ΚΥΠΡΟΣ: Το «κεκτημένο» των συνομιλιών…

Έχουμε ξεφύγει από τον στόχο της εφαρμογής του ευρωπαϊκού κεκτημένου χωρίς αποκλίσεις ως βάσης λύσης του Κυπριακού.

Γράφει ο Γιάννος Χαραλαμπίδης

Τώρα κινούμαστε στη βάση του κεκτημένου των συνομιλιών για να αναστηθεί η διαδικασία του Κραν Μοντανά και να εξευρεθεί διευθέτηση του προβλήματος.

Εκείνο που θα πρέπει σε γενικές γραμμές να εξετάσουμε είναι το περιεχόμενο αυτού του κεκτημένου των συνομιλιών σε σχέση με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Θα πρέπει, δε, να λάβουμε υπόψη τις εξελίξεις στην Ε.Ε. μετά τις γερμανικές εκλογές και την τουρκική επίσης πολιτική, η οποία καθίσταται όλο και πιο επιθετική. Και άκαμπτη. Οι φιλοδοξίες του Ερντογάν, όπως οι Γερμανοί λένε και οι Ιμάμηδες αξιώνουν, φτάνουν ως την ανάδειξη της Τουρκίας σε πυρηνική δύναμη.

Χωριστή πηγή κυριαρχίας 

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, με το κεκτημένο των συνομιλιών. Επί τούτου σημειώνουμε τα εξής:

1. Η κυριαρχία θα πηγάζει εξίσου από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Αυτό αναφέρεται στη συμφωνία Αναστασιάδη – Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου, στην οποία δεν υπάρχει πουθενά η λέξη λαός. Κανονικά οι εξουσίες, δηλαδή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η κυριαρχία, πηγάζουν μόνο από λαούς και όχι από Κοινότητες, εκτός και αν οι Κοινότητες καταστούν λαοί. Μετά, λοιπόν, τη λύση θα είναι δυνατό να δοθούν ερμηνείες για χωριστές αυτοδιαθέσεις και να συμβεί στην Κύπρο ό,τι συνέβη στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Σήμερα δεν μπορεί να γίνει παραλληλισμός των δύο υποθέσεων, διότι οι Κούρδοι του Ιράκ είναι γηγενής νόμιμος πληθυσμός. Αντιθέτως, ο νόμιμος πληθυσμός του κατεχόμενου βορρά της Κύπρου είναι Ελληνοκύπριοι. Με την ομοσπονδία, ο νόμιμος πληθυσμός θα είναι στην πλειοψηφία έποικοι και Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι θα φέρουν την εσωτερική ιθαγένεια του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους, που θα είναι ισότιμο θεσμικά τού ελληνοκυπριακού. Συνεπώς, θα υπάρχει πλέον η μόνιμη απειλή της απόσχισης όταν δεν υιοθετείται η τουρκική πολιτική.

Εσωτερικές Ιθαγένειες και Ετεροδημότες 

2. Υπό τις ανωτέρω συνθήκες, ακόμη και αν θα έχουμε φραστικά μία κυριαρχία, αυτή στην πράξη πηγάζει από δύο, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, με περί λαών ερμηνείες και στη βάση τριών ιθαγενειών. Μιας κοινής κυπριακής και δύο εσωτερικών. Μία για κάθε συνιστών κράτος, οι εσωτερικές ιθαγένειες θα καθορίζουν χωριστά και το δικαίωμα ψήφου τόσο σε τοπικές, όσο και σε εθνικές εκλογές. Γιατί; Διότι, μόνον το 20% των  Ελληνοκυπρίων που θα επιστρέψουν θα έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν σε τοπικές εκλογές στον βορρά και κανένας σε εθνικές.

