Ο εκρηκτικός ραβίνος Φριζής απειλεί τους Έλληνες αναρχικούς

«Σας έχουμε φακελωμένους: Aναρχοάπλυτοι, θρασύδειλοι, βρωμεροί τυπάκοι και τύπισσες…»

Mπάχαλο προκάλεσε ο εκρηκτικός ραββίνος Μορντεχάι Φριζής [εγγονός του πρώτου πεσόντος στην Πίνδο το 1940], με το VIDEO στο οποίο υποστηρίζει ότι αρχηγός του Ρουβίκωνα είναι ο Γιώργος Καλαιτζίδης για τον οποίο υποστήριξε μάλιστα ότι όπως ισχυρίζονται οι αστυνομικοί αφήνεται ελεύθερος επειδή “δίνει” στις Αρχές άλλους αναρχικούς. Οτι εδώ έχουμε δηλαδή ένα πάρε-δώσε του κράτους με τον αρχηγό του Ρουβίκωνα. Βέβαια και ο ίδιος ο Φριζής έχει βρεθεί πολλές φορές στο μάτι των Εβραίων.

Με αφορμή την πρόσφατη επίθεση με μπογιές που πραγματοποίησε ο Ρουβίκωνας στην πρεσβεία του Ισραήλ, ο ραββίνος περνάει από γενεές δεκατέσσερις τα μέλη της ομάδας, αποκαλώντας τους «αναρχοάπλυτους, θρασύδειλους, βρωμερούς τυπάκους και τύπισσες» και απειλώντας τους ότι οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ τους έχουν ήδη φακελωμένους.

«Αναρχοκουμούνια, σας φτύνουμε και τον Μαρξ, τον προδότη τον Εβραίο αντισημίτη, σας φτύνουμε και τον Μπακούνιν» αναφέρει μεταξύ άλλων στο «διάγγελμά» του ο ραββίνος.

>>> Στον ιστότοπο του Ζαν Κοέν (cohen.gr) διαβάζουμε:

Σημείωση Ζαν Κοέν: Τα τελευταία χρόνια ο ραβίνος Μορδεχάι Φριζής έχει καταντήσει σοβαρό πρόβλημα για εμάς τους Έλληνες Εβραίους εμφανιζόμενος σε βίντεο και σχόλια σε ελληνικά sites ως η γνήσια φωνή του Εβραϊσμού και ως εκ τούτου δίνει την εντύπωση και ευκαιρία στους κατ’ επάγγελμα αντισημίτες, αλλά και καλοπροαίρετους Χριστιανούς μιας θρησκείας ρατσιστικής. Με ύβρεις εναντίον Χριστιανών, Εβραίων και φυσικά αντισημιτών, και από την ασφάλεια που του παρέχει η διαμονή του στο Ισραήλ, το παίζει μάγκας.

Τα παρακάτω άρθρα και σχόλια είναι από την «Κρησάρα» που κυκλοφορεί τώρα, και δείχνει  το πόσο έχουν απηυδήσει μαζί του οι Εβραίοι της Ελλάδας. Τρεις γνωστοί Εβραίοι εκφράζουν την αηδία τους για τον εν λόγω ραβίνο του μίσους.

Από τον Ηλία Πέσσαχ

Κε Χατζή καλησπέρα.

Πριν λίγες μέρες έπεσε στην αντίληψη μου ένα νέο βίντεο του κ Φριζή, με αφορμή ένα άρθρο για την ανάπλαση της πλατείας ελευθερίας στη Θεσσαλονίκη.

(Ο κ. Φριζής όπως είναι γνωστό, εκφράζει δημόσιο λόγο συστηματικά μέσα από τα βίντεο του – τα οποία παρακολουθούν πολλοί Έλληνες χριστιανοί / φίλοι και εχθροί).

Στο συγκεκριμένο βίντεο, όπως κάνει πολύ συχνά με αφορμή πολλά θέματα, το ”γύρισε” στη θρησκεία και τον ”αυθεντικό” εβραϊσμό και στην ΔΗΜΟΣΙΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ότι οι Έλληνες Εβραίοι είμαστε ”φιλοξενούμενοι” στην Ελλάδα και θα πρέπει σύντομα να ”γυρίσουμε στην πατρίδα μας”.

