Περί αρετής, δημοκρατίας και εθνοπειρατίας: Με τέτοια χάλια πως θα αντιμετωπίσουμε την Τουρκία…

«Σε ό,τι αφορά τα πολιτικά μας πράγματα, τίποτα δεν μπορεί να προστεθεί πέραν των όσων ειπώθηκαν για τις αιμορροΐδες» (βλέπε proverbial.net)

Του Άρη Πετάση

O πειρατής σε παίρνει όπου θέλει, ανεξάρτητα από τη δική σου επιθυμία. Οι Έλληνες σε Ελλάδα και Κύπρο, έχουν την ψευδαίσθηση πως οι πολιτικοί όταν εκλεγούν θα πάρουν τη χώρα, χωρίς κρυφές ατζέντες, εκεί που συμφώνησαν με τους ψηφοφόρους προεκλογικά. 

Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση, η ίδια, οργάνωσε δημοψήφισμα για την Τρόικα χωρίς να έχει καμιά απολύτως πρόθεση να το σεβαστεί. Οι ίδιοι άνθρωποι προσποιούνταν τους κομμουνιστές, ενώ κάθε άλλο σαν τέτοιοι λειτούργησαν στην πράξη. Έγιναν κυριολεκτικά αγνώριστοι μέσα σε λίγα μόνο χρόνια.

Κάτι ανάλογο, και πιο σοβαρό, παρουσιάστηκε και στην Κύπρο. Στο δημοψήφισμα του 2004 ο λαός έδωσε την ετυμηγορία του -ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν- με ποσοστό 76%. Οι πολίτες έκριναν πως με το σχέδιο αυτό οι Έλληνες της Κύπρου θα παραδίδονταν στην Τουρκία. Από τότε μέχρι σήμερα οι διάφορες κυβερνήσεις, ιδιαίτερα μετά το 2008, διαπραγματεύονται με άξονα το ίδιο απορριφθέν σχέδιο και χειρότερο, αγνοώντας πλήρως το δημοψήφισμα.  

Αυτή η νοοτροπία και αυταρχική συμπεριφορά του «εγώ ξέρω καλύτερα» και του «άλλα λέγω και άλλα κάνω», διαχρονικά χαρακτηρίζει σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις σε Ελλάδα/Κύπρο. Σαν αποτέλεσμα αυτού, και άλλων, οι δύο χώρες κατατάσσονται σαν ελλιπείς Δημοκρατίες από το Economist Intelligence Unit. Γιατί αυτό όμως μεταξύ των Ελλήνων που έδωσαν τη δημοκρατία στον κόσμο;

Ακόμα και πολιτικοί που αρχικά δείχνουν καλά σημάδια, με την πρώτη τους επαφή με την εξουσία και τον εξωτερικό παράγοντα κλονίζονται/φθείρονται. Προφανώς, δεν αντέχουν την πίεση των ξένων και ταυτόχρονα πέφτουν θύμα της κολακείας των μεγάλων. Θα μπορούσε κανείς να πει, σύμφωνα και με τη λαϊκή έκφραση, πως «κομπλάρουν» όταν συναντήσουν παράγοντες μεγάλων χωρών και υποκλίνονται ελλείψει αντοχής και απαιτούμενης αυτοπεποίθησης. Δεν είναι τυχαίο που οι Άγγλοι διατηρούν ακόμα το «Sir» και «Lord» στη διπλωματία για να κομπλεξάρουν τους μικρούς. Οι μεγάλοι εκθειάζουν τον «μικρό» και τον κάνουν να νιώθει πως είναι δήθεν μεγάλη πολιτική προσωπικότητα (statesman.) Μέχρι και βραβείο Νόμπελ του υπόσχονται! Έτσι, ο «άγιος» μετατρέπεται σε «αμαρτωλό» αστραπιαία.

Λέγεται πως ο Λεονάρντο Νταβίντσι έψαχνε για ένα πρόσωπο που να μοιάζει του Χριστού για να το ζωγραφίσει. Τελικά βρήκε κάποιον ταπεινό, μειλίχιο, άκακο και ανάργυρο άνθρωπο, το πρόσωπο του οποίου έλαμπε από αγάπη και το ζωγράφισε. Στη συνέχεια για δέκα ολόκληρα χρόνια έψαχνε να βρει κάποιο άτομο που να του θυμίζει τον Ιούδα. Όταν τελικά βρήκε αυτόν που έψαχνε, κοιτάζοντάς τον ένιωσε κάτι γνώριμο:

– «Μα, κάπου σε ξέρω εσένα» του λέει ο Νταβίντσι.

– «Δεν θυμάσαι που με ζωγράφισες πριν δέκα χρόνια σαν Χριστό;» του απαντά. Κατάπληκτος ο Νταβίντσι προσθέτει:

– «Πώς μεταμορφώθηκες έτσι ρε παιδί μου μέσα σε δέκα χρόνια;»

– «Α!» του λέει, «με κολάκευσε τόσο πολύ ο ψήφος που μου έδωσες ζωγραφίζοντάς με σαν Χριστό που έπεσα θύμα της έπαρσης και του αυταρχισμού και να πού κατάντησα. Και η πόρνη ήταν κάποτε σεμνή παρθένα».

Και δύο λόγια για το αλαζονικό στοιχείο της υποκρισίας που κατά τον Michael Gerson είναι «η συνειδητή χρήση προσωπείου για να ξεγελαστεί το κοινό…». Γενικά οι ψυχολόγοι συμφωνούν πως οι υποκριτές: α) όταν μιλάνε λένε ψέματα β) όταν υπόσχονται δεν τηρούν τις υποσχέσεις τους και γ) όταν τους εμπιστευτείς σε προδίνουν. Κυρίως όμως λειτουργούν μέσα στο σκότος για να μην γνωρίζει ο ψηφοφόρος τι κάνουν γύρω από τα εθνικά θέματα. Βέβαια, τελικά η μάσκα όλων μας πέφτει και «…οι βίβλοι ανοίγονται και τα κρυπτά δημοσιεύονται…» (βλέπε, Τριώδιο της Κυριακής της Απόκρεω.)

Φαίνεται πως όλα είναι θέμα αρετής, του λαμπρού αυτού χαρίσματος της ελληνικής φυλής μας. Κατά τον Όμηρο, αρετή σημαίνει «αριστοκρατία» και «τόλμη», ικανότητα του «ἐπιτελεῖν ἀριστείας» και του «λέγειν και πράττειν»  (βλέπε, Δ. Κ. Σακελλαρίου). Με τέτοια χάλια πώς θα αντιμετωπίσουμε την απειλητική Τουρκία σε Αιγαίο/Κύπρο; Οι πολιτικοί και μαζί όλοι εμείς θα πρέπει να αφήσουμε κατά μέρος τις πονηριές για να μπορέσει ο λαός να εμπιστευθεί τους πολιτικούς και οι πολιτικοί αλλήλους προς όφελος της ομοψυχίας, γιατί η Τουρκία βρίσκεται προ των πυλών. Η μεταξύ μας ειλικρίνεια θα προκαλέσει και πνεύμα φιλοπατρίας, σωφροσύνης και χρηστότητας υπέρ σωτηρίας του χειμαζόμενου ελληνισμού, ιδιαίτερα αυτές της μέρες.

2 thoughts on “Περί αρετής, δημοκρατίας και εθνοπειρατίας: Με τέτοια χάλια πως θα αντιμετωπίσουμε την Τουρκία…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.