Ερώτημα: Σε μια εξαμελή οικογένεια που θα θελήσει να επιστρέψει, ποιοι θα ψηφίζουν και ποιοι δεν θα ψηφίζουν; Ή, να το θέσουμε και αλλιώς: Ποιοι από εκείνους που θα επιστρέψουν, θα έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν, εάν ξεπερνούν το 20%; Το θέμα αυτό δεν άπτεται, όπως κάποιοι ισχυρίζονται, της αρχής του ετεροδημότη. Διότι, ο ετεροδημότης επιλέγει ελεύθερα πού θα ψηφίζει, ενώ στην Κύπρο, κατά αντίθετο τρόπο, θα επιβάλλεται ο τόπος ψηφοφορίας με εθνολογικά και ρατσιστικά κριτήρια. Συν των όσων έχουν ήδη λεχθεί, προβάλλεται ακόμη ένας ισχυρισμός: Ότι θα υπάρχει ελευθερία διακίνησης και εγκατάστασης, όπως σε όλη την Ε.Ε. Ενδεχομένως να υπάρχει, αλλά ποια είναι η σχέση μας με τη Γερμανία και τη Γαλλία, ακόμη και με τη Βρετανία, που είναι με το ένα πόδι εκτός Ένωσης, και ποια με τον βορρά της Κύπρου; Ο βορράς της Κύπρου είναι πατρίδα μας. Και ένας Γερμανός στη δική του ομοσπονδία, που δεν έχει σχέση με την υπό συζήτηση κυπριακή, δύναται να μετακινείται και να ψηφίζει όπου έχει τη μόνιμη κατοικία του. Δεν υπάρχει ο φυλετικός ρατσιστικός διαχωρισμός. Ας μη, δε, σπεύσει κάποιος να αναφερθεί σε καλή ομοσπονδία στην Κύπρο, διότι πρόκειται για εσφαλμένη προσέγγιση, αφού η ομοσπονδία στη δική μας περίπτωση δεν επινοήθηκε για την επανενσωμάτωση των κατεχομένων στην Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά αρχικά για τη διχοτόμηση και εν συνεχεία για την τουρκοποίηση της Κύπρου. Στο διά ταύτα λοιπόν: Ο βορράς δεν είναι για μας ξένη χώρα, όπως οι λοιπές ευρωπαϊκές.

Το κεκτημένο των συνομιλιών την καθιστά ως τέτοια. Η κύρια διαφορά της χώρας ενός εκάστου εξ ημών από τις ξένες έγκειται στο ότι έχει εφ’ όλης της επικράτειας το δικαίωμα της ψήφου. Το οποίο δεν θα το έχουμε στο βορρά. Ένα δικαίωμα που είναι αυθύπαρκτο με την πατρίδα. Στη βάση της λογικής και της πρακτικής εφαρμογής της λύσης, στον βορρά θα είναι ως να μεταβαίνουμε και να ζούμε σε ξένη χώρα! Δηλαδή διχοτόμηση. Για να ισχύουν, λοιπόν, όλα αυτά, τα διχοτομικά, δύο πράγματα θα πρέπει να συμβούν: Α. Να έχουμε διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, και Β. Να είναι η λύση πρωτογενές δίκαιο. Οι δύο παράμετροι είναι συναφείς μεταξύ τους. Διότι η Κυπριακή Δημοκρατία, με βάση το πρωτόκολλο 10, εντάχθηκε ολόκληρη στην Ε.Ε. με αναστολή του κεκτημένου στο βόρειο τμήμα της, λόγω κατοχής. Οι παρανομίες και η παραβίαση των δημοκρατικών αρχών και αξιών της Ε.Ε. στον βορρά από την Τουρκία προκύπτουν, διότι παραβιάζεται η εν ζωή Κυπριακή Δημοκρατία, οι νόμοι και το σύνταγμά της, καθώς και ο νομικός πολιτισμός της ίδιας της Ένωσης. Με τη λύση της ομοσπονδίας θα προκύψει μια νέα τάξη πραγμάτων με δύο ισότιμα συνιστώντα κράτη και μια κεντρική Κυβέρνηση, που θα διχοτομεί, αν δεν θα τριχοτομεί, την υφιστάμενη ενιαία Κυπριακή Δημοκρατία. Εις την δε περίπτωση κατά την οποία δεν εφαρμοστεί η λύση ολοκληρωτικά μετά την υπογραφή της ή καταρρεύσει πώς θα επιστρέψουμε στο ενιαίο κράτος; Δεν μπορούμε. Συνεπώς, πώς η ομοσπονδία θα είναι συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας;

Το κατάλοιπο εξουσίας και η Ε.Ε.

3. Το κατάλοιπο εξουσίας θα ανήκει στα συνιστώντα κράτη και όχι στην Κεντρική Κυβέρνηση, η  οποία θα απολαύει σχετικών και μόνον εξουσιών που θα της καθοριστούν. Υπενθυμίζουμε ότι γινόταν «πόλεμος» κάποτε, ήταν κόκκινη γραμμή, το κατάλοιπο εξουσίας, που ξεθώριασε με την πάροδο του χρόνου. Τονίζουμε επί τούτου το εξής: Το κατάλοιπο της εξουσίας στην Ε.Ε. στηρίζεται στην αρχή της επικουρικότητας και ανήκει στα κράτη μέλη, διότι αυτά διατηρούν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα και διότι έχει απορριφθεί ρητώς η ομοσπονδοποίηση της Ε.Ε. μέσα από τις Συνθήκες. Δεν είχε γίνει δεκτή όταν είχε τεθεί επί τάπητος κατά τη διάρκεια του λεγόμενου Ευρωπαϊκού Συντάγματος.

