Δεν είναι με συνθήματα που λύνονται τα προβλήματα

Οι εγκλωβισμένοι είναι μια ιδιαίτερη πτυχή του Κυπριακού, συνέπεια ασφαλώς των τετελεσμένων της τουρκικής κατοχής. Στο πέρασμα του χρόνου, τους δόθηκαν πολλοί χαρακτηρισμοί. «Ηρωικοί», «ακρίτες», «αυτοί που φυλάνε θερμοπύλες» και διάφοροι άλλοι.

Κάποιοι εξ αυτών, ενδεχομένως να περιείχαν και το στοιχείο της υπερβολής. Σίγουρα όμως, οι άνθρωποι αυτοί, αποτελούν μια πτυχή της ιστορίας, ιδιαίτερα ξεχωριστή. Έγραψαν και γράφουν τη δική τους ιστορία συνεχίζοντας να δηλώνουν την παρουσίας τους στον τόπο τους, κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες.  Όλα αυτά κανένας δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει.

Ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, η καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων ήταν συνώνυμη με το μαρτύριο. Καθημερινός έλεγχος, βασανιστήρια και μια συνεχής ανασφάλεια και φόβος. Στερούνταν τις ανέσεις, την ελευθερία και κάποιες φορές, τα ίδια τα παιδιά τους που έπρεπε, όταν αυτά έφταναν σε ηλικία γυμνασίου, να τα αποχωρίζονται για να έρχονται στις ελεύθερες περιοχές να φοιτήσουν. Το γεγονός και μόνο ότι έχουν καταγραφεί μια σειρά από δολοφονίες εγκλωβισμένων και επίσης ότι τις πέραν των 20 χιλιάδων εγκλωβισμένων που υπήρχαν αμέσως μετά την τουρκική εισβολή έχουν απομείνει σήμερα λίγοι περισσότεροι από 300, είναι από μόνα τους χαρακτηριστικά στοιχεία για το πώς ήταν η ζωή αυτών των ανθρώπων.

Από τότε φυσικά άλλαξαν πολλά. Άνοιξαν τα οδοφράγματα, λειτούργησε το γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου και διάφορα άλλα. Η κατάσταση πλέον δεν είναι η ίδια και σε καμία περίπτωση δεν συγκρίνεται με όλα αυτά που ελάμβαναν χώρα τα πρώτα χρόνια.

Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν μειώνει το μεγαλείο αυτών των ανθρώπων και τη γενικότερη συνεισφορά της παρουσίας τους και μόνο στις αξιώσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς.

Όλα αυτά καταγράφονται ως απάντηση στους τυχόν καλοθελητές που μπορεί να βρίσκουν και δικαιολογημένη την απόφαση της κατοχικής κυβέρνησης για επιβολή δασμών στην ανθρωπιστική βοήθεια που αποστέλλεται σε αυτούς τους ανθρώπους από την κυπριακή κυβέρνηση.

Παράλληλα όμως, η ιστορία των εγκλωβισμένων είναι από μόνη της και μια απάντηση στους διάφορους που είδαν την ιστορία ως μια ευκαιρία άσκησης πολιτικής των συνθημάτων. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκεί, όπως ήταν και όλα τα προηγούμενα χρόνια και θα συνεχίσουν να είναι εκεί. Άρα, η μόνη πραγματική συνεισφορά προς αυτούς είναι η στήριξή τους και ο χειρισμός του θέματος, νούσιμα και μεθοδικά. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς κινήσεις εντυπωσιασμού που στο τέλος της ημέρας μπορεί να φέρουν τα ακριβώς αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Αυτό που προέχει είναι να σταλεί το μήνυμα ότι η κυπριακή κυβέρνηση και η ελληνοκυπριακή πλευρά είναι δίπλα τους και θα συνεχίσει να είναι αναγνωρίζοντας τη συνεισφορά και το έργο τους. Κανένας τρίτος δεν πρόκειται να αντιληφθεί αυτή την πτυχή της ιστορίας. Απ’ εκεί και πέρα όμως, μπορεί και πρέπει, η ανθρωπιστική πτυχή του θέματος, να αναδειχθεί μέσα από σωστές και στοχευμένες διπλωματικές ενέργειες, προτάσσοντας το όλο ζήτημα ως παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Φρίξος Δαλίτης, “Φ”

>>> Οι ανέμελοι Ελληνοκύπριοι στα κατεχόμενα και οι χαρούμενοι γενίτσαροι ταξιδευτές μέσω Τύμπου…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s