από τη μια ο Άντρος Κυπριανού, που μετά από τις παρακολουθήσεις της ΚΥΠ, τις οποίες, ενώ τις «αποκάλυψε» ενώπιον καμιάς κοσπενταριάς πολιτικών, δεν ήθελε δήθεν να διαρρεύσουν, διαβεβαιώνει τον λαό ότι η μόνη επιλογή μας είναι «να καταβάλλουμε προσπάθειες για ουσιαστική επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, στη βάση του πλαισίου που έχει καταθέσει ο ΓΓ του ΟΗΕ». Προφανώς για να διαπιστώσουμε ξανά και ξανά αν η Τουρκία εννοεί αυτά που λέει.

Από την άλλη ο Αβέρωφ Νεοφύτου, για τον οποίο δεν αποκαλύφθηκε καμιά μυστική συνάντησή του με τον Άιντε σε διαμέρισμα και εδώ πρέπει να τίθεται ένα ζήτημα. Αν δηλαδή ο Άιντε είχε μυστικές συναντήσεις μόνο με τον κ. Κυπριανού τι στο καλό σημαίνει; Ότι ο κ. Νεοφύτου είναι σε δυσμένεια; (για πλάκα το λέμε γιατί αυτό αποκλείεται). Ο κ. Νεοφύτου, λοιπόν, επανέκαμψε μετά από πολυήμερη εξαφάνιση (μετά από το Κραν Μοντάνα) για να πει κι αυτός τα ίδια με τον κ. Κυπριανού, όχι ως ΔΗΣΑΚΕΛ, αλλά ο καθένας μόνος του. «Το πλαίσιο Γκουτέρες», είπε, «πρέπει να αξιοποιηθεί και να είναι ξεκάθαρη η θέση της ε/κ πλευράς ότι στη βάση αυτού του πλαισίου είμαστε πανέτοιμοι για επανέναρξη του διαλόγου». Διότι, «όταν ανοίξει ξανά ο δρόμος για διάλογο, θεωρώ ότι δεν μπορεί παράλληλα η Τουρκία να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα». Όπως ακριβώς το είπε, με δικά του λόγια φυσικά, κι ο κ. Κυπριανού: «Επαναλαμβάνω και επιμένω. Τετελεσμένα η Τουρκία προκαλούσε όταν δεν διεξάγονταν ουσιαστικές διαπραγματεύσεις. Η πιο ριζική αντιμετώπιση της προσπάθειας της Τουρκίας είναι να πάμε σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις».

Παρότι ο καθένας μπορεί να θυμηθεί ότι ενώ διεξάγονταν ουσιαστικές διαπραγματεύσεις, και μάλιστα από μήνα σε μήνα φτάναμε στη λύση, τα τετελεσμένα έπεφταν το ένα μετά το άλλο. Ήταν την ώρα των διαπραγματεύσεων που αλώνιζε το Μπαρμπαρός. Που εγκαινιαζόταν ο αγωγός νερού. Που υπογράφονταν οι συμφωνίες Τουρκίας – ψευδοκράτους για την ενέργεια. Που τσιμέντωναν με τζαμιά και πανεπιστήμια τα τετελεσμένα στη Μόρφου. Που έβγαζαν απαγορευτικά φιρμάνια για τις επισκέψεις στις εκκλησίες μας. Που ενημέρωνε την ψευδοβουλή ο «υπουργός» οικονομικών του κατοχικού καθεστώτος Σερντάρ Ντενκτάς ότι η «κυβέρνηση» παραχώρησε «υπηκοότητα» σε 7.200 άτομα και ότι ο αριθμός αυτός πιθανό να φθάσει τις 27 χιλιάδες, όπως το απαίτησε η Άγκυρα. Που η ψευδοβουλή ενέκρινε να υπάγεται απευθείας στο τουρκικό υπουργείο Νεολαίας και Αθλητισμού το «γραφείο» συντονισμού για θέματα νεολαίας και αθλητισμούτων κατεχομένων. Όλα αυτά και πολλά άλλα παρομοίως διχοτομικά και απολύτως εναρμονισμένα με την πολιτική πλήρους εξάρτησης των Τουρκοκυπρίων από την Άγκυρα είναι τετελεσμένα που προωθούνταν την ώρα των ουσιαστικών διαπραγματεύσεων. Και για τα οποία κανένας εκ των Ελληνοκυπρίων μέγα ηγετών, που όλα τα ξέρουν και όλα τα προλαβαίνουν, δεν αντέδρασε, δεν κατήγγειλε, δεν είπε καν στον Ακιντζί, τον φίλο και συναγωνιστή, τι κάνεις ρε άνθρωπε την ώρα που μας λες για λύση εντός μηνών; Πού πας όταν βλέπουμε τέτοια τετελεσμένα;

Τώρα, λοιπόν, ξανά να μας οδηγούν στα ίδια αδιέξοδα επαναλαμβάνοντας τους εαυτούς τους. Και, κυρίως, κινδυνολογώντας με τα νέα τετελεσμένα, που προωθούνται δήθεν μόνο όταν δεν γίνονται διαπραγματεύσεις. Επειδή δεν θέλουν να παραδεχθούν ότι είτε με διαπραγματεύσεις είτε χωρίς διαπραγματεύσεις η Άγκυρα προωθεί τετελεσμένα και οι συνομιλίες είναι μόνο το άλλοθι που την απαλλάσσουν από τις ευθύνες της κατοχής. Κάτι που όχι μόνο δεν αντιμετώπισαν ποτέ οι ηγέτες μας, αλλά το ενίσχυσαν και το εμπλούτισαν με χίλιους τρόπους.

Υ.Γ.Παρακαλώ την ΚΥΠ να δώσει λεπτομέρειες για το διαμέρισμα. Πού ήταν, σε ποιον ανήκει, ήταν νοικιασμένο; Όχι μισές κουβέντες. 

Άριστος Μιχαηλίδης “Φ”

Αχ ρε Έφη… Και θα σε αγκάλιαζε η μάνα του Αιμίλιου!

Το θανατηφόρο δυστύχημα που σημειώθηκε στις 27 Δεκεμβρίου 2007 με θύμα ένα 17χρονο παλικάρι, τον Αιμίλιο Ιωάννου, ήταν αναμφισβήτητα ένα από τα τροχαία που έλαβε μεγάλες διαστάσεις και απασχόλησε την κοινή γνώμη.

Όχι γιατί ήταν κάτι το πρωτοφανές για τις μέρες μας αλλά για τη σκευωρία που στήθηκε προκειμένου να σωθεί η Έφη Ηροδότου, αγνοώντας ότι δυο γονείς θρηνούσαν το χαμό του παιδιού τους και το μόνο που ζητούσαν ήταν μια συγνώμη και δικαιοσύνη. Αλλώστε το ίδιο θα ζητούσαν και οι γονείς της 20χρονης τότε, εάν ήταν στη θέση του Αιμίλιου και το ίδιο θα ζητούσε οποιοσδήποτε γονιός έχανε το παιδί του με τόσο άδικο τρόπο…

Για 10 ολόκληρα χρόνια η υπόθεση παρέμεινε ανοιχτή, όπως και η πληγή των συγγενών και φίλων του 17χρονου που από τη μια πάλευαν για να συνηθίσουν την απουσία του και από την άλλη για να λάμψεί η αλήθεια.  Μια αλήθεια που όσο και προσπαθείς να την θάψεις είναι εκεί και το μόνο που μπορείς να καταφέρεις σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να προσφέρεις ακόμη περισσότερο πόνο σε αυτούς που ήδη πονούν, γνωρίζοντας ότι δεν θα ξανά δουν το παιδί τους.

Στην θέση της Έφης Ηροδότου θα μπορούσε να βρεθεί οποιοσδήποτε. Ένα στιγμιαίο λάθος είναι αρκετό… Θα μπορούσε να βρεθεί και ο ίδιος ο Αιμίλιος… Οποιοσδήποτε!

