Πώς αντέχεις τόσο δούλεμα και χειροκροτείς ακόμα;

Να σε κοροϊδεύουν μέρα-νύχτα κι εσύ να δείχνεις κατανόηση!

 Γράφει ο Άριστος Μιχαηλίδης

Ένας διαδικτυακός φίλος με συμβούλευε προχτές, με αφορμή σχόλιό μου για τη θρυλική συνάντηση του Νίκου Τορναρίτη με τον Τούρκο Πρωθυπουργό (όταν ο Γιλντιρίμ γύρισε να δει ποιος τον αγγίζει στον ώμο- φωτο επάνω), ότι η ειρωνεία «δεν ταιριάζει με τον ρόλο του αρχισυντάκτη».

Με προβλημάτισε. Όχι για το πού ταιριάζει η ειρωνεία και πού είναι αταίριαστη, αλλά για το πόσο ανεχτικοί είναι οι συμπολίτες μου στην ανερμάτιστη, την προσβλητική κοροϊδία εκ μέρους των πολιτικών μας φωστήρων. Οι οποίοι κάθε μέρα αποδεικνύουν ότι έχουν τους πολίτες για ζωντόβολα κι αυτοί, ως εξυπνότεροι όλων, μπορούν να τους λένε ό,τι παραμύθι τους κατέβει στο κεφάλι κι οι πολίτες, όχι μόνο να το απολαμβάνουν, αλλά να τους χειροκροτούν κιόλας. Και δεν μιλώ ειδικά για την περίπτωση του κ. Τορναρίτη, που ανέδειξε το φαινόμενο σε επιστήμη, μιλώ για όλους, που τώρα με τη χυδαιότητα της προεκλογικής κατέβασαν το επίπεδο της δημόσιας ζωής εκεί που δεν πάει άλλο.

Η ειρωνεία, ο σαρκασμός καλύτερα, είναι η άμυνα, που μας έκαναν να αναπτύξουμε για να αντέχουμε τόσο βάρος κοροϊδίας. Τουλάχιστον, βοηθά να την υπομένουμε με χαμόγελο, έστω και πικρό. Αν το κόψουμε κι αυτό για να είμαστε ευγενικοί και αρεστοί, δεν μας απομένει παρά μόνο ο θρήνος. Γιατί η κατάσταση είναι πραγματικά αξιοθρήνητη. Γι’ αυτό διερωτώμαι πώς μπορούν οι συμπολίτες μου να παριστάνουν τους σοβαροφανείς, τους ανεχτικούς, να θέλουν να δείχνουμε όλοι κατανόηση και να μην ειρωνευόμαστε. Μα, σε τι να δείχνουμε κατανόηση; Να σε κοροϊδεύουν μέρα-νύχτα κι εσύ να δείχνεις κατανόηση; Είναι αυτό υγιές φαινόμενο; Να σου αρπάζουν τα λεφτά σου από την τράπεζα κι εσύ να δείχνεις κατανόηση; Να σε έχουν καταντήσει φτωχό με τη διαχείρισή τους κι όταν, αντί να σου απολογηθούν, σου λένε παραμύθια της Χαλιμάς, εσύ να δείχνεις κατανόηση; Να προσφέρουν την περιουσία σου, τη δική σου, των γονιών σου, των συγγενών σου, στους κλέφτες που ονόμασαν χρήστες κι εσύ να δείχνεις κατανόηση και να ψάχνεις αν ταιριάζει η ειρωνεία στον ρόλο του αρχισυντάκτη;

Να βλέπεις πολιτικούς ηγέτες, που περιμένεις να διεκδικήσουν τα δικαιώματά σου, να φωτογραφίζονται κορδωτοί καμαρωτοί στο λιμανάκι της Κερύνειας, στο λιμανάκι σύμβολο της διεκδίκησης της ελευθερίας της πατρίδας σου, και να μοιράζουν τις φωτογραφίες στο διαδίκτυο χαριεντιζόμενοι, κι εσύ να δείχνεις κατανόηση; Να σου μιλούν για την επανένωση του τόπου και του λαού την ώρα που κάνουν συμφωνίες απόλυτου διαχωρισμού και νομιμοποίησης των τετελεσμένων της εισβολής κι εσύ να παραμένεις σοβαρός και να μη σαρκάζεις; Να σου λέει, για παράδειγμα, ο Πρόεδρος σου ότι ανακάλυψε ξαφνικά ότι κινδυνεύουμε να γίνουμε προτεκτοράτο της Τουρκίας, ότι οι βουλές της Άγκυρας είναι «ο έλεγχος ολοκλήρου της πατρίδας μας», ότι η διαχείριση που έγινε μέχρι τώρα οδήγησε στην εμβάθυνση των τετελεσμένων και στην τουρκοποίηση των κατεχομένων, αλλά να δηλώνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά μόνο να συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε (για να ολοκληρώσουμε την τουρκοποίηση;) κι εσύ να χειροκροτείς για να δείξεις τον θαυμασμό σου; Να σου λέει ότι η Κύπρος έχει θέσμια αδελφική σχέση με τον καταστροφέα της, την Τουρκία, ότι η Ελλάδα είναι και λίγο αδελφή και λίγο μητέρα και λίγο «από καθέδρας επισκέπτες» και λίγο φουστανέλα και λίγο φέσι, κι εσύ να πρέπει να μη σαρκάζεις, τουλάχιστον για να εκτονωθείς;

Χτες, πάλι μας έλεγε το ΑΚΕΛ ότι ο μόνος που έχει πρόταση «που δίνει ρεαλιστική προοπτική λύσης απελευθέρωσης και επανένωσης του τόπου και του λαού είναι ο Σταύρος Μαλάς», κι ότι είναι επικίνδυνοι όσοι υποστηρίζουν ότι η ΔΔΟ, με όσα συμφωνήθηκαν μέχρι τώρα, είναι συγκεκαλυμμένη διχοτόμηση και νέο Απαρτχάιντ, κι εσύ απλώς πρέπει να παραμένεις νηφάλιος για να μη σε κακοχαρακτηρίσουν αυτοί που σε κοροϊδεύουν. Να θυμούνται τη λέξη «απελευθέρωση» μόνο για μερικούς προεκλογικούς μήνες και να σου μιλούν για επανένωση με τους εποίκους, με έναν «μικρό αριθμό» κατοχικού στρατού, με τουρκικές εγγυήσεις πιο εκσυγχρονισμένες, κι εσύ να μην αντιδράς, να μη διαμαρτύρεσαι, να μη δυσφορείς, ούτε βεβαίως και να ειρωνεύεσαι γιατί δεν ταιριάζει μίσιημου. Για να μη θυμηθώ, δηλαδή, και τα πιο καθημερινά. Τα δικαστήρια, την Αστυνομία, τις φυλακές, τα αποχετευτικά, την Υγεία, την Παιδεία, τους δρόμους, την πλατεία Ελευθερίας…

Χαρά στις αντοχές σας, ω νεοκύπριοι συμπολίτες μου!

 Άριστος Μιχαηλίδης, “Φ”

>>> «Μητέρες, αδερφές, φίλες», βιαστές και ο ατελείωτος κατήφορος…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s