Εκ Περιτροπής και η βασική αρχή της δημοκρατίας 

4. Η εκ Περιτροπής Προεδρία ήταν και αυτή κάποτε κόκκινη γραμμή, αλλά τώρα είναι έτοιμη η αποδοχή της. Στην ουσία συμβολίζει, ειδικώς σε ένα προεδρικό σύστημα, τη διχοτόμηση των θεσμών και της εξουσίας και δη της εκτελεστικής. Της κυριαρχίας. Του κράτους. Το ζήτημα αυτό είναι συναφές και με τις εσωτερικές ιθαγένειες και με το δικαίωμα που έχει δοθεί στα κρατίδια να συνάπτουν χωριστές συμφωνίες εμπορικών και τουριστικών ζητημάτων. Ερώτημα: Γιατί, αντί της εκ Περιτροπής Προεδρίας, όπως έχουμε πολλάκις αναλύσει, δεν εκλέγεται ο Πρόεδρος επί τη βάσει της αρχής ένας άνθρωπος μία ψήφος; Πού κωλύεται, για παράδειγμα, το ΑΚΕΛ να υποστηρίξει έναν αριστερό Τουρκοκύπριο ή ο ΔΗΣΥ έναν Τουρκοκύπριο νεο-φιλελεύθερο; Το ίδιο ισχύει και για τους Τουρκοκύπριους. Εάν υπάρχει επί τούτου πρόβλημα, τότε η λύση της  ομοσπονδίας δεν είναι επανένωσης, αλλά διχοτόμησης. Ακόμη και αν υιοθετηθεί αρχικά, εφόσον δεν θα υπάρχει συνεργασία, σε κάποια φάση θα καταλήξει σε διαζύγιο.

Χρήστης και ψυχολογικός δεσμός

5. Ο σφετεριστής μετονομάζεται σε χρήστη με δικαιώματα σε βάρος του δικαιούχου που εκδιώχθηκε το 1974 με τη χρήση της βίας και των όπλων. Για τον χρήστη υπάρχει σχετική επί τούτου αναφορά στο έγγραφο Γκουτέρες, που θα αποτελέσει τη νέα βάση των συνομιλιών, εάν αυτές επαναρχίσουν, όπως προγραμματίζεται, μετά τις εκλογές του Φεβρουαρίου. Γίνεται, μάλιστα, επίκληση, τόσο από τους Τούρκους όσο και από ημετέρους, αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου του Συμβουλίου της Ευρώπης. Εάν διαβάσει κάποιος προσεκτικά τη σχετική με το θέμα απόφαση, θα διαπιστώσει ότι η αναφορά στους «χρήστες» γίνεται κατά παραπομπή στα όσα ανέφερε το σχέδιο Ανάν, το οποίο εκ των δικών του διατάξεων θεωρείται με την απόρριψή του ως άκυρο και, ως εκ τούτου, μη  ικανό να παράγει έννομα αποτελέσματα. Στην ίδια απόφαση τονίζεται ότι οι Ελληνοκύπριοι ουδόλως χάνουν το οποιοδήποτε δικαίωμα ιδιοκτησίας επί των περιουσιών τους. Η περί του χρήστη αντίληψη παραπέμπει στον συναισθηματικό δεσμό, ο οποίος αναπτύχθηκε μεταξύ του εποίκου ή του Τουρκοκύπριου που κατέχουν και νέμονται παρανόμως τις ελληνοκυπριακές περιουσίες. Το αίτιον δηλαδή που προκαλεί τον ψυχολογικό δεσμό είναι η κατοχή και οι λόγχες του τουρκικού στρατού.

Το ίδιο αίτιο στερεί από έναν Ελληνοκύπριο πρόσφυγα ή μη καθώς και στους απογόνους τους τη δυνατότητα να αναπτύξουν, ως κύριοι και δικαιούχοι, ψυχολογικό δεσμό με την περιουσία τους. Έχουμε δηλαδή σαφή παραβίαση των  αρχών της Ε.Ε. περί της ελεύθερης διακίνησης, εγκατάστασης και  ελεύθερης πρόσβασης και άσκησης κατοχής και νομής επί της  περιουσίας νόμιμων κυρίων ακινήτου ιδιοκτησίας. Τι σχέση έχει το κεκτημένο των συνομιλιών με το κεκτημένο και τις αρχές της Ε.Ε.; Θα είναι δυνατό να γίνει δεκτό σε επίπεδο Ε.Ε., εάν είναι ενταγμένο στη λογική του πρωτογενούς δικαίου και της διάλυσης  του νομικού καθεστώτος με το οποίο λειτουργεί σήμερα διεθνώς η Κυπριακή Δημοκρατία;