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως και κάθε περίπτωση, το ζήτημα δεν ήταν να επανέλθει η θανατική ποινή και να επιβληθεί στην κατηγορούμενη.  Το ζήτημα ήταν μια συγνώμη και μια τιμωρία για αυτό το λάθος που στοίχησε τη ζωή σε ένα 17χρονο ούτως ώστε να κλείσει ένα κεφάλαιο και οι δυο παράλληλες τραγωδίες που βίωναν οι οικογένειες. Γιατί σίγουρα και η Έφη και η οικογένεια της ζούσαν το δικό τους δράμα.

Και αντί μια συγνώμη,  στήθηκε μια ολόκληρη σκευωρία στην οποία επιστρατεύτηκαν «θεοί και δαίμονες», με σκοπό το κουκούλωμα της υπόθεσης, το «καθαρό όνομα» της οικογένειας και την αθώωση της Έφης Ηροδότου. Ένα κουκούλωμα με φόντο τη διαφθορά το οποίο στην συνέχεια αποκαλύφθηκε και η υπόθεση άνοιξε ξανά.

Μετά από χίλια μύρια κύματα τελικά η Έφη Ηροδότου αποφάσισε «ξαφνικά» να εκδοθεί στις Κυπριακές αρχές προκειμένου να δικαστεί για το θανατηφόρο δυστύχημα.

Για όλα αυτά τα χρόνια το όνομα της βρισκόταν στη λίστα της Ιντερπόλ ενώ η ιστορία της φυγής της απασχόλησε έντονα τα ΜΜΕ.  Έτσι με το άκουσμα της σύλληψης της «τοπ καταζητούμενης» και την έκδοση της στην Κύπρο, τα βλέμματα στράφηκαν και πάλι προς το μέρος της με ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Η Έφη Ηροδότου έφθασε στην Κύπρο και οδηγήθηκε ενώπιον δικαστηρίου. Αφού καταχωρείται η υπόθεση και ξεκινά η δίκη, φθάνει η ώρα της απάντησης στο εάν παραδέχεται ή όχι.  Μια απάντηση που κλήθηκε να δώσει στην παρουσία δεκάδων συγγενών και φίλων του Αιμίλιου αλλά και στην παρουσία των γονιών του αδικοχαμένου 17χρονου.

Όλοι πίστευαν, έστω 10 χρόνια μετά, ότι η Έφη Ηροδότου θα παραδεχόταν την διάπραξη των αδικημάτων και θα ζητούσε μια ειλικρινή συγνώμη.

Η Έφη ωστόσο, για άλλη μια φορά ακολούθησε τις αποφάσεις άλλων… Με οδηγίες των δικηγόρων της οικογένειας,  αρνήθηκε τις κατηγορίες. Τότε όμως ήταν 20 ετών, σήμερα 30…

Κατά τη διάρκεια της δίκης της ειπώθηκαν πολλά. Η ίδια ανέκφραστη άκουγε τα πάντα. Από νομικής πλευράς έγιναν προσπάθειες για την αθώωση της. Ακούστηκε η ζωή που έκανε στην Ελλάδα, ισχυρισμοί ότι δεν γνώριζε ότι ήταν καταζητούμενη, εξέφρασε την θλίψη της για την απώλεια ενός ανθρώπου αλλά υποστήριξε  ότι δεν φέρει καμία ποινική ευθύνη, ότι νιώθει θυμό, πικρία και αδικία και ότι έχει «πληρώσει» συναισθηματικά, ψυχολογικά, κοινωνικά και οικονομικά το λάθος της. Λεγόμενα τα οποία διερωτάσαι εάν τελικά αυτά νιώθει η Έφη ή πρόκειται για τακτική των δικηγόρων της. Ακόμα και όταν είχε την ευκαιρία να απολογηθεί επέλεξε να το κάνει με μια ανώμοτη δήλωση που διάβασε κάποιος άλλος.

Ο ένας ισχυρισμός της μετά τον άλλο «έπεσε» από το δικαστήριο, το οποίο σε μια απόφαση καταπέλτη, έστειλε την Έφη Ηροδότου για 2 χρόνια στις Κεντρικές φυλακές. Μαζί της και οι γονείς της, οι οποίοι περιμένουν και αυτοί την ποινή τους.  Και έτσι πέφτει η αυλαία στην πολύκροτη υπόθεση. Μια αυλαία που θα μπορούσε να έπεφτε πριν από 10 χρόνια, και τόσο η νεαρή Έφη όσο και η οικογένεια του Αιμίλιου θα είχαν τη δυνατότητα να ησυχάσουν νωρίτερα.

Με ήθος και αξιοπρέπεια οι γονείς του Αιμίλιου παρακολούθησαν ολόκληρη τη δίκη. Απουσίασαν μόνο μια φορά. Χθες, στην ημέρα της ποινής της κατηγορούμενης.  «Μίλησαν» δια της απουσίας τους…

Ανέκφραστη η Έφη Ηροδότου άκουσε την ποινή της και στη συνέχεια οδηγήθηκε στις Κεντρικές φυλακές.

Αυτό που δεν έμαθε ποτέ η Έφη Ηροδότου είναι ότι οι γονείς του Αιμίλιου δεν την περίμεναν στην γωνία για να την κατασπαράξουν ή να την σταυρώσουν.

«Αυτό που της συνέβη, θα μπορούσε να συμβεί σε οποιοδήποτε» ήταν μερικά από τα λόγια των γονιών του Αιμίλιου στα «πηγαδάκια» που κάναμε στα διαλλείματα της δίκης.

Αυτό που δεν έμαθε ποτέ η Έφη, είναι ότι η χαροκαμένη μάνα του Αιμίλιου μετέβη την πρώτη φορά στο δικαστήριο όπου οδηγήθηκε η νεαρή, περιμένοντας να την αγκαλιάσει….

«Πάμπο, εάν παραδεχτεί και ζητήσει συγνώμη, θα πάω κοντά της να την αγκαλιάσω. Αυτό περιμένω και αυτό θέλω να κάνω»….

Αυτά ήταν τα λόγια της χαροκαμένης μάνας που περίμενε μάταια, με δύναμη ψυχής, να δώσει μια αγκαλιά στον άνθρωπο που παρέσυρε στο θάνατο το παιδί της…

Ντίνα Κλεάνθους

ΚΥΠΡΟΣ-ΕΛΛΑΔΑ: Ήρθε η ώρα για το γκρέμισμα της κομματοκρατίας! 

Συνεδριακό Κέντρο «ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ». Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης τελεί την έναρξη των εργασιών του 18ου Παγκόσμιου Συνεδρίου Αποδήμων Κυπρίων.

Σύγχρονη κυπριακή και ελλαδική πολιτική Κομματοκρατία! Ένα άχαρο πεδίο μιας πολιτικής παλαίστρας, η οποία συντρίβει, ατιμάζει, καταστρέφει και δολοφονεί την ανθρώπινη προσωπικότητα.

Δύο οι πρωταγωνιστές της ”πολεμικής” διαμάχης: ο κομματοκράτης πολιτικός και ο κομματικός οπαδός.

Ο κομματοκράτης πολιτικός, κατά το μείζον, κατατάσσεται στην τάξη εκείνη του ανθρώπου που είναι δούλος του απολύτου προσωπικού και κομματικού συμφέροντος. Έχει ως αυτοσκοπό να εκλεγεί στην επερχόμενη εκλογική διαμάχη. Τίποτε άλλο δεν τον ενδιαφέρει, ή κατά το ηπιότερον, όλα τα υπόλοιπα είναι σε πολύ χαμηλότερη προτεραιότητα.

Έτσι δομούνται λόγοι ρητορικοί, άνευ ουσιαστικών εννοιών και πρακτικών διδαγμάτων, πλήρεις σχημάτων, χρωματισμών, εξάρσεων και ήχου, αλλά κενοί περιεχομένου, οι οποίοι πίπτουν βαρείς ως χαλάζι στο πολιτικό πεδίο, με σκοπό να πείσουν, να συναρπάσουν, να ενθουσιάσουν και να παρασύρουν τα πλήθη.

Ο κομματικός οπαδός, στη συντριπτική του πλειοψηφία,  κατατάσσεται στη συνομοταξία των πιο περίεργων όντων της ανθρωπότητας.

