Τάσος Μάρκου: Ο νέος Λεωνίδας της Κυπριακής Αντίστασης στην τουρκική εισβολή

Ένας μικρός φόρος τιμής του Καθηγητή ΖΑΝΝΕΤΟΥ ΤΟΦΑΛΛΗ

Την περ. Κυριακή 13 Αυγούστου 2017, τελέστηκε στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Βόρειο Λονδίνο από τον Σύνδεσμο Αμμοχώστου Ηνωμένου Βασιλείου Εθνικό Μνημόσυνο Τιμής για όσους έδωσαν τη ζωή τους για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία. Επιμνημόσυνο λόγο εκφώνησε ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Δρ Βασίλης Μαύρος.

Συμπληρώθηκαν επίσης 43 χρόνια από τότε που η Κύπρος έχασε τα αχνάρια του  Λεβεντονιού  της Λευτεριάς, του Υποστράτηγου Τάσου Μάρκου, από το Παραλίμνι της Κύπρου. Ήταν ένα μοναδικό παράδειγμα νέου. Ήταν πατριώτης, αθλητής, αγαπούσε την οικογένειά του, ήταν φιλόξενος, γενναιόδωρος, πραγματικός λεβέντης.

Γράφω αυτά τα λόγια βασισμένος στις αφηγήσεις φίλων του και συμμαθητών του στο Γυμνάσιο Αμμοχώστου όπου σπούδασε αλλά ιδιαίτερα στο υπέροχο βιβλίο του λόγιου Πάνου Ιωάννη Μυρτιώτη με τίτλο ‘Υποστράτηγος ΤΑΣΟΣ ΜΑΡΚΟΥ, πρότυπο ελληνικής αρετής’ που εκδόθηκε στην Κύπρο το 1995 και αξίζει τον κόπο να βρίσκεται σε κάθε βιβλιοθήκη.

Ο Τάσος (Αναστάσιος) Μάρκου γεννήθηκε στο Παραλίμνι στις 18 Σεπτεμβρίου 1936. Οι γονείς του ήταν ο Μενέλαος Μάρκου και η Μαρία Ξιούρου. Τα αδέλφια του ο Θωμάς Μάρκου, ο Μάρκος Μάρκου, η Ελένη Μάρκου – Μοσφίλη, η Αντρούλλα Μάρκου – Χριστοδούλου, ο Πανίκος Μάρκου, η Δέσπω Μάρκου – Ιωσήφ, και ο Σωκράτης Μάρκου. Τα ετεροθαλή αδέλφια του: η Μαργαρίτα Μάρκου – Αντωνίου, η Γεωργία Μάρκου Αναστάση, η Κασσιανή Μάρκου – Μακρή, η Ουρανία Μάρκου – Φιλίππου και ο Νίκος Μάρκου. Παντρεύτηκε τη Ντελιφέρ Μάρκου με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τον Πάρη Μάρκου και την Άντρη Μάρκου – Χριστοδούλου.

Τα τέσσερα χρόνια Δημοτικού τα φοίτησε στην Αγία ζώνη στο Βαρώσι, όπου δούλευε ο πατέρας του. Μετά μετοίκησαν στον Άγιο Λουκά όπου φοίτησε τα τελευταία δύο χρόνια του δημοτικού. Αργότερα πήγε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Άριστος μαθητής, τον αγαπούσαν όλοι καθηγητές και συμμαθητές του. Άριστος μαθητής.

Κατόπιν σπούδασε στην Ελλάδα σε στρατιωτικές σχολές. Μετά, ως τομεάρχης της ΕΟΚΑ, έζησε τη δόξα και το μεγαλείο ενός ηρωικού έπους. Ως απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, ένιωσε τη μεγάλη τιμή του Ανθυπολοχαγού του Ελληνικού Στρατού. Θυσίασε τη διασφαλισμένη σταδιοδρομία του αξιωματικού του ελληνικού στρατού, αποποιήθηκε το διορισμό και, κρυφά και παράνομα, ήλθε στην Κύπρο το 1958, ως εθελοντής στον αντιαποικιακό – απελευθερωτικό αγώνα που διεξήγε τότε η πατρίδα μας.

