Η αδυναμία των «ενδιάμεσων» να αντιληφθούν ότι το κύριο ζήτημα είναι η νέα πολιτική και όχι ο νέος πρόεδρος

Οι Πρόεδροι των κομμάτων ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και Κινήματος Αλληλεγγύης/

Του Πέτρου Παπαπολυβίου

Οι προεδρικές εκλογές του 2018 αποτελούν πλέον ιστορία και ο Νίκος Αναστασιάδης έγινε, στην ιστορία του κράτους μας, ο τέταρτος Πρόεδρος, μετά τους Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, Σπύρο Κυπριανού και Γλαύκο Κληρίδη, που θα συνεχίσει για δεύτερη κατά σειρά θητεία να ασκεί τη διακυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ήταν ένα αποτέλεσμα που επιβεβαίωσε τόσο τις δημοσκοπήσεις, όσο και τη γενικότερη αίσθηση που διαφαινόταν στο εκλογικό σώμα τους τελευταίους μήνες. Δηλαδή, ότι η σημαντικότερη Κυριακή των εκλογών για το τελικό αποτέλεσμά τους, δεν ήταν η δεύτερη, αλλά η πρώτη. 

Έχουν γραφτεί πολλά για τις εκλογές και δεν υπάρχει λόγος να τα επαναλάβουμε. Εξάλλου, η πολιτική επικαιρότητα, ήδη, έχει στραφεί αλλού: Στα εσωκομματικά και την επόμενη ημέρα στο ΔΗΚΟ, τις απρόσμενες δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης στη συγκρότηση του νέου (;) κυβερνητικού σχήματος, στην ανάδειξη μιας άγνωστης, για το ευρύ κοινό και τους αμύητους, «δυναστικής έριδας» στον ΔΗΣΥ και ύπαρξη υπόγειας «υψηλής» αντιαβερωφικής αντιπολίτευσης, που λογικά θα ενταθεί τους επόμενους μήνες, στο ερώτημα αν μπορούσε να πετύχει περισσότερα ο Σταύρος Μαλάς (και το ΑΚΕΛ), στην «άνοδο και την πτώση» σε μια πενταετία της «Συμμαχίας Πολιτών» και του Γιώργου Λιλλήκα, κ.ο.κ.

Από όσα θα θέλαμε να σημειώσουμε εδώ, έστω και τηλεγραφικά, είναι τα εξής: Ο πρόεδρος Αναστασιάδης κυριάρχησε σε επίπεδο εντυπώσεων, έχοντας καταφέρει να επιβάλει τους δικούς του κανόνες, μεταφέροντας τη συζήτηση εκεί που επιθυμούσε: Πήρε μέρος σε δύο τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις, όπου στην πρώτη δεν υπήρχε ουσιαστικός διάλογος, ενώ στη δεύτερη ο Στ. Μαλάς ήταν αδύνατο να συζητήσει ισότιμα μαζί του για το Κυπριακό και κατατροπώθηκε. Αντίθετα, στην πιο αδύνατη εμφάνισή του, στη ραδιοφωνική συνέντευξη στους Λάζαρο Μαύρο και Μάριο Πούλλαδο (βρίσκεται κινηματογραφημένη στο διαδίκτυο), σε μια μόνο ερώτηση, για το «νέο-Μακεδονικό ζήτημα» υπέπεσε σε σειρά ανεπίτρεπτων λαθών –και δεν εννοούμε την άποψή του για το όνομα του κράτους των Σκοπίων: Καθένας, ακόμη και ένας «επισκέπτης εκ Κύπρου», έχει δικαίωμα να έχει λόγο σε ένα εθνικό ζήτημα που απασχολεί τον Ελληνισμό. Οι δηλώσεις του Προέδρου Αναστασιάδη, όμως, περί «λιλιπούτειου κράτους» που μπορεί δυνητικά να απορροφηθεί από την ελληνική οικονομία (τι να πούμε κι εμείς οι τιτανογίγαντες στην Κύπρο με την Τουρκία απέναντί μας…) και ο ισχυρισμός του ότι «τη σημαία και τον εθνικισμό των Σκοπίων είναι οι ελληνικές αντιδράσεις που τις δημιούργησαν», μόνο ανησυχία και προβληματισμό μπορούν να δημιουργήσουν εν όψει του νέου γύρου των συνομιλιών για το Κυπριακό…