Σκοπίμως πολιτικά και ιστορικά απαίδευτος, παρασύρεται από τα πολιτικά πάθη, θέλει πάντα κάποιον άλλο να μπει μπροστά ”να του βγάλει το φίδι από την τρύπα”, ακολουθεί εύκολα τη ροή μιας αγέλης, είναι ερωτευμένος με τα παραμύθια, όσο πασιφανή κι αν είναι, του αρέσουν τα ψέματα, ιδίως τα μεγάλα, λατρεύει το χρήμα περισσότερο κι από τον ίδιο του τον εαυτό! Κινείται σε λάθος επιλογές! Επιλέγει τον ‘‘τζίτζικα αντί του μέρμηγκα” του γνωστού Αισωπικού μύθου! Προσκαλεί τον γιατρό όταν χρειάζεται ιερέας και καλεί τον ιερέα όταν είναι αναγκαίος ο γιατρός!

Τον κομματικό οπαδό δεν τον ενδιαφέρει να δει κατά πρόσωπο τους πρωταγωνιστές του εκάστοτε εκλογικού δράματος. Τον αρκεί να δει και να του αρέσει το σχήμα και το χρώμα των προσωπίδων που φορούν οι εκάστοτε πλάνοι ηθοποιοί της πολιτικής. Μοιραία, στην πολιτική αρένα, μελετώνται τρόποι αντιμετώπισής του. Οι επικοινωνιακοί σύμβουλοι ερευνούν μεθόδους, με τις οποίες ο  χρηματοδότης τους θα κατορθώσει να γαλβανίσει τα πνεύματα και να διεγείρει την θύελλα που απαιτείται, η οποία θα σαρώσει το εκλογικό πεδίο και θα δώσει τη νίκη.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, σε κάθε περίπτωση που σοβαροί άνθρωποι επιχειρούν να ασχοληθούν με την πολιτική για να προσφέρουν, αμέσως γίνονται κοινωνοί της σοβαρής συμβουλής ”να μην ασχοληθούν, γιατί υπάρχει πολύ βρωμιά και θα λερωθούν”. Δηλαδή, τους δίδεται η παλιά Βικτωριανή πουριτανική συμβουλή ”να μην αναπνέουμε επειδή η ατμόσφαιρα είναι μολυσμένη”. Έτσι αλωνίζουν άνετα οι ανεπάγγελτοι επαγγελματίες της πολιτικής, οι γόνοι των πολιτικών και τα κάθε λογής τρωκτικά της πολιτικής!

Με τέτοιους πολιτικούς και τέτοιους κομματικούς οπαδούς, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση δεν υπάρχει διαμάχη μεταξύ εθνικής πολιτικής και πολιτικής συμφερόντων. Τα συμφέροντα παίζουν μόνα τους και κερδίζουν αμαχητί.

Αποτέλεσμα αυτού του απίστευτου κομματικού αμοραλισμού και της πελατειακής νοοτροπίας των σύγχρονων πολιτικών, είναι ότι ένα σημαντικό ποσοστό του εκλογικού σώματος, και κυρίως νέοι, τους έχουν γυρίσει την πλάτη (και καλά κάνουν). Η πολύπλευρη χρεοκοπία, η ανυπαρξία ιδανικών, η απογοήτευση, η καχυποψία, η δυσπιστία, σε συνδυασμό με την ανεργία και την διάλυση της κοινωνικής συνοχής, έχουν αναγκάσει τους περισσότερους και κυρίως τους νέους να απέχουν παντελώς της κομματικής πολιτικής!

Η ελεεινή κομματοκρατία πνέει πλέον τα λοίσθια! Οι υπάρχουσες δυνάμεις στην πολιτική γεωγραφία, απλοί όγκοι άμορφοι, ασχημάτιστοι, άνευ συνειδήσεως, άνευ παλμών και άνευ ζωής, σέρνονται επί των συντριμμάτων του κρατικού οικοδομήματος. Αισθάνονται ότι η απαξίωσή τους απειλεί αυτή την ύπαρξή τους και γι αυτό προσπαθούν να διασωθούν με υβριδικές συμμαχίες και πάσης φύσεως κρυφούς ή φανερούς μηχανισμούς. Δυστυχώς όμως, με τον ερχομό της απόλυτης απαξίωσης της κομματοκρατίας, έχουμε Κύπρο και Ελλάδα ίσως στο πιο σημαντικό σημείο της ιστορίας τους! Ο Ελληνισμός πλέον, όχι μόνο βρίσκεται στο χείλος της πολιτικής, οικονομικής, ηθικής, πνευματικής και κοινωνικής καταστροφής, αλλά στην κυριολεξία ‘’αλλάζει χέρια”! Η Ιστορία δεν μας παρέχει πλέον άλλο χρόνο αδράνειας και ωχαδερφισμού και ατολμίας!

Μοιραία, ήρθε η ώρα! Ήρθε η ώρα για το γκρέμισμα της κομματοκρατίας! Τώρα είναι η ώρα να σταματήσει η καταστροφή του ελληνισμού, το οικοδόμημα αυτό που κλυδωνίζεται και παραπαίει, να οικοδομηθεί από την αρχή! Δεν ανεγείρεται όμως τίποτε σωστά πριν η σκαπάνη και το πτύον ισοπεδώσουν πλήρως και συθέμελα το κατερειπωμένο οικοδόμημα. Δεν χτίζεται τίποτε καινούριο με παλιά και σαθρά υλικά. Απαιτούνται νέοι αρχιτέκτονες και οι νέοι μηχανικοί. Απαιτούνται νέοι εργάτες με θέληση και όρεξη για εργασία. Απαιτούνται νέα σύγχρονα και ανθεκτικά υλικά.

Προκύπτει επομένως η ανάγκη για νέες πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες καλούνται να αναχαιτίσουν την ολομέτωπη επίθεση που δέχεται Κύπρος και Ελλάδα. Να λάβουν την σάλπιγγα του εβδόμου αγγέλου και να χωρίσουν αυτοκρατορικά τα πρόβατα από τα ερίφια, τους νοσούντες από τους υγιείς, τους ευσεβείς από τους αντίχριστους, τους Έλληνες από τους ανθέλληνες. Να οικοδομήσουν την εμπιστοσύνη των ελλήνων, οι οποίοι έχουν χάσει κάθε ελπίδα για ανάσταση του Ελληνισμού! Να χτίσουν τη νέα Ελλάδα και την νέα Κύπρο!

Χρειαζόμαστε νέες πολιτικές δυνάμεις με αξιακά χαρακτηριστικά! Ελληνοκεντρική στάση, σοβαρότητα, ικανότητα, ομαδικότητα, δικαιοσύνη, ελεύθερη σκέψη, προσήλωση στην αλήθεια, επαγγελματικό κύρος και απόλυτη διάθεση προσφοράς, και φυσικά ένα απλό, ρεαλιστικό αλλά και τολμηρό πρόγραμμα αναγέννησης της Ελλάδας και Κύπρου!

ΥΓ. Το κείμενο ανήκει στον Αντιστράτηγο (ε.α) Νικόλαο Ταμουρίδη και έχει επεξεργαστεί από τον Όμηρο Αλεξάνδρου για να συνάδει και με την κυπριακή πολιτική πραγματικότητα.

Aνίκανοι και ανεπαρκείς, το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι η συνέχιση των καπετανάτων τους…

Το 1974, την ώρα που η δημιουργημένη από την CIA στρατιωτική χούντα των Αθηνών, έδινε την διαταγή να ξεκινήσουν τα τανκς εναντίον της νόμιμα και δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης της ΚΔ, τότε διαπραττόταν πράξη έσχατης προδοσίας και εναντίον του Ελληνικού Έθνους και εναντίον των Ελλήνων της Κύπρου. Και όταν ο Καραμανλής μετέτρεπε την εις θάνατον καταδίκη των προδοτών της χούντας εις ισόβια, και πάλιν προδοσία διαπραττόταν, υπό την έννοια ότι πρώτον δηλωνόταν υπακοή εις εκείνους τους εκτός Ελλάδος εχθρούς που δημιούργησαν και εγκατέστησαν την χούντα, και δεύτερον δινόταν μήνυμα ατιμωρησίας και αδυναμίας τιμωρίας σε όλους τους εντός της χώρας ξεπουλημένους πράκτορες των ξένων συμφερόντων. Με τα ολοφάνερα σήμερα αποτελέσματα…

Εν πάση περιπτώση εκείνη η διαταγή της χούντας αποδείχθηκε μοιραία για την Κύπρο και τους Έλληνες της Κύπρου. Και αποδείχθηκε μέσα σε αυτά τα σαράντα τρία χρόνια, πως ούτε στην Ελλάδα ούτε και στην Κύπρο υπήρξε άνθρωπος που να ανελάμβανε το έργο της ανατροπής των δεδομένων που δημιούργησε το πραξικόπημα της χούντας και στην συνέχεια η εισβολή της Τουρκίας. Δεν υπήρξε κανένας που να βγει με παρρησία μπροστά στους Έλληνες της Κύπρου και να τους μιλήσει για αγώνα απελευθέρωσης.

