Ο «Πετεινός» και ο… Cock του ΘΟΚ!

ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥ …ΑΝΕΒΑΖΟΥΝ ΤΗ ΛΙΜΠΙΝΤΟ ΤΟΥ “ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ… ΚΟΚ”

Γράφει “έξω από τα δόντια” ο Χάρης Φεραίος   

Ποιος, από τους παλαιότερους ιδίως, δεν γνωρίζει τη «Σιδηρά Διαθήκη», το διάσημο βιβλίο, τού Πολύβιου Δημητρακόπουλου (Pol Arcas), τών αρχών τού 20ου αιώνα, που συντάραξε όχι μόνο με το οξύ ανατρεπτικό πνεύμα του, αλλά και την ιδιόμορφη ευρηματικότητά του:

Σκηνοθέτης του… COCK ο Κώστας Σιλβέστρος.

Όλο το βιβλίο υποτίθεται πως το διηγείται ένας πετεινός! Όπως (στη λόγια γλώσσα τής εποχής) το εξηγεί ο συγγραφέας, «καθώς κάθε άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη συνάφειας με κάποιο ζώο», ως τέτοιο είχε εκείνος «ένα Πετεινόν», ιδιόμορφο δε κατά το ότι διέθετε ανθρώπινη σχεδόν ευφυΐα! Πράγμα που αποδεικνυόταν, και «από την ώραν που επέλεγε να λαλή: Τα μεσάνυκτα, μεταξύ τής Χθες και τής Αύριον, σαλπίζων, ποιος ηξεύρει τι είδους «σιωπητήριον» δια την μίαν, και τι είδους «εγερτήριον» δια την άλλην. Μόνος, κατάμονος, μεταξύ πνευμάτων κοιμωμένων, και πνευμάτων που δεν εξύπνησαν».

Σ’ ΑΥΤΟΝ λοιπόν τον νοήμονα πετεινό, ο συγγραφέας ανέθεσε να πορευθεί στον δρόμο τής ζωής, προσδοκώντας να ανεύρει εκείνος «…κανένα φως, που να προχωρήσωμεν προς την αυγήν ασφαλώς, δια μέσου τού δρόμου, που είναι ακόμη σκοτεινός». Όταν λοιπόν επέστρεψε την αυγή ο πετεινός, διηγήθηκε ό,τι είδε και άκουσε «στον μεγάλο δρόμο τής ζωής…» Οι διηγήσεις του δε, αποτέλεσαν την περιβόητη «Σιδηρά Διαθήκη», έργο το οποίο ο Μιστράλ (Νόμπελ ποίησης 1904) ονόμασε φιλοσοφικό ποίημα, που το «υπαγόρευσε η θεία Ειρωνεία»! Η αλληγορία προφανής: Ένα ον, απαλλαγμένο από τα δεσμά, όσα έπλεξε ως «καινή ηθική», η «κενή» διδασκαλία τής ανθρώπινης μεγαλαυχίας, έχει και τη δυνατότητα ανεπηρέαστα να διακρίνει την αλήθεια από το ψεύδος!

ΟΤΑΝ ΛΟΙΠΟΝ είδα και εγώ αγγελία για νέο έργο που ανεβάζει με το όνομα Cock ο ΘΟΚ, σπεύδοντας δε στο αγγλοελληνικό λεξικό είδα τι σημαίνει αυτή η λέξη, χάρηκα επιβεβαιώνοντας πως σημαίνει «πετεινός»! Μια δε και το συγκεκριμένο έργο τού ΘΟΚ χαρακτηρίστηκε επίσης «ανατρεπτικό», η πρώτη μου σκέψη, στον «Πετεινό» τής Σιδηράς Διαθήκης πήγε, υποθέτοντας ότι θα αποτελεί ένα ακόμη εγερτήριο σάλπισμα «μεταξύ πνευμάτων κοιμωμένων, και πνευμάτων που δεν εξύπνησαν», κατά πώς το έλεγε ο Arcas… Όταν όμως διαδόθηκε μετά, πως οι κάτοικοι κάποιας κοινότητας αρνήθηκαν να δεχτούν παράσταση τού έργου στον δήμο τους, και κυρίως όταν κολλητά ακολούθησε συλλόβροτο, το σύνολο τών εκσυγχρονιστών τής (αυτοπροσδιοριζόμενης) δημοσιογραφικής μας …διανόησης, με τις, περί «μεσαίωνα», «σεμνοτυφίας» και «σκοταδισμού» θνητές φλυαρίες της, ξανάτρεξα πίσω στο λεξικό, οπότε παρακάτω είδα πως η ίδια λέξη, cock, σημαίνει επίσης, στην αγγλική αργκό βεβαίως, το ανδρικό γεννητικό όργανο, σε χυδαία μάλιστα έκφραση…

