Η σοβούσα θεωρία τουρκοκρατίας!

Η εντύπωση που δίνουμε ως λαός, είναι πως βρισκόμαστε πια σε πλήρη σύγχυση!

Η ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ: Η κεφαλαιοκρατική εκδοχή και η μαρξιστική εκδοχή…

Σύγχυση μάλιστα που αγωνιά να επαληθεύσει, ό,τι θρηνωδώντας ο υμνωδός της Μεγάλης Παρασκευής λέει: «Απόλωλεν η ελπίς ημών»! Αφού, καθώς προσθέτει, «διαπεφωνήκαμεν»...

Καθόλου παράδοξο βέβαια ως φαινόμενο, αφότου επιλέξαμε να γίνουμε ο λαός με το, κατά τον Ζήσιμο Λορεντζάτο, «χαμένο κέντρο»… Του οποίου, πλάνητες πια τραγικοί, αναζητούμε υποκατάστατο σε κάποια αδιόρατη φαντασίωση «ομοσπονδίας», κι ας ενδόμυχα γνωρίζουμε πως μάταια: Ανέλπιδη είναι η τέτοια επιδίωξη… Όσο δε πιο πολύ, περιδεείς μάλιστα, αισθανόμαστε ότι η απώλεια της κάθε ελπίδας καλπάζει ασυγκράτητη, τόσο και πιο ευτράπελες ιδέες γεννάει, ξεστρατισμένο πλήρως, το αμήχανο μυαλό μας.

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ, μεγαλοπρεπώς αμήχανη, (ίσως και πολυμήχανη ποιος ξέρει, όπως καταντήσαμε…) είναι η εισαγωγή στον συλλογικό μας βίο, υπό εχεμύθειαν έστω, αναμορφωμένης της έννοιας «Τουρκοκρατία»! Κυρίως, από τους ιππεύοντας το «διαφωτισμένο» άρμα του ιστορικού υλισμού, είτε μαρξιστικής είτε, αυταδέλφης της άλλωστε, οικονομικής εκδοχής, άλλως κεφαλαιοκρατικής, αμφότερων εκδοχών της ίδιας παγκοσμιοποίησης. 

Η «ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΚΗ» εξαγγελία, της κεφαλαιοκρατικής εκδοχής, είναι μεν απλουστευτική, πλην εντυπωσιακή: Το έμφυτο, και (δι’ αποκαλύψεως βεβαίως!) άνωθεν εκχωρημένο, επιχειρηματικό δαιμόνιο των Κυπρίων του νότου, θα κυριαρχήσει, όχι μόνο του από βορρά Τ/κυπριακού, αλλά και του ίδιου του μητροπολιτικού Τουρκικού! Τούτο σημαίνει ότι και το οικονομικό του μέλλον, ενώπιον βέβαια της αχανούς τουρκικής αγοράς των 70.000.000, και ορατό είναι, και λαμπρό διαγράφεται! (Ίσως και υπέρλαμπρο…) Σε σύγκριση βεβαίως με το μόλις μισό ψωρο-εκατομμύριο της Κύπρου…

ΛΙΓΟΤΕΡΟ κομπορρήμον, πλην ζοφερότερο, είναι το αφήγημα της μαρξιστικής εκδοχής. Διότι στη δική της παγκοσμιοποίηση, όπου φυσικά όλοι, (Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, έποικοι, φύσει και δυνάμει) είναι αδέλφια, δεν υπάρχει καν ως έννοια εθνική πατρίδα, ή παραδοσιακή θρησκεία, όπως, μεγέθους φύλλου συκής τουλάχιστον, υπάρχει στην προηγούμενη, την κεφαλαιοκρατική εκδοχή. Επομένως, σε αυτό τον αν-εθνικό τρόπο διαβίωσης, ωφέλιμο είναι μόνο εκείνο που οδηγεί στην άκρατη «ειρηνική συμβίωση», όπως στις περιπτώσεις αυτές λέγεται η πολτώδης βιολογική επιβίωση, που εξασφαλίζει ο πρόθυμος συμφυρμός, (άλλως λινοπαμπακισμός) με την εκάστοτε κυριαρχούσα πληθυσμιακή δύναμη. Και δεδομένου πως σ’ αυτή την παγκοσμιοποίηση, εθνικές ή θρησκευτικές αντιστάσεις ελλείπουν, πρόθυμος θα είναι και ο πλήρης συσχηματισμός με το αλλότριο πλήθος. Που δεν υπάρχει πια ανάγκη να είναι και (εκ παραδόσεως γνώριμος παρ’ ημίν…) εξισλαμισμός. Μπορεί να είναι εκμοντερνισμένος! Όπως π.χ. η καραμανλήδικη εκδοχή του, της ποτέ περίλαμπρης εκείνης Ελληνίδας πολιτείας, της Καππαδοκίας…