Ως λοχαγός του Κυπριακού Στρατού, Μετά την ανεξαρτησία συνόδευσε τη νεοσύστατη Κυπριακή Δημοκρατία στα πρώτα βήματά της και την υπερασπίσθηκε, με σθένος και αυταπάρνηση, στην ταραγμένη περίοδο της τουρκοκυπριακής ανταρσίας και στα εναγώνια χρόνια που ακολούθησαν, όταν σφαίρες δολοφονικές αναζητούσαν να πλήξουν τη δημοκρατία και τη νομιμότητα. Πάντα σταθερός και πάντα συνεπής στην προάσπιση της νομιμότητας και της Δημοκρατίας, πάντα στο πλευρό του Μακαρίου.

Αργότερα, ως ταγματάρχης, θα αντισταθεί στο προδοτικό πραξικόπημα της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’ και θα αναλώσει κάθε δύναμη της ψυχής του και κάθε απόθεμα της μεγάλης καρδιάς του για να ανακόψει, στην πρώτη γραμμή του πυρός, με μια δράκα πολεμιστών, την προέλαση του τουρκικού Αττίλα.

Το μεγαλείο του έγκειται στο ότι, ο ίδιος γνώριζε όταν βρισκόταν στα χαρακώματα της Μιας Μηλιάς, πως τίποτε δεν μπορούσε να κάνει για να αναχαιτίσει τη λαίλαπα και τις ορδές του Αττίλα. Μπορούσε όμως να μείνει συνεπής στις αρχές και στην αρετή του και να σώσει την αξιοπρέπεια και την τιμή του στρατιώτη-αγωνιστή για την προάσπιση της ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Και αυτό έκανε με την ήρεμη αποφασιστικότητα του έτοιμου από καιρό να θυσιαστεί για την πατρίδα του.

Και κάπου εδώ, τον πικρό Αύγουστο του τραγικού 1974, χάνονται τα ίχνη του Τάσου Μάρκου.  Ήταν εκεί, στην περιοχή της Μιας Μηλιάς, προδομένος, εγκαταλελειμμένος και, τελικά, έμεινε στην πρώτη γραμμή σχεδόν μόνος. Ένας ελεύθερος πολιορκημένος, που έβλεπε με πίκρα τα όνειρά του να διαλύονται από την προδοσία της Χούντας των Αθηνών, κάτω από τις ερπύστριες των τουρκικών αρμάτων μάχης. Ένιωσε την αιματοβαμμένη γραμμή Αττίλα να διαπερνά πρώτα την καρδιά του, προτού χαραχθεί στο τουρκοπατημένο χώμα της αγαπημένης γης του.

Ο Τάσος Μάρκου αρνήθηκε να φύγει. Αρνήθηκε να εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης, έστω κι αν γνώριζε τη ματαιότητα της αντίστασής του. Έμεινε εκεί, στη θέση του, όρθιος, ανυπότακτος και ανυποχώρητος, σαν γενναίος στρατιώτης και υπερασπιστής των Κυπριακών Θερμοπυλών. Έμεινε εκεί, στη θέση του, δεσμώτης του καθήκοντος και αιχμάλωτος των ωραίων ιδανικών της ζωής του. Αρνούμενος να καταντήσει ρίψασπις. Αρνούμενος να υψώσει τα χέρια και να παραδοθεί. Αυτός, ο υπερήφανος Έλληνας. Αυτός ο αξιοπρεπής Έλληνας της Κύπρου.

Κι από τότε, δεν τον ξανάδε κανείς  Κι από τότε, τον περιμένουμε. Τον περιμένουμε να φανεί, έτσι ευσταλής και ωραίος, όπως ήταν, σαν αιώνιος έφηβος της ελληνικής ιστορίας, να μας μιλά για ελευθερία και για αξιοπρέπεια, για τιμή και για πατρίδα. Με το ασίγαστο πάθος της καθαρής συνείδησής του και με κείνη τη διαπεραστική και γλυκύτατη ματιά του, που τη φώτιζε η ακλόνητη πίστη σε αρχές και ιδεώδη.

Ο Τάσος Μάρκου ανήκει στους ανθρώπους εκείνους που δεν μπορεί να περιγραφούν με λόγια. Γιατί, ο ίδιος ήταν άνθρωπος των έργων κι όχι των λόγων. Των γενναίων έργων, που προϋποθέτουν γενναία ψυχή. Ήταν μια αδρή και γλυκύτατη προσωπικότητα. Ένας σεμνός και γενναίος στρατιώτης, που η ζωή του ολόκληρη ήταν ένας συνεχής αγώνας και μια διαρκής αγωνία για την ελευθερία και το καλύτερο μέλλον της γης που τον γέννησε.