ΠΑΡΕΝΘΕΤΙΚΑ, θυμίζω πως σ’ όλη την ιστορία του ο άνθρωπος, όχι μόνο αντιμετώπιζε με δέος το φαινόμενο δημιουργίας τής ζωής, αλλά, είτε πρωτόγονος είτε πολιτισμένος, συνάμα και εξορκιστικά το συμβόλιζε: Τα προϊστορικά εδώλια, καλούμενα «Αφροδίτες», (π.χ. Αφροδίτη τού Βίλεντορφ) με τα τεράστια στήθη και τις διογκωμένες λαγόνες, αποτελούσαν την απεικόνιση τής γονιμότητας. Σε περιόδους δε υψηλού πολιτισμού, όπως τής αρχαίας Ελλάδας, τα εδώλια εκείνα αντικατέστησε ο φαλλός (ανδρικό γεννητικό όργανο σε στύση) ως βασικό σύμβολο, σύνολης μάλιστα τής γονιμοποιού δύναμης τής φύσης! Η λεπτή διαφορά, και προφανής είναι, και κολοσσιαία ως νόημα! Για τους νοήμονες βεβαίως… (Συναφής και η εσχατολογική ερμηνεία της γενετήσιας ηδονής, από τους Έλληνες, ως αιφνίδιας στιγμιαίας «άφατης κορυφαίας χαράς», την ώρα που συντελείται η «έξοδος» στον κόσμο, τής ζωής…) 

ΤΙΠΟΤΕ ΟΜΩΣ απ’ αυτά δεν κομίζει το πολύκροτο έργο τού ΘΟΚ. Ως όνομα βεβαίως, εννοεί όντως το ανδρικό πέος, στη χυδαία μάλιστα ονομασία του, (cock!) και ειδικά, ως συμβόλου μόνο τής μάταιης, (και άγονης) ηδονής! Για καμιάν «άφατη χαρά» διοχέτευσης ζωής δεν γίνεται στο έργο υπαινιγμός καν. Πού δε λόγος για τον μεταφυσικό «διάλογο», όπως ανεπίγνωστα αναπτύσσεται ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, όπου μέρος του απλώς είναι η ηδονή εκείνη, μετοχής στη δημιουργία ζωής, χωρίς να είναι και η ολοκλήρωσή του, αλλά απλώς κορυφαία στιγμή του, που σηματοδοτεί όμως ολόκληρο τον, πριν και μετά, δια βίου διάλογο τού όντος ζεύγους.*1 (Ως αυθυπέρβαση τής ετερότητας). Εδώ υπάρχει, ως αυτοσκοπός δε, αποξενωμένη η άγονη βιολογική ηδονή μόνη! (Ως εγωτική ηδονή τής ατομικότητας) Το προβαλλόμενο δε «δραματικό» δίλημμα τού σχετικού απόξενου «ήρωα» είναι ουσιαστικά, (χωρίς φυσικά αυτό να «ακούγεται» στο έργο) επιλογή ανάμεσα στην ηδονή που τού προσφέρει, με τα περιορισμένα βιολογικά «προσόντα» του, το αρσενικό σώμα, (όπου το σπέρμα αναγκαστικά «εκχέεται επί τής γης»*2) και στην ηδονή που προσφέρει, λόγω πολλαπλάσιων βιολογικά «ηδονογόνων» δυνατοτήτων του, το θηλυκό! Όλη δε η θλίβουσα εισαγόμενη αυτή παρακμή, (πολιτισμού γυμνού φιλοσοφίας) να γίνεται (άγονη) απόπειρα, να αποκρυβεί πίσω από (επίσης άγονες) λέξεις, «αμφιφυλοφιλία» και όχι μόνο…*3 

ΑΥΤΑ ΔΕ, επί σκηνής θεάτρου! Και να σκεφτεί κανείς ότι συγγραφέας είναι απόγονος τού Σαίξπηρ. Αλλά τι; Σάμπως σκηνοθέτης δεν είναι απόγονος τού Σοφοκλή…


*1. Ζεύγους, ως ο Δίας δυνατού στην ελληνική φιλοσοφία!

*2.Γενέσεως.Κεφ,38:1-10 

*3.Άλλωστε πλήθος πια τα «κηρύγματα» τών αυτοπροσδιοριζόμενων: «Τα φύλα είναι μια κατασκευασμένη θεωρία», και «η απόδοση φύλου στα νεογνά είναι παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων»! 

 Χάρης Φεραίος  

ΣΗΜ. Το έργο του Μάικ Μπάρτλετ πρωτοπαρουσιάστηκε το 2009 στο Royal Court Theatre του Λονδίνου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.