Ξοδεύτηκαν αμέτρητα δισεκατομμύρια για οτιδήποτε άλλο, εκτός από την αποκατάσταση της ελευθερίας της Πατρίδας. Υπήρξε πέραν από αρκετός χρόνος από το 1974 μέχρι σήμερα για να γίνει εκείνο που όφειλε να κάνει και ο Λαός και εκείνοι που εξέλεγε σαν ηγέτες του. Και όμως οι πάντες είχαν στραμμένη ή τους έστρεφαν την προσοχή αλλού. Ακόμα και σήμερα που ΟΛΑ εκείνα που υπόσχονταν ή ευαγγελίζονταν όσοι παράστησαν τους ηγέτες, κατέρρευσαν, ακόμα και τώρα, όλοι αυτοί οι ανίκανοι και ανεπαρκείς, το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι η συνέχιση των καπετανάτων τους και ο εγκλωβισμός του Λαού σε νέο όργιο ψευδαισθήσεων και απατηλών υποσχέσεων. 

Δυστυχώς, δυστυχέστατα, ακόμη και κάποιοι που εμφανίστηκαν πολύ πρόσφατα στην πολιτική σκηνή, δεν έχουν την δυνατότητα να ξεφύγουν από τον δρόμο που χάραξε το διεφθαρμένο και ξενοκίνητο κομματικό κατεστημένο. Και όπως πολύ προσφυώς είπε και ο Γιάννος Χαραλαμπίδης, αυτοί οι νεοφανείς φωστήρες τίποτε άλλο δεν ευαγγελίζονται από την συνέχιση της πεπατημένης. ΟΛΟΙ μιλούν για ΔΔΟ! Και θα μας βάλουν ξανά μπροστά στο δίλημμα να επιλέξουμε μεταξύ Α και Β έκδοσης της. Και μάλιστα όταν ρωτήθηκε έξω από την Δημοσιογραφική Εστία της Λευκωσίας ο Κώστας Ευσταθίου, δικηγόρος, υψηλόβαθμο στέλεχος (κληρονομικώ δικαίω βεβαίως…) και βουλευτής της ΕΔΕΚ, πως αφού και εκείνοι, υπό τον Νικόλα Παπαδόπουλο, την ΔΔΟ υποστηρίζουν και εν τοιαύτη περιπτώση γιατί να ψηφίσουμε τον Νικόλα Παπαδόπουλο, ο Κώστας Ευσταθίου απάντησε: Ε, ξαναβγάλτε τον Αναστασιάδη τότε!!! Δηλαδή δεν υπάρχει επιχείρημα άλλο εκτός από την αλλαγή προσώπου! Να φύγει ο ένας για νάρθει απλά ο άλλος! Να ανταλλάξουμε τον ένα ΔΔΟμοσπονδιακό με έναν άλλο!!! Και γιατί;

Αλλά πέραν των πιο πάνω είναι και οι τρέχουσες εξυπνάδες των Τούρκων, οι οποίοι έχουν την εντύπωση μέσα στην τρικυμία που επικρατεί στα μυαλά τους, πως όταν ο Θεός μοίραζε τα μυαλά τα έδωσε όλα σε εκείνους! Βέβαια στο Κραν Μοντανά, όταν βρέθηκαν μπροστά στον Κοτζιά οι φωστήρες τους, δικαιολογούσαν την αδυναμία τους να του απαντήσουν ΛΟΓΙΚΑ λέγοντας πως «δεν είναι όλοι διαβασμένοι και καθηγητές πανεπιστημίου»…

Αλλά στο σημείο που μας οδήγησαν οι «ηγέτες» μας, δίνοντας τα όλα στην αχόρταγη βουλιμία των Τούρκων, πως και δεν δοκιμάζουν και κάτι άλλο; Να ακυρώσουν πχ μέσα σε μια μέρα, αφού προετοιμαστούν βεβαίως, όλα τα πλεονεκτήματα που έδωσαν στους εξυπνάκηδες Τ/Κ! Να τους ακυρώσουν τις ταυτότητες και τα διαβατήρια της ΚΔ που τους παραχώρησαν χωρίς να τα δικαιούνται! Να κλείσουν τα οδοφράγματα αφού θέλουν να ζήσουν με την Τουρκία, τους έποικους της, τον στρατό και τις εγγυήσεις της. Να σέρνουν στα δικαστήρια όλο το προδοταριό που συναλλάσσεται με οποιοδήποτε τρόπο μαζί τους. Να μην επιτρέπουν σε τουρίστες να περνούν τα οδοφράγματα! Να δηλώσουν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή πως δεν δεχόμαστε πλέον καμιά επαφή της ΕΕ με την Τουρκία, αν δεν αποχωρήσει άμεσα από την Κύπρο! Και να πουν σε κάποιους Ε/Κ (ακόμα…) πως αν τολμήσουν και πάνε στην Αμμόχωστο να εγκατασταθούν υπό τούρκικη διοίκηση, να θεωρούν πλέον τον εαυτό τους τούρκο! Πως θα τους αφαιρεθεί η Κυπριακή ιθαγένεια. Να μην νομίζουν πως θα το παίζουν και εκείνοι διπλοπόρτι!

Όλα τα άλλα είναι μουσκουρούδκια και φληναφήματα. Είναι πλήρης υποταγή στον κατακτητή και στους πάτρωνες του. Είναι καταδίκη των Ελλήνων της Κύπρου σε αφανισμό!

Πού είναι και ποιός είναι εκείνος ο Έλληνας της Κύπρου που θα αναλάβει τέτοιον αγώνα; Πού βρίσκονται όλοι εκείνοι που θησαύριζαν τόσα χρόνια από το αίμα του Κυπριακού Λαού να χρηματοδοτήσουν τον υπέρ βωμών και εστιών αγώνα; Μόνο να χρηματοδοτούν την κομματική λαμογιά γνωρίζουν; Για την απελευθέρωση της Πατρίδας δεν διαθέτουν ούτε σέντ;

Ανδρέας Τ. Λουκάς

1/8/2017

Υ.Γ. Χτες ο Νικόλας Παπαδόπουλος στεκόταν μπροστά στις κάμερες και δήλωνε, ύστερα από ερώτηση προφανώς, πως «το κλείσιμο των οδοφραγμάτων, είναι ένα θέμα που πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά»! Πότε θα το μελετήσουν δηλαδή και πόσο θα τους πάρει; Καμιά σαρανταριά χρόνια;

Καταγγελία/ξεσκέπασμα του ατάλαντου Διονύση Σαββόπουλου

Ο Σαββόπουλος είναι ένας άρρωστος κλέφτης. Άρρωστος. Όλα αυτά που λέτε ότι παλιά έγραφε ωραία τραγούδια και τέτοια, είναι όλα κλεμμένα. Μετά από μελέτη, τείνω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει ούτε μια λέξη στο έργο του που να είναι δική του.

Προσοχή! Η κλοπή και η λογοκλοπή είναι κάτι που εμφανίζεται στην τέχνη. Πολλά ωραία κείμενα, ποιήματα, ρεφρέν είναι κλεμμένα από κάτι άλλο. Στην αρχή σε σοκάρει, μετά το συνηθίζεις. Ας πούμε το ποίημα του Ουράνη «Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινόπωρου δείλι», που όλοι αγαπήσαμε με τη μουσική των Διάφανών Κρίνων, δεν είναι παρά μια σκαστή λογοκλοπή ενός ποιήματος του Σέζαρ Βαγιέχο:

«Θα πεθάνω στο Παρίσι με μια νεροποντή/ μια μέρα που την θυμάμαι κιόλας τώρα/ Θα πεθάνω στο Παρίσι -και δεν τρέχω να φύγω-/ ίσως, σαν σήμερα, μια Πέμπτη φθινοπώρου.