Αυτοί που θυσιάζονται για την ελευθερία και τη δημοκρατία, δεν κατατάσσονται σε «κατηγορίες» και δεν υπόκεινται σε αξιολογήσεις μεγαλείου και προσφοράς. Ένας είναι, συνεχής, αδιάλειπτος και αδιαίρετος ο αγώνας για την ελευθερία και τη δημοκρατία. Δεν υπάρχουν μικροί και μεγάλοι ήρωες. Κοινό κριτήριο είναι πάντα η προθυμία του κοινού πολίτη να προσφέρει, χωρίς υπολογισμό ανταμοιβής, ιδιαίτερα εθελούσια και αυθόρμητα, με σεμνότητα και αρετή, το υπέρτατο αγαθό του ανθρώπου, τη ζωή του υπέρ του συνόλου, στο βωμό της πατρίδας, της δημοκρατίας, της ελευθερίας. Αν, όμως, επιτρεπόταν «διαβάθμιση», η λαϊκή συνείδηση κατατάσσει τον Τάσο Μάρκου, «ξεχωριστό», μέσα στους ξεχωριστούς.

Παραφράζοντας το στίχο του ποιητή: «Η μεγαλοσύνη …..δεν μετριέται με το στρέμμα. Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα». Υποκλινόμαστε μπροστά στην ψυχική μεγαλοσύνη, τις αρχές και τα ιδεώδη που συμβολίζει ο ανδριάντας του Τάσου Μάρκου. Αυτού του εκλεκτού αγωνιστή και στρατιώτη. Σαράντα τρία χρόνια από τη μέρα, που για τελευταία φορά ακούστηκε η αγωνιώδης φωνή του, το Δεκαπενταύγουστο του 1974.

Από τότε, αγνοείται η τύχη του Τάσου. Δεν αγνοείται, όμως, το έργο, η προσφορά και προ παντός το μεγαλείο της ψυχής του Τάσου Μάρκου. Ενός φτωχόπαιδου από το Παραλίμνι της Κύπρου, που πρόλαβε να βιώσει, ως ενεργός συμμέτοχος και όχι ως απαθής θεατής, όλα τα συγκλονιστικά δραματικά γεγονότα που σφράγισαν την ιστορία και τη μοίρα της Κύπρου.

Όσοι τον γνώρισαν, αλλά και η ίδια η ιστορία θα μιλούν πάντα για τη λεβεντιά και την ανθρωπιά του, για τον πατριωτισμό και την ανδρεία του, για το ήθος και την εντιμότητά του, για την απλότητα και την αξιοπρέπειά του, για τη φιλοτιμία και την ευθύτητά του, για την προσήλωσή του στο καθήκον και για τη θρησκευτική αφοσίωσή του στις αιώνιες και υπέρλαμπρες αρχές και αξίες της ζωής. Για όλα εκείνα τα χαρίσματα και τις ιδιότητες, που το συνολικό άθροισμά τους προσδιορίζει την ελληνική αρετή και το πάθος για ελευθερία.

Δεν ήταν ο Τάσος Μάρκου ένας στρατιώτης του γραφείου ή των μετόπισθεν. Ο φυσικός χώρος του ήταν το πεδίο της μάχης, της αέναης κίνησης, της ασίγαστης δράσης. Ασφυκτιούσε στον κλειστό χώρο κι αναζητούσε πάντα τον ανοιχτό ορίζοντα του αγώνα, για να μπορεί να αναπνέει τον καθαρό αέρα της ελευθερίας και να βρίσκει η ψυχή του την ηρεμία της δημιουργικής ανησυχίας και την ανάταση στα ύψη. Για τον Τάσο Μάρκου, η δειλία, η υποχώρηση, η λιποταξία, η εγκατάλειψη θέσης ήταν καταστάσεις άγνωστες και αναξιοπρεπείς.

Ακόμα και τη στιγμή που όλα φαίνονταν και ήταν χαμένα, τα χαράματα της 14ης Αυγούστου 1974, ο Τάσος Μάρκου, μόνος, με λίγους εφέδρους, σε μια κόλαση πυρός και χαλασμού, θα φωνάξει στους απομακρυσμένους από τον κίνδυνο επιτελάρχες: “Μόνο πάνω από τα πτώματά μας θα περάσει ο εχθρός! Ο Τάσος Μάρκου δεν πρόκειται να οπισθοχωρήσει. Εδώ θα μείνει!”

