Ένα γράμμα που δεν στάληκε στον Κοτζιά

Αγαπητέ Νίκο,

Είμαι σίγουρος ότι δεν σε προσβάλλει η οικειότητα με την οποία σε προσφωνώ και η οποία πηγάζει όχι μόνο από τους άρρηκτους δεσμούς Ελλάδας-Κύπρου, αλλά και από τη συμπάθεια προς το πρόσωπό σου. Τόσο εγώ όσο και οι πλείστοι στην Κύπρο, εκτιμάμε τα μέγιστα τον ρόλο που έχεις παίξει στις τελευταίες διαδικασίες για επίλυση του Κυπριακού. 

Όταν είπα πως θέλω, πριν κλείσω τα μάτια μου, να δω την ελληνική σημαία να κυματίζει απέναντι από το Μετόχι του Κύκκου, στην ελληνική πρεσβεία που θα κτιζόταν, φυσικά το εννοούσα. Τι είναι όμως η ελληνική σημαία για μας στην Κύπρο; Ένας πόθος, μία ιδέα… Κι οι ιδέες δεν πεθαίνουνε. Κάθε 25 του Μάρτη θα υψώνουμε την ελληνική σημαία στις βεράντες των σπιτιών μας. Θα σημαιοστολίζουμε λεωφόρους και τα παιδάκια θα κραδαίνουν τις πλαστικές τους σημαιούλες. Θα τυλίγουμε τα φέρετρα των ηρώων μας ψέλνοντας τον εθνικό ύμνο και οι πιο ευσυγκίνητοι θα δακρύζουν. Όλα αυτά, αγαπητέ Νίκο, είναι που έχουν σημασία και δεν θα αλλάξουν. Ξέρεις όμως -είμαι σίγουρος- πόσο δύσκολοι είναι οι καιροί.

Παραχώρησα πριν χρόνια στη μητέρα Ελλάδα το οικόπεδο, με αντίτιμο 500.000 λίρες για να κτίσει την πρεσβεία της. Τότε ήταν άλλες εποχές. Τα οικόπεδα μοιράζονταν σαν δώρα, αντί Mont Blanc και Rolex, σε ονομαστικές εορτές. Στην Ελλάδα να μην δίναμε ένα οικόπεδο; Σήμερα όμως, ούτε Parker δεν χαρίζουμε. Δεν φτάνει που μας κούρεψαν, δεν φτάνει που σταμάτησαν να κλαίνε οι εικόνες για να χορηγούν το θαύμα οι πιστοί, ακόμα και την Κυριακή για το κερί που ανάβουν μείωσαν τον οβολό. Τι να κάνουμε; Πώς να συντηρηθούμε και να συνεχίσουμε το πνευματικό και φιλανθρωπικό μας έργο;

Πολύ θα ήθελα να δω την γαλανόλευκη να κυματίζει απέναντι από το Μετόχι. Αλλά κι η ρωσική εμπεριέχει τα δύο χρώματα, συν το κόκκινο. Αν ήταν κινέζικη, κατακόκκινη, θα το σκεφτόμουνα. Η ρωσική όμως είναι σχεδόν η ίδια με αυτήν της μητρός Ελλάδος (από πλευράς χρωμάτων εννοώ). Ειδικά όταν την κοιτάς από μία συγκεκριμένη οπτική γωνιά. Καταλαβαίνεις. Είναι πολλά τα λεφτά, Νίκο. Βλέπεις τι γίνεται στο Επισκοπειό, ένα μικρό χωριό, όπου ο συνάδελφος Ησαΐας δεν ξέρει πια τι να τα κάνει τα ρούβλια. Η ελληνική σημαία ήταν και θα παραμείνει μία ιδέα. Πρέπει όμως να είμαστε πραγματιστές. Το οικόπεδο πάει στους Ρώσους. (Κι ας είχατε το νου σας να κτίζατε το 1999 που σας έδωσα το οικόπεδο).

Υ.Γ. Η επιστολή είναι φανταστική, φυσικά, αλλά θα μπορούσε και να μην ήταν.

 Χρυστάλλα Χατζηδημητρίου   

>>> Σε Ρώσους αντί στην Ελλάδα οικόπεδο της Μονής Κύκκου

2 thoughts on “Ένα γράμμα που δεν στάληκε στον Κοτζιά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s