Η Ελεύθερη Καρπασία και ο καλλωπισμός της κατοχής

Ο δρόμος του Λήδρα Πάλας και το κτήριο που στεγάζεται το προσφυγικό σωματείο «Ελεύθερη Ενιαία Καρπασία», μετατράπηκε μετά το 1974 σε ένα ιστορικό σημείο αναφοράς. Υπήρχαν εποχές, που τρόμαζε κανείς να πλησιάσει την περιοχή. Παντού ερείπια, τραυματισμένα από τις τουρκικές επιθέσεις και μια ανάσα από τους κατακτητές, που για αρκετά χρόνια μετά από την εισβολή ανέβαιναν στα απέναντι τείχη και πάνω από τη Μάρκου Δράκου, έβριζαν, έριχναν πέτρες, προκαλούσαν.

Κάποιοι άνθρωποι επέμεναν να είναι όσο πιο κοντά γίνεται στη γραμμή, ως μήνυμα ότι είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι για την επιστροφή. Στο μισογκρεμισμένο από τους βομβαρδισμούς κτήριο, οι Καρπασίτες κατάφεραν να κάνουν κάποιες επιδιορθώσεις για να στεγάσουν εκεί την προσφυγιά τους. Το νοίκιασαν από τα Δημόσια Έργα. Εκεί έβρισκαν αποκούμπι οι συγγενείς των αγνοουμένων, οι γυναίκες με τα μαύρα που σχεδόν καθημερινά ζητούσαν με εκδηλώσεις τους δικούς τους, εκεί και οι αντικατοχικές διαδηλώσεις. Όμως, αυτά έσβησαν σιγά – σιγά. Και προπάντων μετά από το άνοιγμα των οδοφραγμάτων. Ξεκίνησε ο καλλωπισμός. Ο καλλωπισμός της λησμονιάς. Ένα εστιατόριο πίσω από το φυλάκιο, που ενίοτε φιλοξενεί και επαφές στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων, ένα σπίτι της δικοινοτικής συνεργασίας, άρχισαν να δίνουν άλλα μηνύματα. Πιο εύπεπτα, πιο… σύγχρονα. Όμως, η Ελεύθερη Καρπασία έμεινε εκεί. Με τα σημάδια του πολέμου ακόμα ευδιάκριτα σε όλους τους τοίχους. Σαν παραφωνία, για να θυμίζει ότι δεν τελείωσε ο σκοπός της, δεν υπάρχει ελευθερία, είμαστε ακόμα σε περίοδο κατάπαυσης πυρός.

Σήμερα, το σωματείο βρίσκεται μπροστά στην προειδοποίηση έξωσης. Ειδοποιήθηκε ότι το κτήριο θα το πάρει ο Δήμος Λευκωσίας, θα το επιδιορθώσει και θα κάνει εκεί μουσείο Λαϊκής Τέχνης. Η Ελεύθερη Καρπασία πρέπει να απομακρυνθεί. Δεν ξέρουμε γιατί από όλη τη Λευκωσία πρέπει εκεί να γίνει αυτό το μουσείο. Δεν υπάρχουν άλλα κτήρια στη Λευκωσία γι΄ αυτό τον σκοπό; Φυσικά και υπάρχουν. Όμως, φαίνεται ότι εκεί εξυπηρετούνται κι άλλοι σκοποί. Ο καλλωπισμός δεν είναι για το κτήριο, είναι για την κατοχή. Αρχίζει εκεί να δημιουργείται ένας πολύ ωραίος χώρος, ένας χώρος δικοινοτικών επαφών. Ίσως και το μουσείο Λαϊκής Τέχνης να γίνει δικοινοτικό. Γιατί όχι; Έχουν και οι Τουρκοκύπριοι λαϊκή τέχνη, να την αναδείξουμε. Μόνο που πρόκειται να ενταχθεί κι αυτό στη γενική πολιτική αλχημεία της δημιουργίας επίπλαστων εικόνων. Μακράν της πραγματικότητας, ως συνήθως. Και σε κάνουν να διερωτάσαι: Δεν υπάρχει κανένας ηγέτης στον τόπο να σκεφτεί ότι αυτά που κάνουν είναι η τελική λύση του Κυπριακού, η διχοτόμηση, ο τελεσίδικος διαχωρισμός; Διότι, εξαφανίζοντας κάθε σημείο αναφοράς στην κατοχή, με τέτοιους τρόπους, δεν δείχνεις τη θέληση σου για συνύπαρξη και δικοινοτισμό, δείχνεις την αποδοχή της καλής γειτονίας δύο κρατών.

Το κτήριο της Ελεύθερης Καρπασίας χρειάζεται επιδιόρθωση. Και θα έπρεπε να την κάνει το κράτος ή ο δήμος για να βοηθήσει το σωματείο, για να συντηρήσει τη μνήμη και την επιμονή. Όχι για να βοηθήσει στην απομάκρυνση κάθε κομματιού της ιστορίας, που θυμίζει ότι εδώ υπάρχει ακόμα πρόβλημα κατοχής.

Υ.Γ. Οι Τουρκοκύπριοι, δεν έχουν άλλο στόχο από του να ζήσουν στα δικά τους εδάφη ως μια ελεύθερη κοινότητα, με ασφάλεια και ισότητα και δεν εποφθαλμιούν τα δικαιώματα άλλων, έλεγε προχτές ο Μουσταφά Ακιντζί, που μιλούσε στην Κώμη Κεπήρ. Στην κατεχόμενη Κώμη Κεπήρ. Και οι Ελληνοκύπριοι θέλουν να ζήσουν στα δικά τους εδάφη και δεν εποφθαλμιούν τα δικαιώματα άλλων. Τι θα κάνουμε τώρα κ. Ακιντζί; Να πάει ο καθένας στα εδάφη του και στα δικαιώματα του, να τελειώσουν όλα μας τα προβλήματα αμέσως;

Άριστος Μιχαηλίδης  “Φ”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s