Προσωπικά δεν έχω αντίρρηση να εκφράζεται δημόσια όποιος θέλει όπως θέλει. Το κάνω και εγώ, το κάνουν και άλλοι, και μακάρι να το κάνουν και περισσότεροι. Αλλά καλώς ή κακώς, στην περίπτωση του ραβίνου Φριζή υπάρχουν και όρια…

Το γεγονός ότι με την ιδιότητα του ραββίνου κάνει διαρκώς δημόσιες τοποθετήσεις, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΒΡΑΙΣΜΟ, ΚΑΙ ΟΤΙ Ο ΡΑΒΒΙΝΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΙΕΡΟΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΜΝΙΟ, ΚΑΙ ΟΤΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΒΡΑΙΣΜΟ ΤΟΝ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΑ ΕΚΛΕΓΜΕΝΑ ΑΡΜΟΔΙΑ ΟΡΓΑΝΑ – ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ, (κάτι που θα μπορούσε πολύ απλά να αναφέρει στην αρχή κάθε του βίντεο – τοποθέτησης) και με τις τοποθετήσεις του αυτές σκόπιμα ή μή, αφήνει τους χριστιανούς συνέλληνες να πιστεύουν πως γενικά αναφέρει ”ότι δεν τολμούν να πουν οι έκπροσωποι μας”, προσωπικά μ’ ενοχλεί.

Το γεγονός ότι ένας έλληνας εβραίος με την ιδιότητα του ραββίνου, αναιρεί την «ελληνικότητα» μου, και όταν αντιδρώ σ’ αυτά που λέει αναιρεί την πίστη μου και μ’ αποκαλεί ”μπερδεμένο, αφομοιωμένο ” κλπ άλλα υποκοριστικά, μ’ ενοχλεί.

Το γεγονός ότι διαρκώς με την ιδιότητα του ραββίνου, ”ανοίγει μέτωπα” με φανατικούς αντισημίτες, ενώ εκείνος βρίσκεται ΜΕ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΜΟΝΙΜΑ στο Ισραήλ και στην ασφάλεια του σπιτιού του, μ’ ενοχλεί.

Το ότι ενοχλεί εμένα, καμία σημασία δεν έχει προφανώς.

Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι ότι με την ιδιότητα του ραββίνου, ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΘΕ ΜΗ ΕΒΡΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΑ, μιλά εξ ονόματος όλων των ελλήνων εβραίων – όλων μας, χωρίς την άδεια μάς. Και επαναλαμβάνω το κάνει αυτό σκόπιμα ή μη, επειδή ΑΡΝΕΙΤΑΙ να ξεκαθαρίζει τη θέση του και ότι όντας ραββίνος δεν σημαίνει ότι εκπροσωπεί κάποιο ”ακροατήριο”. Ακόμα χειρότερα, δυστυχώς, σε κάθε έκλιση – κριτική που δέχεται από πολλούς και κατ’ επανάληψη, απαντά ”Από πλευράς μας ως Ορθόδοξοι Ραββίνοι θα εκφράζουμε την ΕΠΙΣΗΜΗ ΘΕΣΗ του Εβραϊσμού της Τορά και των πατέρων μας.

Και σε όποιον του αρέσει”.

Και ρωτώ εγώ: Υπάρχει επίσημη θέση για οτιδήποτε στον εβραϊσμό; Εμείς οι ”εβραίοι” είχαμε ποτέ τις ιεραρχικές δομές της Χριστιανικής Εκκλησίας για να μπορούν ”κάποιοι” ραββίνοι ή μή, ”αυθεντικοί” θρήσκοι ή μή, να εκφράζουν την επίσημη θέση του εβραϊσμού και εν προκειμένω του Ελληνικού εβραισμού;

Tην ΕΠΙΣΗΜΗ ΘΕΣΗ του Εβραϊσμού της Ελλάδος, τελικά ποιός την εκφράζει;; Το ΚΙΣ και τα κοινοτικά συμβούλια που εκλέγονται από ”μπερδεμένους – αφομοιωμένους” έλληνες εβραίους κατά πλειοψηφία, ή οι ”εκπρόσωποι του αυθεντικού εβραισμού” ;

Και αν όλοι συμφωνούμε ως προς το ποιός εκφράζει τον Ελληνικό εβραϊσμό, είναι ηθικό μία ΑΤΟΜΙΚΗ άποψη – στάση ζωής (απόλυτα σεβαστή) να παρουσιάζεται ως συλλογική – επίσημη;

Και αν δεν είναι ηθικό, ούτε και νόμιμο, γιατί τελικά το ανεχόμαστε; Έχουμε σήμερα την ”πολυτέλεια” να το ανεχόμαστε; Τι κινδύνους ”κρύβει” για όλους μας η ανοχή αυτή;

Την άποψη – θέση του κ. Φριζή λίγο πολύ την γνωρίζουμε όλοι μας και δε θα μπω σε περαιτέρω διάλογο – διαμάχη.