Το θέμα αυτό είναι βασική πτυχή του περιουσιακού. Επί τη βάσει της περί του χρήστη λογικής τίθενται κριτήρια, τα οποία στην ουσία αμφισβητούν την κυριότητα του ιδιοκτήτη και δημιουργούν δαιδαλώδεις νομικές διαδικασίες και δυσλειτουργία στο νέο πολιτειακό σύστημα και στις σχέσεις μεταξύ  Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, επηρεάζοντας αρνητικά τη βιωσιμότητα της λύσης.

Γερμανική πολιτική και Κυπριακό

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε και άλλα στοιχεία για το κεκτημένο των συνομιλιών, που είναι πρόδηλον ότι δεν συνάδει ούτε με το κεκτημένο και τις δημοκρατικές αρχές και αξίες της Ε.Ε., ούτε με την πολιτική τής επανένωσης ή της επανενσωμάτωσης των κατεχομένων στην Κυπριακή Δημοκρατία, την οποία διχοτομεί και διαλύει. Στερείται αρχών και αξιών. Είναι γυμνό και συνεχίζει να κουβαλά τα βαρίδια της κατοχής. Και καθιστά τις υφιστάμενες παρανομίες ως νόμιμες, επί τη βάσει του πρωτογενούς δικαίου. Σε αυτό το κεκτημένο των συνομιλιών θα προστεθούν και οι κατευθυντήριες γραμμές Γκουτέρες, για να καθοριστεί το ευρωπαϊκό καθεστώς των Τούρκων πολιτών που θα έρχονται στην Κύπρο κατά τρόπον ώστε να εφαρμοστεί αρχικά μια λύση ομοσπονδιακή, που θα συνιστά το όχημα τής εν συνεχεία τουρκοποίησης. 

Η ανατροπή του σεναρίου αυτού μπορεί να γίνει επί τη βάσει μιας νέας στρατηγικής, που δεν θα στηρίζεται στην ομοσπονδία, αλλά στην επανενσωμάτωση των κατεχομένων στην Κυπριακή Δημοκρατία, εφόσον βεβαίως γίνουν ορθές συμμαχίες και εφόσον αποκτήσουμε το διπλωματικό πλεονέκτημα. Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί με την κατάθεση σχεδίου λύσης στον ΟΗΕ και στην Ε.Ε., που θα προνοεί τη συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τώρα, μάλιστα, με το σκηνικό που δημιουργήθηκε στη Γερμανία μετά τις εκλογές, πολύ δύσκολα η στάση του Βερολίνου θα καταστεί ηπιότερη προς την Τουρκία, την οποία οι γερμανικές υπηρεσίες παρακολουθούν συστηματικά από το 2015.

Και συμβαίνει αυτή η παρακολούθηση, διότι  οι Γερμανοί θεωρούν ότι η Άγκυρα έχει μυστικό σχέδιο  κατασκευής ατομικής βόμβας στο μοντέλο του Ιράν. Τώρα, το Κυπριακό, το οποίο δεν ήταν βασική αιτία επιβολής κυρώσεων προς την Τουρκία από το Βερολίνο, μπορεί να ενταχθεί στην πολιτική της Ε.Ε. μέσω Γερμανίας ως ηγέτιδας χώρας ως ζήτημα εισβολής και κατοχής για επιβολή και άλλων κυρώσεων σε βάρος της Άγκυρας, εφόσον βεβαίως εμείς το ζητήσουμε. Και ας μη σπεύσουν κάποιοι να πουν ότι αυτά είναι ανέφικτα. Διότι, ανέφικτη αποδείχθηκε η πολιτική του εξευμενισμού και της ομοσπονδίας. Για να γίνει, δε, εφικτή, και αυτό διεφάνη στο Κραν  Μοντανά, θα πρέπει να δώσουμε γην, ύδωρ και φυσικό αέριο. Το ίδιο το κράτος. Δώρο στην Άγκυρα…

Γιάννος Χαραλαμπίδης, Δρ Διεθνών Σχέσεων

>>> Χωρίς στρατηγική επιβίωσης η Κύπρος θα τουρκοποιηθεί

2 thoughts on “ΚΥΠΡΟΣ: Το «κεκτημένο» των συνομιλιών…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s