Ναι, Πέμπτη θα ‘ναι, γιατί Πέμπτη σήμερα που γράφω/ αυτούς τους στίχους, φόρεσα τόσο άθελά μου/ τις ωμοπλάτες και ποτέ σαν σήμερα δεν είδα,/ μόλο το δρόμο μου, τον εαυτό μου τόσο μόνο.

Θα λένε, ο Καίσαρας Βαγιέχο είναι νεκρός/ τον χτυπούσαν

όλοι/ χωρίς εκείνος να τους έχει κάνει τίποτα/ τον χτυπούσαν σκληρά μ’ ένα σκληρό ραβδί,

Επίσης και μ’ ένα σκοινί, είναι μάρτυρές μου/ οι μέρες Πέμπτες / και τα κόκαλα της ράχης/ η μοναξιά, η βροχή, οι δρόμοι», γράφει ο Βαγιέχο, έρχεται μετά ο Ουράνης, το ξαναγράφει με τα δικά του λόγια, ωραίο είναι και του Ουράνη, πάμε παρακάτω.

Στην περίπτωση του Σαββόπουλου δεν πρόκειται περί αυτού. Ο Σαββόπουλος έχει στήσει μια ολόκληρη περσόνα πάνω στην κλοπή, η οποία είναι και το μόνο πράγμα στον κόσμο στο οποίο φαίνεται να έχει ταλέντο. Κλέβει τα πάντα. Το ντύσιμο, οι δηλώσεις, τα εξώφυλλα των δίσκων, τα σαρδάμ, οι αυτοσαρκασμοί, τίποτα επάνω του δεν είναι δικό του.

Πρωτάκουσα για αυτή του την τάση από τον ποιητή Νίκο Καρούζο, ο οποίος διαμαρτυρόταν ότι ο Σαββόπουλος του είχε κλέψει ένα ποίημα σχετικό με την εξέγερση στα Αμπελάκια. Ήμουν μικρός, δεν έδωσα σημασία, δεν κατάλαβα κιόλας. Αργότερα, άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος έχει θέμα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, βρέθηκα στον Λυκαβηττό να παρακολουθήσω μια συναυλία κάποιου Λούτσιο Ντάλλα. Δεν τον γνώριζα. Ξαφνικά είδα στην σκηνή τον Σαββόπουλο να τραγουδάει ιταλικά. Δε μιλάμε για επιρροή. Όλη την παρουσία του ο Σαββόπουλος την έχει στήσει πάνω στον Ντάλλα. Το μούσι, τις τιράντες, τα σκουφιά, τα ταμπούρλα που βαράει στις συναυλίες, όλα μα όλα είναι από εκεί. Ως εδώ πρόκειται για μια απλή μίμηση. Όταν όμως ο Λούτσιο Ντάλλα [φωτο] απόφάσισε για λόγους προβοκάτσιας να κουρευτεί και να ξυριστεί, ο Σαββόπουλος έκανε το ίδιο ακριβώς: κουρεύτηκε και ξυρίστηκε. Κι όταν ο Ντάλλα επέστρεψε στο παλιό του στυλ, ο Σαββόπουλος έκανε το ίδιο.

Φυσικά του έκλεψε και 1-2 τραγούδια, κάνοντας το σύνηθες: στην αρχή τα παρουσίασε για δικά του και μετά από λίγα χρόνια, σα να μη συμβαίνει τίποτα είπε ότι πρόκειται για διασκευές.

To 1966 ο Σαββόπουλος εμφανίστηκε στο προσκήνιο με τον δίσκο «Το Φορτηγό». Όπως έγραφε ο δίσκος, στίχοι – μουσική στα τραγούδια ήταν δικοί του. Για μουσική δεν το πολυσυζητάμε, ο Σαββόπουλος ομολογεί ότι δεν έχει ιδέα. Αλλά οι στίχοι είναι στιχάρες:

«Ο εργάτης βλαστημάει και τραβάει για τον σταθμό/ να ο ήλιος ανεβαίνει σαν σημαία στον ουρανό/ μπρος στης φάμπρικας την πύλη ο εργάτης σταματά/ όμορφη η μέρα γνέφει κι απ’ το ρούχο τον τραβά

Ε ε σύντροφέ μου αχ τι κακό/ μέρα μ᾿ ήλιο σαν κι αυτό/ να την τρώει τ’ αφεντικό», γράφει στο «Ήλιε ήλιε αρχηγέ», τσαλαβουτώντας στα νερά του βιωματικού ταξικού στίχου.

Το 2000 στη Γαλλία πια, προσπαθούσα να μάθω τους Γάλλους ποιητές και να εξοικειωθώ με τη γλώσσα. Μια μέρα έπεσα πάνω στο ακόλουθο ποίημα του Ζακ Πρεβέρ (μετάφραση δική μου):

«Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Μπροστά στην πόρτα του εργοστασίου

ο εργάτης σταματά ξαφνικά

κι όπως γυρνά

κοιτάζει τον ήλιο

τόσο κόκκινο, τόσο στρογγυλό

τόσο χαμογελαστό στον μολυβδένιο ουρανό του

κλείνει το μάτι χαρούμενα

Πες λοιπόν σύντροφε ήλιε

δε βρίσκεις ότι είναι μαλακία

μια μέρα σαν αυτή

να τη δίνουμε στο αφεντικό;»

Στη Γαλλία, μπόρεσα να διαπιστώσω διάφορες ακόμα λογοκλοπές «του ταλαντούχου τροβαδούρου μας από τη Μακεδονία», που έλεγε και ο Τζίμης Πανούσης πριν πεθάνει, τόσες πολλές που έπαψε να μου κάνει εντύπωση και μερικές δεν τις θυμάμαι πια. Πχ ο στίχος για το «βρώμικο ψωμί» που «τρώνε όσοι αγαπάνε» είναι του Λεό Φερρέ, όπως και το «Μια θάλασσα μικρή».

Σαββόπουλος Άγγελος εξάγγελος

Από όλους όσους έκλεψε ωστόσο ο Σαββόπουλος, την κορυφαία θέση κατέχει ο Μπομπ Ντίλαν. Το 1968 ο Σαββόπουλος έκλεψε το ”The Wicked Messenger” (στίχους και μουσική) και το παρουσίασε για δικό του ως «Άγγελος Εξάγγελος» – λίγα χρόνια μετά, το παρουσίαζε κι αυτό ως διασκευή. Αυτό όμως είναι το έλασσον. Από τον Ντίλαν ο Σαββόπουλος έκλεβε και συνεχίζει να κλέβει ότι πετούσε κι ό,τι κολυμπούσε. Εβγαζε ο Ντίλαν το ”The lonesome death of Hattie Carol”; Απαντούσε ο Σαββόπουλος με την «Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη». Έβγαζε ο Ντίλαν το ”The Hurricaine”, 9 λεπτά τραγούδι για τον ισοβίτη Ρούμπιν Κάρτερ; Τσακ, απαντούσε ο Σαββόπουλος με το «Μακρύ ζεϊμπέκικο» για τον Νίκο Κοεμτζή. Έγραφε ο Ντίλαν το ”My back pages”; Απαντούσε ο Σαββόπουλος με το «Οι πίσω μου σελίδες» (που δε σημαίνει κάτι στα ελληνικά). Σε αυτό το τραγούδι υπήρχε και ο ακατανόητος στίχος «ευαίσθητη αθλήτρια/ δεν ξέρει τι χρωστάει/ στον πάνσοφό της εραστή/ που απόψε παρατάει», που μας κάνει να πιστέψουμε ότι ο Σαββόπουλος τα ‘χε και αυτός με τη Σιουζ Ροτόλο, όπως ο Ντίλαν, ή με κάποια άλλη γυμνάστρια, τον παράτησε κι αυτόν και της τα χώνει. Ή ότι βρήκε ωραίο τον στίχο, που είναι από άλλο τραγούδι, και τον κότσαρε. Αργότερα, όταν ο Ντίλαν χώρισε με τη γυναίκα του και έγραψε το ”Sara”, ο Σαββόπουλος δεν κάθησε να σκάσει και έγραψε το «Άσπα».