Ειλικρινά ρωτώ και ελπίζω να λάβω απαντήσεις – σχόλια – σκέψεις – παρατηρήσεις – προτάσεις και άλλων ”μπερδεμένων – αφομοιωμένων” (όπως ο κ. Φριζής συνέχεια χαρακτηρίζει) Ελλήνων εβραίων για το θέμα αυτό.

Ηλίας Πέσσαχ

Ιατρός – Αιματολόγος

Από Μορίς Χατζή

Αγαπητέ κύριε Ηλία Πέσσαχ.

Στη «Κρησάρα» του Σεπτεμβρίου τεύχος 17/9/2013 και στην «Κρησάρα» του Οκτωβρίου τεύχος 3/10/2013 θα διαβάσατε για το θέμα Μορντεχάι Φριζή. Δυστυχώς αυτός ο άνθρωπος, ενδεδυμένος με τη ραβινική ιδιότητα, δίχως κανένα έλεγχο έχει ξεφύγει και από την ιδιότητα του ραβίνου και από την ιδιότητα του Έλληνα Εβραίου.

Με αυτά που λέει, κάνει κακό στον εβραϊσμό και σε μας που επιλέξαμε για πατρίδα μας τη χώρα που γεννηθήκαμε. Την Ελλάδα. Δεν αντιπροσωπεύει παρά μόνο τον εαυτό του και είναι επικίνδυνος ακόμα και για την οικογένειά του που παραμένει στην Ελλάδα και δεν μεταναστεύουν στην (κατά εκείνον) πραγματική πατρίδα τους, το Ισραήλ… Πρέπει να τον αντιμετωπίσει κανείς με συμπάθεια διότι η περίπτωση του χρήζει επιστημονικής διερεύνησης. Ο ραβίνος Μορδεχάι Φριζής αποτελεί πλέον ξένο σώμα του εβραϊσμού της Ελλάδας και δυστυχώς με όσα λέει έχει γίνει μια γραφική φιγούρα που όμως μαχαιρώνει πισώπλατα τους Εβραίους. Τους λίγους εναπομείναντες Εβραίους της πρώην πατρίδας του.

Το κείμενο του Ρουβίκωνα για την επίθεση με μπογιές στην πρεσβεία του Ισραήλ

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους Παλαιστίνιους. Σε έναν λαό που δεκαετίες τώρα υφίσταται θύμα μια πολλαπλή καταπίεσης. Στην πραγματικότητα οι Παλαιστίνιοι πιέζονται με κάθε μέσο να φύγουν από την γη που ζουν. Πρόκειται για μια εθνοκάθαρση “χαμηλής έντασης” με ορίζοντα δεκαετιών. Το ερώτημα που θέτει ο Παλαιστινιακός αγώνας είναι αυτό που προηγείται όλων των άλλων σχετικά με τη φύση, για παράδειγμα, μιας Παλαιστινιακής ανεξαρτησίας. Είναι θέμα επιβίωσης ενός κόσμου στον τόπο που γεννήθηκε.

Το 1949 μετά από αιώνων διωγμών ένα τμήμα του παγκόσμιου εβραϊκού στοιχείου βρήκε “ασφαλές” καταφύγιο σε μια γη που είχε κεντρική θέση στις παραδόσεις του. Σε αυτή τη γη όμως κατοικούσαν άλλοι. Ποιος θα μπορούσε να αρνηθεί πόσο αναγκαία ήταν μια παγκόσμια χειρονομία ως προς την ασφάλεια και την ελευθερία του Εβραϊκού λαού; Και πόσο λάθος είναι να ταυτίζεται αυτός ο λαός, όλη αυτή η ιστορικότητα διωγμών από παντού, με έναν άλλο διωγμό. Όπως ο χριστιανισμός έγινε αιτία και όχημα για εκατοντάδες πογκρόμ μέχρι το ολοκαύτωμα, έτσι και οι εθνικοθρησκευτικοί μύθοι του Εβραϊσμού δημιουργούν το αφήγημα ενός καθαρού Ισραήλ.