Και εκεί έμεινε. Και αγνοείται από τότε η τύχη του. Όμως, ο εχθρός έχει περάσει. Και μένει στην Κύπρο, ως επιδρομέας και κατακτητής, για 43 ολόκληρα χρόνια. Κι εμείς, οι προδομένοι και αδικημένοι Έλληνες της Κύπρου, αναζητούμε, για 43 ολόκληρα χρόνια, χωρίς ακόμα να βρίσκουμε, το στοιχειώδες, το φυσικό και αυτονόητο δικαίωμα να ζούμε ελεύθεροι σε μια επανενωμένη πατρίδα, χωρίς στρατούς κατοχής, χωρίς εποίκους, χωρίς τα τείχη της διαίρεσης, χωρίς πρόσφυγες και αγνοούμενους και εγκλωβισμένους. Αναζητούμε, χωρίς ακόμα να βρίσκουμε, την απλή δικαιοσύνη και την απλή δικαίωση. Αναζητούμε μια λειτουργική και βιώσιμη λύση στο εθνικό μας θέμα, που θα επανενώνει το λαό και τη χώρα μας, θα κατοχυρώνει τις βασικές ελευθερίες και τα θεμελιώδη δικαιώματά μας και θα εγγυάται την ασφάλεια και το καλύτερο μέλλον της πατρίδας μας, μέσα στα πλαίσια μιας δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας. Αυτός ήταν και παραμένει ο στόχος μας. Και από αυτό το στόχο, τον λογικό και εφικτό στόχο, δεν θα υπαναχωρήσουμε, όσες δυσκολίες και αν υπάρχουν, όσα εμπόδια και αν συναντήσουμε. Γιατί η εκπλήρωση αυτού του στόχου συναρτάται με την εθνική και φυσική επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού.

Για την επίτευξη αυτού του στόχου, υποχρεωνόμαστε από την ιστορία και ευθυνόμαστε απέναντι στην ιστορία, να αντέξουμε και να αγωνισθούμε. Να αντέξουμε και να αγωνισθούμε, με σύνεση και υπευθυνότητα, αλλά και χωρίς συμπτώματα μοιρολατρίας και ηττοπάθειας. Να αντέξουμε και να αγωνισθούμε όχι ως περιφερόμενοι επαίτες μιας οποιασδήποτε τεχνητής διευθέτησης, αλλά ως ανυποχώρητοι διεκδικητές μιας ορθής και λειτουργήσιμης λύσης. Με αδούλωτο φρόνημα και προπαντός με πίστη. Έτσι ακριβώς, όπως άντεχε και αγωνιζόταν ο Τάσος Μάρκου. Ο αγνοούμενος φίλος μας Τάσος Μάρκου. Ο σεμνός και γενναίος αγωνιστής, που το 1960, όταν του ζήτησαν να εκθέσει τη δράση του στον αγώνα του 55-59, αρκέστηκε να πει:

“Ό,τι έκανα, ήταν μια υποχρέωσή μου προς την πατρίδα. Επομένως, δεν έχω οτιδήποτε να πω για τον εαυτό μου”. Αυτά είπε τότε ο Τάσος Μάρκου. Αυτά θα έλεγε και σήμερα. Τα ίδια έχουμε χρέος κι εμείς να λέμε. Και αυτό το χρέος, το υπέρτατο χρέος μας προς την πατρίδα, θα συμβολίζει, θα υπενθυμίζει και θα διακηρύττει ο ανδριάντας που αποκαλύπτουμε σήμερα. Ως φωτεινό παράδειγμα και πρότυπο για τη νέα γενιά και για τον κάθε πολίτη.

Τιμώντας τον ήρωα Τάσο Μάρκου, τιμούμε την ιστορία μας. Τιμούμε την Αντίσταση και τη Λεβεντιά των προγόνων μας, που είχαν το θάρρος να αντισταθούν στις δυνάμεις του σκότους και της αδικίας για να λάμψει το φως της Δικαιοσύνης, της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Ο Τάσος Μάρκου, το λαμπρό παλικάρι του Παραλιμνίου, αντιπροσωπεύει τις αθάνατες αξίες του Ελληνικού Πολιτισμού. Το όνομά του θα παραμείνει λαμπρό παράδειγμα στην Παγκόσμια Ιστορία!

ΖΑΝΝΕΤΟΣ ΤΟΦΑΛΛΗΣ

Αύγουστος 2017

>>> ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ/ΑΠΟΨΕΙΣ 11/08/2017

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s