Bob Dylan – The Wicked Messenger – If ye cannot bring good news, then don’t bring any

Το 1975, ο Σαββόπουλος έβγαλε τον δίσκο «Δέκα χρόνια κομμάτια». Ο δίσκος είχε ένα οπισθόφυλλο πολύ εμπνευσμένο. Για την ακρίβεια ήταν εμπνευσμένο από τον δίσκο ”Bringing it all back home” του Ντίλαν, από τον οποίον το είχε κλέψει. Υπόψην ότι εκείνα τα χρόνια οι δίσκοι εισαγωγής ήταν πολύ σπάνιοι στην Ελλάδα και αυτοί που μπορούσαν να καταλάβουν την κλοπή ελάχιστοι.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο Ντίλαν έφαγε μια φλασιά κι έγινε χριστιανός. Ήταν η χειρότερη φλασιά που μπορούσε να φάει, αλλά ο Σαββόπουλος είναι έντιμος, όταν κλέβει κάποιον τον κλέβει και στα καλά και στα άσχημα: έγινε κι αυτός χριστιανός. Γκαντ γκρέις τραγούδαγε ο Ντίλαν, του θεού η χάρη έκανε ηχώ ο Σαββόπουλος. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, συνεχίζοντας τον κατήφορο, ο Ντίλαν άρχισε να κάνει περιοδεία στις βάσεις του αμερικάνικου στρατού. Αμέσως ο Σαββόπουλος άρχισε περιοδεία στα ελληνικά στρατόπεδα, όπου μαζεύανε τους φαντάρους να τον ακούσουν με το ζόρι. Ο Ντίλαν δήλωσε ότι το έκανε αυτό όταν «κατάλαβε ότι ο στρατός απορροφά τα πιο λαϊκά κομμάτια της Αμερικής, στα οποία ήθελε να απευθυνθεί». Ο Σαββόπουλος επανέλαβε την ίδια δήλωση λέξη προς λέξη, αδιαφορώντας ότι στην Ελλάδα ο στρατός είναι υποχρεωτικός και η δήλωση αυτή δεν έχει καμία έννοια. Όταν το ’90 ο Ντίλαν το γύρισε στην οικολογία, ο Σαββόπουλος έκανε και τις πρώτες του οικολογικές δηλώσεις. Και όταν ο Ντίλαν έδωσε τραγούδι του για διαφήμιση, προκαλώντας σκάνδαλο, ο Σαββόπουλος έκανε ακριβώς το ίδιο. Αργότερα, φόρεσε και το ίδιο κηπουρικό καπέλο. Πρόκειται περί ψύχωσης.

Δεν έχει νόημα να συνεχίσω να παρουσιάζω περιπτώσεις λογοκλοπής του Σαββόπουλου. Άλλωστε ο άνθρωπος δεν είναι ένας κοινός λογοκλόπος, έχει προσαρμόσει τη ζωή του όλη πάνω σε άλλους ανθρώπους, μια ιδέα που μου φαίνεται τρομακτική.

Μαθημένος να παπαγαλίζει αυτά που ήταν κοινοτοπίες ενός εναλλακτικού λόγου κάποτε, δεν μου κάνει καμία εντύπωση ότι γερνώντας άρχισε να παπαγαλίζει τις κοινοτοπίες της αντίδρασης. Οι νέοι δεν τον άκουγαν πια, αυτός είναι ο πρώτος λόγος για τον οποίον γκρινιάζουν οι γέροι, οπότε ο Σαββοπουλος έστρεψε την ημιμάθειά του προς την δεκτική αγκαλιά της παράδοσης. Άρχισε να αντιδρά στους νεωτερισμούς, την απελευθέρωση των ενστίκτων και όλα αυτά τα οποία τον ξεπερνούσαν και δε μπορούσε να τα ακολουθήσει. Τα τελευταία 30 χρόνια, αναγκαζόμενος ολοένα και περισσότερο να μιλάει με δικά του λόγια, εκφέρει έναν λόγο που κινείται από τη βαθιά συντήρηση μέχρι το ρατσισμό. Τόσο μπορεί.

Υπό αυτή την έννοια δεν βρίσκω κανένα λόγο να νιώθει κανείς έκπληξη ή να κατηγορεί για κάποιου τύπου προδοσία τον Σαββόπουλο: ο τύπος έκανε πάντοτε μπίζνες μετατρέποντας τον λόγο των άλλων σε λουτρό κοινοτοπίας και αυτό συνεχίζει να κάνει. Το μόνο κίνητρο για να τον βρίσεις, είναι η αγνή πηχτή αντιπάθεια.

Κι αυτή όχι πάντα. Γιατί, «”δεν υπάρχει λόγος να ταράζεσαι” ακούστηκαν τα λόγια του ληστή», όπως έλεγε κι ο Ντίλαν.

Γιάννης Ανδρουλιδάκης

Ελευθεροστομίες

Φαντάζομαι ότι, ούτε που μπορούσε να υπολογίσει το αλαλούμ που θα εδημιουργούσε με την «φάλιαν» που επυροδότησεν ο Γιαννάκης ο Κασουλίδης, με τα περιβόητα πλέον «5/6» που, όπως μας εξήγησε, θα καταλήγουν στα τουρκικά θηλάκια για αρκετά χρόνια, σε περίπτωσιν λύσης, για αρκετά χρόνια, μέχρι να βελτιωθούν τα οικονομικά τους – ζάβαλλι μου – Που δεν βελτιώθηκαν μετά από τα όσα άρπαξαν, ρήμαξαν και λεηλάτησαν από το 1974… Αυτά τα «5/6» στην ουσία, θα πρόκειται για τα γ…μισιάτικα που εμείς θα καταβάλλουμε, για να λέμε τα πράματα με το όνομά τους!

Ήδη, στην «τρύπα» που άνοιξεν η φάλια του Γιαννάκη και παρά τις προσπάθειες του Χάρη να μας εξηγήσει περί τίνος πρόκειται και από πού οι Τ/κ θα αντλούν αυτά τα «5/6» (κατά πόσον δηλαδή θα τα τουλουπίζουν από τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμόν ή από το ταμείον εσόδων του φυσικού αερίου), όρμησαν χτες άλλοι δυο: Ο πρώην υπουργός και νυν ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ Νεοκλής Συλικιώτης και ο αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος Βίκτωρας Παπαδόπουλος.

Ο Νεοκλής, λοιπόν, που λέτε, μας αποκάλυψε (χωρίς να μας εξηγεί αν ήθελε, με την παρέμβασίν του, κατά βάθος να πετάξει μέσα στην «τρύπαν» τον Χριστόφια).

-Ο τέως Πρόεδρος είχε καταλήξει σε συμφωνία με τον Ταλάτ, με βάσιν την οποίαν οι Τ/κ θα εισέπρατταν το 16% των εσόδων για τα πρώτα πέντε χρόνια μετά τη λύσιν του Κυπριακού «ελπίζοντας ότι τα έσοδα αυτά θα περιλαμβάνουν και εκείνα από το φυσικόν άεριο»…

Την σκυτάλην πήρε ύστερα ο Βίκτωρας, ο οποίος, προφανώς πιο…χουβαρντάς, ξεκαθάρισεν ότι η ρύθμισις αυτή θα ισχύει για μια περίοδο 13 χρόνων ή μέχρι που το βιωτικόν επίπεδο των Τ/κ να φτάσει στο 85% του δικού μας και…ψόφα, γάδαρε, ώσπου να βκει τσιαήριν». Και περνάμε, στην συνέχεια στα γ…σιάτικα τα οποία παρέθεσε με απολαυστικόν, πράγματι τρόπον στο χτεσινό άρθρο του ο συνάδελφος ο Άριστος Μιχαηλίδης.

Μεταφέρω στην στήλη ένα απόσπασμα.

