Θα ήθελα έναν Πρόεδρο, που να…

Θα ήθελα έναν Πρόεδρο, που να… [έχει κοχόνες]

 Γράφει ο Γιώργος Καλλινίκου

Έβγαλα το εκλογικό βιβλιάριο από το συρτάρι. Για να το έχω πρόχειρο για τη σημερινή μέρα της δημοκρατίας. Αναπόφευκτα αναλογίστηκα τι θα ήθελα να πάω να ψηφίσω. Οι σκέψεις πέρασαν με ταχύτητα φωτός από το μυαλό μου. Λες και ήταν έτοιμες από καιρό οι αφιλότιμες. Και περίμεναν την στιγμή, που με ενθουσιασμό θα με έσπρωχναν στην κάλπη.

Έναν Πρόεδρο, που να έχει τα κότσια να βάλει φρένο στην ατέρμονη και αδιέξοδη πορεία 44 χρόνων. Που να έχει την τόλμη να αντιληφθεί ότι άλλα 44 χρόνια να συζητάμε στην ίδια βάση, δεν πρόκειται να καταλήξουμε πουθενά. Όχι συγκρουσιακά, όπως πολλοί φοβούνται. Με σύνεση, με υπομονή, με επιμονή. Πρωτίστως, στον ΓΓ του ΟΗΕ. Και μετά στη διεθνή κοινότητα. Εξηγώντας ότι στη βάση που συζητάμε δεν υπάρχει περίπτωση να καταλήξουμε σε ένα κανονικό κράτος. Όπως το δικό τους. Με όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα, που εκείνοι χαίρονται στο δικό τους κράτος. Να εξηγήσει με υπομονή και επιμονή, ότι αυτή η ατέρμονη και αδιέξοδη πορεία 44 χρόνων, γεννά πλέον φωνές στην ε/κ πλευρά, που ζητάνε δύο κράτη. Ακόμη και μεταξύ των ταγών. Όπως τον τραγικό Αρχιεπίσκοπο. Έναν Πρόεδρο, που να γνωρίζει την δυσκολία του εγχειρήματος, αλλά να διαθέτει τις ψυχικές δυνάμεις να το παλέψει μέχρι να πείσει. Διότι τι νόημα έχει να επιβληθεί στους λαούς οτιδήποτε άλλο πέρα από εκείνο, που οι ίδιοι θεωρούν σωστό…

Έναν Πρόεδρο, που να εμπνέει εμπιστοσύνη στη διαχείριση της οικονομίας. Χωρίς τις ανευθυνότητες του παρελθόντος. Αλλά και χωρίς να προσφέρει όλα τα οφέλη μόνο σε 10-15 ανθρώπους του μεγάλου κεφαλαίου. Να διαθέτει μέσα του επαρκές αίσθημα δικαίου, ώστε να επιμερίζει ισομερώς τα οφέλη και προς τις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις.

Έναν Πρόεδρο, που να μπορεί να κατεβεί στο λαό. Να περπατήσει στα δρομάκια των μικρομεσαίων καταστηματαρχών. Να τους ακούσει. Να νοιώσει το πρόβλημα και την αγωνία τους, βλέποντας πια τα mall να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Απειλώντας να τους εξαφανίσουν. Να έχει την τόλμη να επισκεφτεί τα κοινωνικά παντοπωλεία. Ναι, υπάρχουν ακόμη, όσο και αν κάποιοι, μανιωδώς επιχείρησαν είτε να τα εξαφανίσουν είτε να τα κρύψουν. Βλέπετε, τους χαλούνε τη βιτρίνα… Να αντέχει να ακούσει τους δυστυχείς θαμώνες τους. Να συμμεριστεί τον πόνο τους.

Έναν Πρόεδρο, που να πηγαίνει κατά καιρούς στα τραγικά νοσοκομεία. Να βιώνει από πρώτο χέρι την ατελείωτη ταλαιπωρία των ασθενών. Να ακούει τον πόνο των ηλικιωμένων, που ζουν με την αγωνία των μακρών λιστών αναμονής. Αν θα προλάβουν να κάνουν την εξέτασή τους στο ραντεβού που τους έκλεισαν μετά από δύο χρόνια, ή μέχρι τότε η ασθένεια θα τους έχει τσακίσει.

Έναν Πρόεδρο, που να μπορεί να κοιτάζει τους πολίτες στα μάτια. Όταν τους μιλά, να γνωρίζουν ότι εννοεί κάθε λέξη του. Όχι να τους χαϊδεύει τα αφτιά. Την ωμή αλήθεια. Ακόμη και αν είναι δυσάρεστη. Εξηγώντας τους λόγους. Κι αυτοί να μπορούν να τον πιστέψουν. Η πλειοψηφία αυτού του λαού διαθέτει φιλότιμο. Αρκεί οι ηγέτες να είναι αληθινοί και αυθεντικοί, για να μπορούν να του το κεντρίσουν.

Έναν Πρόεδρο, που να περιστοιχίζεται κυριολεκτικά από άριστους των αρίστων. Σκαλίζοντας και εντοπίζοντάς τους μέσα στην κοινωνία και όχι μέσα στα κοινωνικά στέκια. Εκεί αναφύονται ένα σωρό τυχοδιώκτες, μετριότητες και τιποτένιοι τύποι, που αποκτούν αξία μόνο χάρις στην κομματική τους ταυτότητα.

Έναν Πρόεδρο, που να μην αρνείται την ελληνικότητά του. Αλλά συνάμα να αναγνωρίζει ότι εσαεί, όλοι σ’ αυτό το νησί, θα είμαστε Κύπριοι και θα αγωνιζόμαστε μόνο για το συμφέρον της Κυπριακής Δημοκρατίας και τίποτα πέραν τούτου. Έναν Πρόεδρο, που να πλημμυρίζει η ψυχή και η καρδιά του από Κύπρο και όχι από το όποιο κομματικό συμφέρον. Που η προσωπικότητά του να διαχέει σ’ ολόκληρο το νησί απ’ άκρη σ’ άκρη, λατρεία για τη μικρή πατρίδα και όχι για τα κομματικά οφέλη.

Κι ενώ αυτές οι σκέψεις περνούσαν με ταχύτητα αστραπής από το μυαλό μου, το βλέμμα έπεσε στο ημερολόγιο. Είδα ότι σήμερα είναι του Ασώτου… Θυμήθηκα, ταυτόχρονα, τη ρήση του γερμανού καγκελάριου Ότο φον Μπίσμαρκ: «Οι άνθρωποι ποτέ δεν ψεύδονται τόσο όσο μετά το κυνήγι, κατά τη διάρκεια του πολέμου ή πριν από τις εκλογές». Φύλαξα το εκλογικό βιβλιάριο στο συρτάρι. Μαζί και τις παθιασμένες σκέψεις, που πήγαν να παρασύρουν το μυαλό. Ίσως κάποτε στο μέλλον…

 Γιώργος Καλλινίκου, “Φ”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.