Κοιτάζοντας το Αφρίν δεν θυμήθηκες την Κερύνεια;

Βομβαρδίζονται, δολοφονούνται και ο κόσμος παρακολουθεί…

Του Σενέρ Λεβέντ

Είμαι στεναχωρημένος. Υπάρχουν χίλιοι δυο λόγοι γι’ αυτό. Σάμπως και γράφω πάνω στο νερό και όχι σε λευκό χαρτί τα άρθρα που γράφω μέσα στο κτήριο της εφημερίδας που έχει μετατραπεί σε φυλάκιο μετά τις πέτρες που ρίχθηκαν εναντίον της. Μια πατημασιά στην άμμο που θα σβηστεί. Θα την καταβροχθίσουν τα κύματα. Πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλον οι βετεράνοι αυτής της πόλης. Οι φίλοι με τους οποίους αρχίσαμε μαζί τη ζωή. Είδαν όσα συνέβησαν μέχρι σήμερα. Δεν θα μπορέσουν να δουν όσα θα συμβούν στο εξής. Ούτε έγνοια για χρήματα τους έχει απομείνει. Ούτε για την Κύπρο. Εσύ Κύπρος, εσύ.

Για ποιο πράγμα μιλήσαμε περισσότερο εκτός από εσένα σε αυτή τη ζωή. Τρύπωσες ακόμα και στις πιο γλυκές μας κουβέντες. Κάποιους τους έκανες βεζίρη. Κάποιους άλλους ρεζίλι. Δικό σου έργο είναι και οι διπλοπρόσωποι και εκείνοι που έχουν χίλια πρόσωπα. Όσοι πεθαίνουν φεύγουν εγκαταλείποντάς σε σαν ένα πληγωμένο περιστέρι. Σμίγουν με τους νεκρούς χιλιάδων χρόνων. Μας μένουν οι αναμνηστικές τους φωτογραφίες στην Πέτρα του Ρωμιού και τα βουνά του Πενταδακτύλου.

Είμαι στεναχωρημένος. Και υπάρχουν χίλιοι δυο λόγοι γι’ αυτό. Είμαι άνθρωπος και ζω σε αυτό τον κόσμο. Όσο κοντά είμαι στους ανθρώπους στην Κύπρο, άλλο τόσο κοντά είμαι στους ανθρώπους στην Τουρκία, στη Συρία, στο Ιράκ, στην Υεμένη, στο Σουδάν και παντού στη Γη. Ενδιαφέρομαι και για τα παιδιά στην Ταϊλάνδη και για τα παιδιά στη Νιγηρία. Και για τις ηλικιωμένες γυναίκες που τώρα νοσταλγούν τα παλιά στη Ρωσία όπου έζησα δεκαπέντε χρόνια, αλλά και για τους νέους που δεν είδαν ποτέ εκείνες τις μέρες. Δεν αναπνέω μόνο μαζί σου Κύπρος. Σπίτι μου είναι και η Γη. Αδελφός μου είναι και ο Ταΐν από το Ανόι. Και ο Βουμπιτσέτ από την Αιθιοπία. Και ο Αγιάκο από το Τόκιο.

Αλλά τώρα είναι Φεβρουάριος. Του έτους 2018. Κάθομαι στο γραφείο και γράφω άρθρο. Τα δε πολεμικά αεροπλάνα βομβαρδίζουν την πόλη Αφρίν. Ρίχνουν βόμβες σε ένα χωριό, σε μια πόλη. Κτήρια γκρεμίζονται. Όσοι δεν μπορούν να φύγουν πεθαίνουν. Από τις βρύσες τρέχει αίμα, όχι νερό. Κοιτάζω το πληγωμένο, ματωμένο πρόσωπο ενός παιδιού. Είμαι στεναχωρημένος. Όσα και αν γράψω δεν μπορώ να σας περιγράψω τις θύελλες που ξεσπούν μέσα στην ψυχή μου. Σαστίζω με εσάς. Πόσο αδιάφοροι είστε, πόσο βρίσκεστε στον δικό σας κόσμο.