Από τις αντιδράσεις του ΑΚΕΛ είναι δύσκολο να διαγραφούν, στη μνήμη του απλού πολίτη, οι έντονες και κατηγορηματικές δηλώσεις της ανώτερης ηγεσίας του κόμματος, μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου των εκλογών, ότι «ο πρόεδρος είναι ψεύτης», για μια σειρά ζητημάτων που αφορούν στη διαχείριση του Κυπριακού. Μια ευκαιρία που άρπαξε και ο Μουσταφά Ακιντζί για να παρέμβει στις δικές μας εκλογές. Και εδώ τα μεγάλα ερωτηματικά εστιάζονται στη στάση του κόμματος απέναντι στον πρόεδρο Αναστασιάδη στην επόμενη μέρα στο Κυπριακό. Κατά την προσωπική μας άποψη, εάν η παρουσία του ΑΚΕΛ δίπλα από τον Στ. Μαλά την τελευταία εβδομάδα των εκλογών ήταν πιο διακριτική και αόρατη, αυτό θα ωφελούσε τον υποψήφιο που στήριζαν, για το άνοιγμά του σε ευρύτερες μάζες ψηφοφόρων. Όχι μόνο δεν έγινε αυτό, αλλά δεν έγινε κατορθωτό να ανακοινωθεί καν το όνομα του «Υπουργού Οικονομικών» στην πιθανή κυβέρνηση Μαλά.

Για τις ηγεσίες των κομμάτων του «Ενδιάμεσου», καθοριστική στάθηκε η αδυναμία τους να αντιληφθούν έγκαιρα ότι σε αυτή τη φάση που βρίσκεται ο τόπος, το κύριο ζήτημα είναι η νέα πολιτική και όχι ο νέος πρόεδρος.

Όσο για την «πριμοδότηση» ή «στρατηγική ψήφο» είναι και αυτό, όσο ακραίο και κυνικό κι αν θεωρείται, μέσα στα πλαίσια της Δημοκρατίας, έστω και εάν είναι κλεμμένο από τις τακτικές τηλεπαιχνιδιών τύπου «Μπιγκ Μπράδερ». Αυτή τη φορά πολλαπλασιάστηκε, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες ότι ανάλογη πρακτική ακολουθήθηκε στις εκλογές του 2008 και του 2013. Το ανησυχητικό για τη Δημοκρατία, και κατά την άποψή μας δείγμα πολιτικού τυχοδιωκτισμού, είναι το να δηλώνεται από κάποιους δημόσια ότι ψήφισαν με αυτόν τον τρόπο…

Ένα άλλο γεγονός που θα χαρακτηρίζει αυτές τις εκλογές ήταν η παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου υπέρ του Νίκου Αναστασιάδη, που επισκίασε την, καθοριστική για τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, ουδέτερη στάση των κομμάτων του «Ενδιάμεσου». Η φράση του Αρχιεπισκόπου ότι «η Εκκλησία στηρίζει τον τάδε», σε άλλες χώρες θα γεννούσε εκκλησιαστικά και θεολογικά ζητήματα, με το αυτονόητο ερώτημα, για το τι, επιτέλους, αποτελεί την «Εκκλησία» στη σύγχρονη Ορθοδοξία. Σε μας, η αντίδραση που συγκρατήσαμε ήταν μια όμορφη αναμνηστική φωτογραφία του Ανδρέα Πιτσιλλίδη με την Ειρήνη Χαραλαμπίδου…

*Aναπλ. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου www.papapolyviou.com

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s