Μεταξύ μπακλαβά και γαλακτοπούρεκου θα σωθεί ο κυπριακός ελληνισμός;

Η πρεμούρα για την κοινωνική συνάντηση και την επανέναρξη των συνομιλιών, μόνο ένδειξη αδυναμίας δηλώνει και έλλειψη ικανότητας.

Γράφει ο  Άριστος Μιχαηλίδης

«Κατανοούν άραγε κάποιοι τρίτοι, ότι αν δεν γίνονται από τουρκικής πλευράς αποδεκτά τα αυτονόητα, η δική μας συμμετοχή σε έναν διάλογο θα εκλαμβανόταν και ως αποδοχή των απαράδεκτων αξιώσεων;» Το ερώτημα, ουσιαστικό και καταλυτικό, είναι του Νίκου Αναστασιάδη. Και το υπέβαλε στις 10/11/2013, όταν δεχόταν ξανά πιέσεις για να εμπλακεί σε διαπραγματεύσεις κάτω από συνθήκες που δεν ευνοούσαν θετική εξέλιξη.

«Παγίδα θα ήταν να εμπλακούμε σε έναν διάλογο εν γνώσει μας, ότι βασικές αρχές λύσης του Κυπριακού δεν γίνονται αποδεκτές», έλεγε και διερωτάτο «ποιος μπορεί να κωφεύει στις επανειλημμένες δηλώσεις του κ. Έρογλου για δύο κυρίαρχα ιδρυτικά κράτη που θα συστεγαστούν κάτω από κοινή ομπρέλα και ποιες θα είναι οι συνέπειες ενός διαλόγου χάριν του διαλόγου.» Όμως, στη συνέχεια ενεπλάκη στον διάλογο και οι συνέπειες για τις οποίες ορθά διερωτάτο τότε, είναι αυτές που ζούμε σήμερα. Ολέθριες. Αλλά, τώρα βρίσκεται ξανά μπροστά στο ίδιο σκηνικό με πολύ χειρότερα δεδομένα. Και οι «κάποιοι τρίτοι», όχι μόνο ξένοι αλλά και «δικοί», οραματίζονται ξανά τον διάλογο χάριν του διαλόγου χωρίς να τους ενδιαφέρουν οι συνέπειες. Αλήθεια, ποιος μπορεί να κωφεύει στις ξεκάθαρες αξιώσεις τις τουρκικής πλευράς. Χτες ακόμα ο Οζερσάι μιλούσε για τον διάλογο που θα μοιράσει το φυσικό αέριο, όπως και ο Ακιντζί και ο Ναμί.

Σήμερα η όποια εμπλοκή σε διάλογο «θα εκλαμβανόταν και ως αποδοχή των απαράδεκτων αξιώσεων» για διαμοιρασμό των κοιτασμάτων, για κοινή επιτροπή που θα διαχειρίζεται τα ζητήματα ΑΟΖ από το άλφα ως το ωμέγα, όπως είπε χαρακτηριστικά ο Ναμί, και μάλιστα υπό τις πολεμικές ιαχές των σουλτάνων. Και ειδικά του Ερντογάν ο οποίος μέσα στη φρενοβλάβειά του (όλοι οι δικτάτορες πάσχουν από φρενοβλάβεια) εκτοξεύει απειλές κατά της Κύπρου και της Ελλάδας θυμίζοντας τους Έλληνες που «έφυγαν από εδώ πέφτοντας στη θάλασσα»…

Αν λοιπόν το 2013 ο Πρόεδρος έλεγε ότι «η δική μας συμμετοχή σε έναν διάλογο θα εκλαμβανόταν και ως αποδοχή των απαράδεκτων αξιώσεων», σήμερα αυτό το αξίωμα είναι πολλαπλάσιο. Ακόμα και η συμμετοχή σε μια κοινωνική συνάντηση, που έχει αναχθεί από τους φωστήρες μας σε πανάκεια, θα είναι ακόμα μια λάθος κίνηση τακτικής. Λένε, πρέπει να γίνει η κοινωνική συνάντηση για να διαπιστώσουμε τις προθέσεις του Ακιντζί. Δεν τις γνωρίζουμε; Τις έχει ξεκαθαρίσει με κάθε δυνατό τρόπο. Θέλει να συζητήσει τη διακοπή του ενεργειακού προγράμματος και τον διαμοιρασμό του φυσικού αερίου και τίποτε άλλο. Υπό τη σαφή προειδοποίηση ότι αν δεν αποδεχτούμε την αξίωση η Τουρκία θα διακόψει δια της βίας των όπλων το ενεργειακό πρόγραμμα. Επομένως, καμία συνάντηση κοινωνικού χαρακτήρα δεν έχει θέση. Θα πρέπει να γίνει συνάντηση στο τραπέζι των συνομιλιών υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών και όχι στο τραπέζι ενός δείπνου όπου μεταξύ τυρού και αχλαδιού μπορεί ο καθένας να λέει ότι του καπνίσει χωρίς να έχει κόστος. Κι αυτό γιατί στόχος δεν είναι να διαπιστώσουμε ξανά αν είναι καλός άνθρωπος ο Ακιντζί, αλλά να διαπιστώσουν τα Ηνωμένα Έθνη αν η τουρκική πλευρά έχει πρόθεση να διαπραγματευτεί στη βάση του πλαισίου Γκουτέρες και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ. Προπάντων, χωρίς να βάζει στο τραπέζι άλλα ζητήματα, όπως το φυσικό αέριο, που είναι ξεκαθαρισμένα για τη διεθνή κοινότητα και το διεθνές δίκαιο και θα ήταν εγκληματικό λάθος να αποδεχτούμε ότι υπάρχουν σκιές, επειδή η Άγκυρα θέλει να ρίξει σκιές.

Αυτή η πρεμούρα για την κοινωνική συνάντηση και την επανέναρξη των συνομιλιών, μόνο ένδειξη αδυναμίας δηλώνει και έλλειψη ικανότητας. Ειδικά όταν η Άγκυρα απορρίπτει ακόμα και τον απεσταλμένο του Γκουτέρες επειδή είναι Γάλλος! Αυτό που επείγει δεν είναι η έναρξη συνομιλιών υπό αυτές τις συνθήκες, αλλά η διαχείριση των εξελίξεων στην Ευρώπη που αφορούν στην Τουρκία. Την επόμενη εβδομάδα είναι η Σύνοδος Κορυφής και ακολουθεί η συνάντηση της Βάρνας από την οποία η Τουρκία αναμένει τρία δισεκατομμύρια. Θα τα πάρει με την έγκρισή μας; Χωρίς να τολμά η Κύπρος να αξιοποιήσει τα δικαιώματά της ως κράτος μέλος; Χωρίς να τολμά να προφέρει τον όρο βέτο;

 Άριστος Μιχαηλίδης, “Φ”

One thought on “Μεταξύ μπακλαβά και γαλακτοπούρεκου θα σωθεί ο κυπριακός ελληνισμός;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.