Όμως, αυτά τα πολεμικά τζετ, αυτές οι βόμβες. Αυτή η θάλασσα αίματος. Έπρεπε να είχαν σκαλίσει τη δική σας μνήμη πιο πολύ από καθενός άλλου. Είδατε και εσείς αυτά τα τζετ. Βρισκόσασταν και εσείς κάτω από αυτές τις βόμβες. Αντισταθήκατε για να μην πεθάνετε και να μείνετε ζωντανοί. Πυροβόλησαν και τα δικά σας παιδιά. Βίασαν και τις δικές σας γυναίκες. Γευτήκατε και εσείς αυτό τον πόνο. Κλάψατε και εσείς πολύ όπως εκείνος ο πατέρας από το Αφρίν που κλαίει τώρα με λυγμούς αγκαλιάζοντας το μωρό του, το οποίο άφησε την τελευταία του πνοή στην αγκαλιά του. Γι’ αυτό δυσκολεύομαι να σας καταλάβω.

Γιατί υποστηρίζετε αυτό τον πόλεμο. Μήπως φοβάστε να πείτε ότι αντιτίθεστε σε αυτόν; Όλος ο κόσμος το λέει. Εσείς γιατί φοβάστε; Μήπως αξίζει περισσότερο από την αξιοπρέπεια και την ανθρωπιά σας η σιωπή μπροστά σε μια τέτοια βαρβαρότητα; Κοιτάξτε, ο νέος καπάνταης της βουλής μας χάρισε στον τουρκικό στρατό έναν πύραυλο πάνω στον οποίο έγραψε το όνομά του. Δεν έχετε να πείτε τίποτα ακόμα και γι’ αυτό; Ό,τι και αν κάνει ο τουρκικός στρατός, όποιον και αν βομβαρδίσει, θα στέκεστε πάντα δίπλα του με αυτό τον τρόπο και θα τον χειροκροτείτε;

Δεν ακούγεται καμία απολύτως φωνή που να με κάνει περήφανο μέσα από την κοινότητα στην οποία ζω. Ακόμα δεν άκουσα τίποτα από εσάς και για την 20ή Ιουλίου. Λέτε ότι απελευθερωθήκαμε. Παρά να απελευθερώνομαι με αυτό τον τρόπο, προτιμώ χίλιες φορές να πεθάνω. Και εσύ Ελληνοκύπριε αδελφέ μου. Μου φαίνεται πως και εσύ δεν αντιλαμβάνεσαι τι συμβαίνει.

Όμως, αυτά τα τζετ, αυτές οι βόμβες, αυτά τα τανκς έπρεπε να φρεσκάρουν πιο πολύ τις δικές σου αναμνήσεις. Κοιτάζοντας το Αφρίν μήπως δεν θυμήθηκες την Κερύνεια και την Αμμόχωστο; Κοίτα, είναι τόσο ανήμποροι όσο εσύ και οι κάτοικοι του Αφρίν. Βομβαρδίζονται. Δολοφονούνται, και ο κόσμος παρακολουθεί! Όπως όλοι είχαν κλείσει τα αφτιά τους στις δικές σου εκκλήσεις πριν από 44 χρόνια, τα κλείνουν και τώρα στις εκκλήσεις των κατοίκων του Αφρίν. Κανείς δεν κουνάει το δαχτυλάκι του για να σταματήσει αυτό το έγκλημα.

Είμαι στεναχωρημένος. Και υπάρχουν χίλιοι δυο λόγοι γι’ αυτό. Πεθαίνω από θλίψη στις κηδείες φίλων. Δεν θέλω καν να σκέφτομαι ότι δεν θα βρίσκονται πια σε αυτό τον κόσμο. Πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλον οι βετεράνοι αυτής της πόλης. Κάθε θάνατος μυρίζει μοναξιά. Εκείνοι πεθαίνουν, εμείς ζούμε, μεγαλώνει λίγο περισσότερο η μοναξιά μας. Πετάνε και φεύγουν σαν αθόρυβες πεταλούδες από αυτό τον κόσμο που είναι γεμάτος με θηριωδία. Μένουμε μόνοι με τη γροθιά μας σφιγμένη. Και με τούτη την Κύπρο που έχουμε μπελά στο κεφάλι μας…

Πηγή: Από την Αφρίκα που αναδημοσιεύει ο Πολίτης

>>> Προσωπικότητες του Ευρωκοινοβουλίου ζητούν προστασία του Σ. Λεβέντ από την τουρκική βαρβαρότητα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.