-Πάλι καλά, δηλαδή, που συμφωνήθηκε ότι το 1/6 θα πηγαίνει στην συνιστώσα ε/κ πολιτεία. Στη διαπραγμάτευση μπορεί να το δώσουμε κι΄αυτό και δεν πειράζει αν η ε/κ συνιστώσα πολιτεία θα συνεχίσει να πληρώνει τα δισεκατομμύρια των δανείων και των μνημονίων και τα αναπτυξιακά της έργα θα είναι παγωμένα από τότε που έπεσε η οικονομική κρίση στα κεφάλια των Ε/κ που επιβίωσαν από την εισβολή και την αρπαγή των περιουσιών τους και θα τους εξολοθρεύσει η πολιτική ανεπάρκεια.

Τι να γίνει; «Σ΄οποιον αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε» που λέει και το γνωστόν σουξέ. Καθόσον αυτοί είμαστε, τι να γίνει; Έχουμε, μάλιστα, ένα άλλο άσμα που μας πάει γάντι: Οι ωραίοι, έχουν χρέη! Όπως επιβεβαίωνε και ένα χτεσινό ρεπορτάζ «υπερχρεωμένα μεν τα κυπριακά νοικοκυριά, αλλά το “φυσούν” που λέμε, αφού έχουν καταθέσεις στις τράπεζες ύψους 29 δισ. ευρώπουλα.»

Χάρις, βέβαια, στις… χώστρες που έχουν γεννήσει ένα ακόμα σουξέ:

Κλαίμε τάχα και με κούτζια, ας εν καλά τα… μαουλούτζια!

Δημήτρης Παπαδημήτρης, “Φ”

Μνήμες Καλοκαιριού – 40 αξέχαστα τραγούδια για το αθάνατο Ελληνικό Καλοκαίρι

Το καλοκαιράκι είναι πια στον θρόνο του, σ΄ αυτόν τον ευλογημένο τόπο που ζούμε και λέγεται Ελλάδα. Πόσες και πόσες αναμνήσεις δεν κουβαλάει μαζί της αυτή η εποχή για όλους μας… έρωτες, φιλίες, παρέες, γέλια και χαρές, βουτιές στην καταγάλανη θάλασσα, ξενύχτια στην ακρογιαλιά γύρω απ’ τη φωτιά, βόλτες με καραβάκια, γραφικά ταβερνάκια, νησιώτικες κάτασπρες αυλές και όλα αυτά λουσμένα στο ακατάλυτο ελληνικό φως του αυτοκράτορα Ήλιου ή του μαγευτικού σεληνόφωτος…

Αυτά είχα στο μυαλό μου, προσπαθώντας να συνθέσω το soundtrack του ελληνικού καλοκαιριού, κι έτσι επέλεξα εκείνα τα «φωτεινά» τραγούδια – κυρίως από τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 – που οι στίχοι και οι μελωδίες τους μοσχοβολούν πεύκο, βασιλικό και θαλασσινή αύρα, συμπλέκοντάς τα με εξίσου «λαμπρές» εικόνες του εξαίσιου ελληνικού τοπίου.

Με την ελπίδα η συλλογή αυτή να διεγείρει-μουσικά-ευχάριστες θύμησες, γεύσεις, μυρωδιές και αισθήσεις από το παρελθόν αλλά και να υπενθυμίσει οπτικά την ανεκτίμητη αξία της ελληνικής φύσης, αφιερώνεται σε όλους τους υποστηρικτές του καναλιού αυτού, της καλής ελληνικής μουσικής και σε εκείνους που αισθάνονται και ενεργούν ως Έλληνες, σ’ όποια γωνιά του κόσμου κι αν βρίσκονται…

Tracklist:

01. ΒΑΡΚΑ ΣΤΟ ΓΙΑΛΟ – Γρηγόρης Μπιθικώτσης (Μ. Θεοδωράκης, 1959)

02. Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΝΤΡΙΚΟΥ – Γρηγόρης Μπιθικώτσης (Μ. Θεοδωράκης-Κ. Βάρναλης, 1961)

03. ΑΠΑΓΩΓΗ – Μαίρη Λίντα (Μ. Θεοδωράκης, 1960)

04. ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΥΡΟ ΚΑΙ ΤΖΙΑ – Γ. Μπιθικώτσης-Κ. Θύμη (Μ. Θεοδωράκης-Ο. Ελύτης, 1959)

05. ΑΣΠΡΑ ΚΑΡΑΒΙΑ – Μ. Βιολάρης-Κ. Χωματά (Γ. Σπανός-Σ. Σκίπης, 1967)

06. ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ – Μιχάλης Βιολάρης (Λ. Κόκοτος-Ο.Ελύτης, 1972)

07. ΤΡΕΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ – Κ. Σμοκοβίτης-Σ. Μιχαηλίδου (Μ. Τερζής-Δ. Τσεκούρας, 1985)

08. ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΧΑΡΑ ΣΟΥ ΒΕΝΕΤΙΑ – Νίκος Ξυλούρης (Σ. Ξαρχάκος-Ν. Γκάτσος, 1974)

09. ΚΑΡΑΒΟΚΥΡΗ ΒΑΛΕ ΜΠΡΟΣ – Δήμητρα Γαλάνη (Γ. Χατζηνάσιος-Σ. Τηλιακού, 1972)

10. ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ – Δήμητρα Γαλάνη (Λ. Κηλαηδόνης-Ν. Γκάτσος, 1972)

11. ΠΑΠΟΡΑΚΙ ΤΟΥ ΜΠΟΥΡΝΟΒΑ – Γιάννης Καλατζής (Μ. Λοΐζος-Λ. Παπαδόπουλος, 1972)

12. ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟ ΜΟΡΤΑΚΙ – Κώστας Σμοκοβίτης (Σ. Κουγιουμτζής-Α. Δασκαλόπουλος, 1977)

13. ΜΙΑ ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΙΣΣΑ – Μανώλης Μητσιάς (Λ. Κηλαηδόνης-Ν. Γκάτσος, 1972)

14. ΦΙΛΝΤΙΣΕΝΙΟ ΚΑΡΑΒΑΚΙ – Γρηγόρης Μπιθικώτσης (Μ. Χατζιδάκις-Ν. Γκάτσος, 1970)

15. ΚΥΚΛΑΔΙΤΙΚΟ – Μανώλης Μητσιάς (Μ. Χατζιδάκις-Ν. Γκάτσος, 1970)

16. Η ΓΟΡΓΟΝΑ – Γιάννης Καλατζής (Μ. Λοΐζος-Λ. Παπαδόπουλος, 1969)

17. ΗΛΙΕ ΜΟΥ ΚΑΡΑΒΟΚΥΡΗ – Σταμάτης Κόκοτας (Δ. Μούτσης-Ν. Γκάτσος, 1967)

18. ΒΑΡΚΑ ΧΩΡΙΣ ΠΑΝΙΑ – Μ. Βιολάρης-Κ. Χωματά (Γ. Σπανός-Κ. Κωτούλας, 1969)

19. ΜΑΥΡΟΜΑΛΛΟΥΣΑ ΚΟΠΕΛΙΑ – Μ. Βιολάρης-Κ. Χωματά (Γ. Σπανός-Κ. Κωτούλας, 1969)

20. ΤΟ ΧΡΙΣΤΙΝΑΚΙ – Καίτη Χωματά (Γ. Σπανός-Β. Ρώτας, 1967)

21. Σ’ ΑΓΑΠΩ Σ’ ΑΓΑΠΩ – Γιάννης Καλατζής (Μ. Λοΐζος-Λ. Παπαδόπουλος, 1971)

22. ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΟΚΟΡΙΤΣΟ – Μιχάλης Βιολάρης (Λ. Κόκοτος-Ο. Ελύτης, 1972)

23. ΑΣΠΡΑ, ΚΟΚΚΙΝΑ, ΚΙΤΡΙΝΑ, ΜΠΛΕ – Βίκυ Μοσχολιού (Δ. Μούτσης-Γ. Λογοθέτης, 1972)

24. ΤΑ ΚΑΡΑΒΑΚΙΑ – Καίτη Χωματά (Β. Κουμπής-Κ. Γεωργουσόπουλος, 1969)

25. ΚΑΡΑΒΙΑ ΑΛΗΤΕΣ – Γιάννης Πουλόπουλος (Μ. Λοΐζος-Φ. Λάδης, 1965)