ΤΡΑΓΙΚΗ τέλος είναι μια νέα εκδοχή τουρκοκρατίας, όπως τουλάχιστο, στη διάρκεια πρόσφατης παρουσίασης βιβλίου, αναφέρθηκε ως προβαλλόμενη: Κατ’ αυτήν θα είναι σωτήρια για το έθνος μια νέα περίοδος τουρκοκρατίας, στο τέλος της οποίας θα επαναστατήσει πάλι, όπως και το 1821, και θα ελευθερωθεί, μάλιστα εξαγνισμένος τότε, και αναγεννημένος ο λαός! Όσο όμως κι αν φαντάζει ρηξικέλευθη αυτή η εκδοχή, ένα γεγονός είναι που καταδεικνύει οδυνηρά υπαρκτό: Ότι τουλάχιστο αναγνωρίζουμε πως είμαστε πια λαός με χαμένο κέντρο! Οπότε μια κάμινος τουρκοκρατίας καιομένη, είναι ό,τι απαιτείται ώστε στις φλόγες της εξαγνισμένοι, να αναγεννηθούμε για μια νέα ζωή… 

ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ανάλογο φαινόμενο, και είναι αυτό γνωστό, ήδη συνέβη στην ελληνική μας ιστορία, κατά τούτο μάλιστα: Ότι όσοι ελληνικοί πληθυσμοί, με την πτώση του Βυζαντίου, έπεσαν στους Τούρκους, αυτοί και επιβίωσαν ως Έλληνες, μέχρι και την εθνική τους παλιγγενεσία. Ενώ όσοι υποδουλώθηκαν στους Φράγκους (Σικελίας, Κάτω Ιταλίας, Ραβένας, ακόμα και Βενετίας κλπ) χάθηκαν διά παντός, (εκτός βέβαια από κάποια κατάλοιπα της Καλαβρίας) αφού, χωρίς την αναγκαία εθνική αντίσταση, συσχηματίστηκαν μ’ εκείνους και απορροφήθηκαν.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ γεγονός, που εξάλλου δικαιώνει τελικά και τον Μεγάλο Δούκα Νοταρά του 1453, είναι αληθές, αλλά δεν είναι ακριβές. Διότι οι ελληνικοί εκείνοι πληθυσμοί, εξακολουθούσαν μέχρι και τότε να διατηρούν, συντηρώντας τον, τον ελληνικό τρόπο του βίου κατά τούτο: Ότι ο ανέκαθεν αρχέγονος ελληνικός τρόπος, η ελληνική δηλ. πρόταση για την αλήθεια ως εμπειρική γνώση, μετοχή στην κοινωνούμενη εμπειρία στην εκκλησία του δήμου, συντηρήθηκε για αιώνες από τους ελληνικούς πληθυσμούς, του Βυζαντίου, στην παράδοση του κοινοτισμού στο λαϊκό σώμα της ενορίας, της μικρής, αυτοδιαχειριζόμενης κοινότητας, ζωντανή δηλ. συνέχεια της «πόλεως» και της «εκκλησίας» των ποτέ Ελλήνων… Και είναι φορές που λέει κανείς πως δίκαιο έχει ο Χρήστος Γιανναράς όταν λέει ότι «…Μοιάζει παράτολμο, όμως όχι παράλογο, να διερωτηθούμε μήπως η Τουρκοκρατία είχε διασώσει την τελευταία ρεαλιστική έκφανση της ελληνικότητας.» (Ελληνικότητα, λέει ο γράφων, που ενσαρκώνεται στη λαϊκή της ποίηση, τη λαϊκή τέχνη και ιδίως τη λαϊκή αρχιτεκτονική, με ό,τι σημειολογικό και μέγα σηματοδοτεί το γεγονός.) Όμως, ποια τεκμήρια ελληνικότητας (όχι κραυγές…) υπάρχουν, έστω και ως ίχνος, στον τρέχοντα κοινωνικό μας βίο σήμερα, ώστε αυτά να συντηρήσουν ελληνικό τον λαό, σε μια νέα πιθανή δοκιμασία τουρκοκρατίας; 

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ οριοθετεί το δράμα…

  Χάρης Φεραίος

*Διδάκτωρ του ΕΜΠ.

>>> Ένα παράδειγμα “αρμονικής συμβίωσης”, για να λέμε παραμύθια

 

One thought on “Η σοβούσα θεωρία τουρκοκρατίας!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.