Το ισραηλινό κράτος είναι ίσως η μόνη περίπτωση αστικής δημοκρατίας που εγγυάται (στους Ισραηλινούς) βασικές αστικές ελευθερίες ενώ παράλληλα είναι φονταμενταλιστικό. Γιατί τι άλλο από τη συνέχεια ενός εθνοθρησκευτικού οράματος εξυπηρετούν οι επεκτεινόμενοι εποικισμοί; Τι άλλο εξυπηρετεί η υπόθεση της νομιμοποίησης της Ιερουσαλήμ από τις ΗΠΑ ως πρωτεύουσας; Αυτό το εθνοθρησκευτικό αφήγημα, να πούμε ξανά το αυτονόητο, η δουλειά του είναι να βαστάει την ανά κράτος κοινωνική βάση δεμένη στα σχέδια της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Απέναντι σε αυτή την εξουσία, το Ισραηλινό κράτος και κεφάλαιο εκδηλώνουμε την εχθρότητά μας. Η Ισραηλινή κοινωνία, και ασφαλώς δεν είναι η μόνη στον κόσμο, παραμένει κατά πλειοψηφία, δέσμια της καθεστωτικής οπτικής και των διλημμάτων που της επιβάλει το κράτος της. Η λογική του φόβου, της απειλής παρέα με την καλύτερη κατά μέσο όρο κοινωνική και οικονομική θέση σε σχέση με τους παλαιστίνιους, παράγουν τη συναίνεση που χρειάζεται ώστε το Ισραηλινό κράτος να μην πρέπει να φυλά τα νώτα του.

Από την άλλη δεν μπορεί να αγνοηθεί μια ισχυρή μειοψηφία αγωνιστών/τριων και κινημάτων μέσα στη χώρα που παλεύουν ενάντια σε ένα από τα πιο έμπειρα και επιθετικά αστικά κράτη, καταφέρνοντας να κρατάνε ζωντανή την ελπίδα ειρήνευσης. Γιατί η ελπίδα ειρήνευσης βρίσκεται στις κοινωνικές και ταξικές βάσεις Ισραηλινών και Παλαιστίνιων, κυρίως όμως στην Ισραηλινή βάση. Ο κόσμος αυτός αριστεροί, αναρχικοί και όχι μόνο, κρατάει ζωντανή και τη φλόγα της ιστορικής απελευθερωτικής συνεισφοράς του Εβραϊκού στοιχείου.

Σήμερα στην Παλαιστίνη έχει ξεκινήσει μια επόμενη πράξη αυτής “εθνοκάθαρσης χαμηλής έντασης”. Στα πλαίσια της ευγνωμοσύνης του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού προς τη μεγάλη βάση του στη Μέση Ανατολή, γίνεται η απαραίτητη συμβολική κίνηση έμπρακτης αναγνώρισης της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ. Εκτός από ένα συμβολικό δώρο των ΗΠΑ που τσιμεντώνει την Ισραηλινή Μεγάλη Ιδέα, έχει και μια άλλη πρακτική σημασία. Είναι ένα νεύμα αποδοχής της συνέχισης και της όξυνσης του διωγμού των Παλαιστινίων. Και πάλι σφαίρες απέναντι σε άοπλους διαδηλωτές, και πάλι αεροπορικοί βομβαρδισμοί ενάντια σε αυτοσχέδιες ρουκέτες. Ένας ανάπηρος αυτή τη φορά το θύμα σύμβολο, την προηγούμενη ήταν παιδί αύριο ποιος ξέρει.

Η συνθήκη του Παλαιστινιακού διωγμού εκτός από τα προφανή θύματα μετατρέπει σε θύμα και την κοινωνική βάση του Ισραήλ. Πληρώνουν κι αυτοί το τίμημα της πολεμικής εξαθλίωσης. Όπως είπαμε και πριν η ειρήνευση μπορεί να υπάρξει και να επιβληθεί μόνο από τα κάτω. Σε μια περιοχή που μαίνεται ο πόλεμος, που νέα στρατόπεδα, και με την συμμετοχή της Ελλάδας συγκροτούνται, ο Παλαιστινιακός αγώνας διατηρεί όλη την εμβληματική και πρακτική σημασία που έχει εδώ και δεκαετίες. Είναι απαραίτητο να βρει την αλληλεγγύη, να μην αφεθεί στην τύχη του. Σήμερα οι Παλαιστίνιοι ξεσηκώνονται και πάλι. Ζώντας σε μια κοινωνία που δεν μπορεί να αποτινάξει πολύ μικρότερους ζυγούς, πρέπει με τις δυνάμεις μας να ενισχύσουμε αυτόν τον αγώνα. Γιατί τελικά οι εθνικές Μεγάλες Ιδέες, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί γύρω από αυτές, οι εθνικές και θρησκευτικές καθάρσεις είναι πάντα μια πιθανή νέα πράξη στο περιβάλλον που κράτη και κεφάλαια επιβάλλουν, και ζούμε μέσα σε αυτό. Και ίσως να είμαστε πολύ πιο κοντά στην Παλαιστίνη από ότι νομίζουμε αφού και το Ελληνικό κράτος έχει έρθει τόσο κοντά στο Ισραηλινό τελευταία.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s