26. ΔΙΧΩΣ ΤΗΝ ΚΑΡΔΟΥΛΑ ΣΟΥ – Γιώργος Νταλάρας (Σ. Κουγιουμτζής-Α. Δασκαλόπουλος, 1970)

27. ΟΜΟΡΦΑ ΠΟΥ ‘ΝΑΙ ΣΤΟ ΝΗΣΙ – Σταμάτης Κόκοτας (Δ. Μούτσης-Ν. Γκάτσος, 1969)

28. ΕΧΩ ΜΙΑ ΒΑΡΚΑ ΜΕ ΠΑΝΙΑ – Γιάννης Πουλόπουλος (Κ. Κωνσταντακόπουλος-Γ. Λογοθέτης, 1970)

29. ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ – Μαρία Δουράκη (Γ. Κοτσώνης-Π. Μάτεσις, 1973)

30. ΤΟ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΤΡΙΦΥΛΛΙ – Ρένα Κουμιώτη (Λ. Κόκοτος-Ο. Ελύτης, 1972)

31. ΤΖΑΜΑΪΚΑ – Γιάννης Καλατζής (Μ. Λοΐζος-Λ. Παπαδόπουλος, 1971)

32. ΤΡΕΧΑΝΤΗΡΙ Θ’ ΑΡΜΑΤΩΣΩ – Γιάννης Πουλόπουλος (Μ. Πλέσσας-Λ. Πλέσσα, 1969)

33. ΔΕΛΦΙΝΙ ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ – Γιάννης Καλατζής (Μ. Λοΐζος-Λ. Παπαδόπουλος, 1968)

34. ΤΑ ΠΛΕΟΥΜΕΝΑ – Γιάννης Καλατζής (Μ. Λοΐζος-Λ. Παπαδόπουλος, 1971)

35. Η ΜΥΡΣΙΝΗ ΒΑΖΕΙ Τ’ ΑΣΠΡΑ – Γιάννης Πουλόπουλος (Μ. Πλέσσας-Λ. Παπαδόπουλος, 1969)

36. ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΥΣ – Άλκηστις Πρωτοψάλτη (Η. Ανδριόπουλος-Ο. Ελύτης, 1984)

37. ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ – Καίτη Χωματά (Γ. Σπανός-Γ. Παπαστεφάνου, 1964)

38. ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΚΕΙΝΟ – Νίκος Αντωνίου (Χ. Ντούβη-Τ. Στρατής-Μ. Σπάθης-Τ. Στρατής-Ν. Αντωνίου, 1968)

39. ΕΝΑ ΠΡΩΙΝΟ (ΑΝΝΑΜΠΕΛ) – Αφροδίτη Μάνου (Σ. Ξαρχάκος-Γ. Παπαστεφάνου, 1968)

40. ΤΟΣΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ – Δάκης (Μ. Πλέσσας-Λ. Παπαδόπουλος, 1968)

Μεγάλο πράγμα η παιδεία

Κάποτε δέν υπήρχε περίπτωση να δείς αυτήν την εικόνα. Όσο κουρασμένος να ήσουν έδινες πάντα τήν θέση σου σε έγκυες ή ηλικιωμένους λέγοντας: “καθίστε εγώ είμαι νέος αντέχω””

Σήμερα λένε οι γονείς στα παιδιά: “Να πάρει ταξί. …Γιατί να σηκωθώ εγώ. .;”

Γεώργιος Μαυρωνάς

Ένας αξιοθαύμαστος πατέρας

Ο πατέρας κλήθηκε να καταβάλει αποζημίωση στο πλουσιοκόριτσο για σωματική βλάβη και ζημιές που υπέστη το αυτοκίνητό της όταν σκότωσε το γιο του!!!

Όση δύναμη κι αν έχει ο άνθρωπος, είναι μερικά πράγματα που δεν ξεπερνιούνται. Πώς να ξεπεράσεις, άλλωστε, την απώλεια μιας ζωής; Ιδίως, όταν πρόκειται για τη ζωή του παιδιού σου. Ο πόνος είναι αφόρητος, το κενό δυσαναπλήρωτο και η θλίψη μόνιμο συναίσθημα… Οι συγκεκριμένες περιπτώσεις γονιών μού προκαλούσαν πάντοτε ένα δέος. Τι λες σε μια μητέρα κι έναν πατέρα που έχουν χάσει το παιδί τους; Ποια λόγια είναι ικανά για παρηγοριά; Πώς μπορείς να απαλύνεις μια πληγή που ξέρεις ότι δεν θα σταματήσει να αιμορραγεί;

Για τον κ. Πάμπο Ιωάννου, όμως, δεν ένιωσα απλώς δέος. Είναι απ’ αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις ανθρώπων που θαυμάζεις για το ήθος, την αξιοπρέπεια και το μεγαλείο της ψυχής τους. Αξίες δυσεύρετες στις μέρες μας. Τον θυμήθηκα, πάλι, χθες όταν διάβασα την είδηση για την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, αναφορικά με την ενοχή της Έφης Ηροδότου για το θανατηφόρο τροχαίο της 27ης Δεκεμβρίου του 2007, με θύμα τον 17χρονο γιο του, Αιμίλιο Ιωάννου.

Δεν ξέρω πώς θα έπραττε άλλος πατέρας στη θέση του, αν θα υπέμενε με τόση νηφαλιότητα να περάσουν 10 χρόνια για να δικαιωθεί η μνήμη του παιδιού του. Αυτό που, σίγουρα, ξέρω είναι ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος το μόνο που ζητούσε ήταν μια συγγνώμη. Και απόδοση πραγματικής δικαιοσύνης.

«Ποτέ δεν είχαμε καμία απαίτηση από εκείνη. Μετά το δυστύχημα, η σύζυγός μου είχε δηλώσει πως είχε το κουράγιο να την αγκαλιάσει και να τη βοηθήσει να ξεπεράσει τα όσα έγιναν. Είμαστε άνθρωποι, θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα.

Τότε, θέλαμε μόνο μια συγγνώμη. Σήμερα, ζητάμε ένα πολύ απλό πράγμα. Να βγει μια επίσημη απόφαση που να λέει την αλήθεια». Αυτά ήταν τα λόγια του, όταν έμαθε για τη σύλληψη της Ηροδότου και των γονιών της, στην Αθήνα.

Όσο κι αν τον έπνιγε το δίκαιο – ακόμα κι όταν κλήθηκε να καταβάλει αποζημίωση στην κατηγορούμενη για σωματική βλάβη και ζημιές που υπέστη το αυτοκίνητό της στο δυστύχημα – παρέμεινε ψύχραιμος, δεν παρεκτράπηκε ποτέ όλα αυτά τα χρόνια και βρήκε μέχρι και τη δύναμη να αποτρέψει ευγενικά εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για την εις βάρος της οικογένειάς του αδικία.

Ναι, αυτός ο πατέρας είναι αξιοθαύμαστος. Και θα ‘πρεπε να τον ευγνωμονούμε για τα μαθήματα ήθους και αξιοπρέπειας που δίνει σε μια χώρα η οποία ζέχνει διαφθορά.

 Βασιλική Ζήνωνος   

>>> ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ/ΑΠΟΨΕΙΣ 31/07/2017

Σας χρειαζόμαστε…

Το ιστολόγιο http://www.tanea-diaspora.net  είναι το μοναδικό μέσο ανεξάρτητης, ερευνητικής και αποκαλυπτικής δημοσιογραφίας που στηρίζεται αποκλειστικά στις μικρο-δωρεές των επισκεπτών του. Πιστεύουμε ότι η πληροφορία πρέπει να είναι διαθέσιμη σε όλους και για αυτό δεν κλειδώνουμε κανένα κομμάτι της ύλης αλλά για να παραχθεί το πρωτογενές υλικό που θα βρείτε εδώ χρειαζόμαστε την υποστήριξή σας. Αν δεν πληρώσουμε εμείς για την ενημέρωσή μας, θα την πληρώσει κάποιος άλλος (και αν δεν είσαι ο Αναστασιάδης μάλλον δεν έχεις τα ίδια συμφέροντα).

>>> ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΣΤΗΝ “ΑΡΧΙΚΗ” ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ

One thought on “ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ/ΑΠΟΨΕΙΣ/ΣΑΤΙΡΑ 03/08/2017

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s