Τής παρασπονδίας θρύψαλα…

Ο Πάνος Καμμένος με τον Αλέξη Τσίπρα.

Γράφει “έξω από τα δόντια” ο Χάρης Φεραίος

Πώς γίνεται και μονίμως, οι Νεοέλληνες, αποδεικνύομε αληθινό τον λόγο εκείνο τού υμνωδού τής Μεγάλης Παρασκευής, που ως παράπονο τοποθετεί, λίγο πριν το τέλος, στο στόμα τού εσταυρωμένου Θεού: Ότι ο «πρωτότοκος λαός του» εγκατέλειψε εκείνον, «πηγήν ύδατος ζωής», και αντιμετωπίζοντας το κενό μετά, αντί τής επιστροφής στην πηγή τού «ζώντος ύδατος», (παρασπονδώντας) ώρυξε σε αντικατάστασή του …«φρέαρ συντετριμμένο»! Εφόσον λοιπόν έχει, ο Νέος Ελληνισμός, αποδεχθεί την εγκατάλειψη τής προγονικής «πηγής ζωής» και, την όρυξη, αντί εκείνης, «φρέατος συντετριμμένου», φυσικό ήταν κάποτε να υποδεχθεί και τα θρύψαλα εκείνης τής «συντετριμμένης» πράξης! 

ΚΑΙ, ΓΙΑ ΤΟΝ Ελληνισμό τής Κύπρου ειδικά, δεν γνωρίζω θρύψαλα να τον έχουν άλλοτε πνίξει τόσα, όσα στις μέρες τις αγωνίας, που, παράσπονδοι ορυκτήρες τού 1964-67, διανύομε ήδη. Θρύψαλα οραμάτων, και βεβαίως θρύψαλα ηγετών πλήθος! Ιδίως, θρύψαλα ηγετών, συγκρίνοντας φυσικά με ό,τι, εξ Ελλάδος τουλάχιστον, συνιστούσε τους ηγέτες εκείνης τής εθνικής εξόρμησης… Με, τριάντα οδυνηρά χρόνια μετά (1968-2018), αντί εκείνων*1 αδίστακτους τώρα εθνικούς ορυκτήρες. Ένα θλιβερό Πρωθυπουργό Τσίπρα, ένα θλιβερότερο ογκώδη Υπουργό Κοτζιά, και φυσικά τον, από τη θλίψη θλιβερότερο, και ογκοδέστερο, Καμμένο! Που έχει προσφάτως αναπτύξει και ιδιότυπη ηθική φιλοσοφία, σαλπίζοντας πως, όποιος υψώνει, στην ελληνική επικράτεια, ελληνική σημαία, εκείνος (όχι το κράτος) και θα την «προστατεύει»! Ιδιότυπο αυτής τής «ηθικής Καμμένου», είναι και ότι δεν καθορίζει από ποιον, επί ελληνικού εδάφους, χρειάζεται η ελληνική σημαία προστασία…

ΣΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ αυτό αδυνατούσε φυσικά ο γράφων να γνωματεύσει, μέχρι που έγινε γνώστης μιας ιδιότυπης επιστολής, ιδιότυπου νεαρού, από το νησί Φούρνοι τού συμπλέγματος Ικαρίας-Σάμου. Το νησάκι αυτό, υπενθυμίζει ο γράφων, περιβάλλεται από πλήθος μικροσκοπικά νησάκια, τις βραχονησίδες, ανάμεσα στις οποίες και η περιλάλητη «Μικρός Ανθρωποφάς». Ιδιότυπο τής επιστολής, λοιπόν, είναι ότι στερείται παντελώς ευπρέπειας, και φυσικά λεπτότητας. (Ίσως διότι απευθύνεται ειδικά στον κ. Καμμένο…) Ιδού όμως (κοσμιότερη) σύνοψή της:

«ΚΥΡΙΕ ΚΑΜΜΕΝΕ» λέει λοιπόν η επιστολή. «Το νησί όπου ζούμε, η παρέα μου κι εγώ, μια σταλιά τόπος είναι. Και σε αυτοκίνητο αν μπούμε, για μια βόλτα πες, το πιο μακριά που θα φτάσομε, είναι ίσαμε το λιμανάκι τής Χρυσομηλιάς στην άλλη άκρη τού νησιού, δέκα χιλιόμετρα δρόμος όλο κι όλο. Δεν είναι σαν στην Αθήνα, που βγαίνετε με τα αμάξια στον αυτοκινητόδρομο, να τρέχετε αλαφιασμένοι ώς τη Θράκη. Εσύ ειδικά, χοντρέ, βουτάς και πολεμικά αεροπλάνα (συνοδηγός λέει!), φοράς και τη στολή παραλλαγής, (έξτρα λαρτζ και βάλε…) και κόβεις βόλτες πάνω απ’ το Αιγαίο. Τέτοια σ’ εμάς είναι άγνωστα. Ένα ταχύπλοο όλο κι όλο έχομε, να τρέχομε πάνω στα νερά τού Αιγαίου μόνο. Και το πιο μακρυά που θα φτάσομε, είναι κάποια, που την λέτε εσείς, βραχονησίδα, μόλις πιο μεγάλη από το ταχύπλοο μερικές φορές. Να στέκεσαι απάνω της, και γύρω σου, όσο ένα παραπάτημα, η θάλασσα. Που σαν είναι και φουσκωμένη την καταπίνει ολάκερη στο κύμα, σαν ύφαλο. Αυτές οι βραχονησίδες λοιπόν χοντρούλη είναι η ζωή μας: Να αράζομε το ταχύπλοο με τη σημαία του εκεί, να ανάβομε και καμιά ανθρακιά να ψήσομε κανένα ψάρι για κολατσιό, να στήνομε και καμιά σκηνή να μας κάνει ίσκιο, και μια σημαία να μας συντροφεύει στ’ αγνάντεμα τής θάλασσας. Και τώρα μας λες εσύ, πως συνταγματικό δικαίωμά μας είναι, και το ταχύπλοο και η ανθρακιά και το αγνάντεμα τής θάλασσας, και ύψωμα ακόμα τής σημαίας. Κολλητά όμως ξαναλές, πως αν όμως η σημαία κινδυνέψει, θα πρέπει να την προστατέψομε εμείς και κανένας άλλος! Αλήθεια, δε μας λες χοντρέ, από ποιον θα προστατέψομε την ελληνική σημαία στην πατρίδα της; Ρουβίκωνες τού Βούτση, και αναρχικοί τού Τόσκα, να την κάψουν, εδώ κάτω δεν υπάρχουν! Και Τούρκοι, σε ελληνική επικράτεια, πώς θα τολμούσαν να έρθουνε θεόχοντρε; Ή μήπως είναι, κατά πώς τις λέτε, «γκρίζες ζώνες» τα νησάκια μας; Και μήπως συνεπώς, μ’ εκείνες τις  παλικαριές σου με τους Τούρκους τόσο καιρό, μοναχά μας δούλευες… Όπως και με τα «αμυντικά σου δόγματα», φούσκωνες απλώς τα μυαλά τών άλλων νησιωτών μας, στην Κύπρο, που κόλλησαν πίσω σου! Ενώ συνάμα ο τούρκικος στόλος αλωνίζει και στα νερά τους ανεμπόδιστος…» 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ, ο νεαρός από τους Φούρνους, εμμέσως έστω, αγενώς πάντως, έδωσε και την ερμηνεία στο φαινόμενο: Αφότου το 1964 παρασπονδήσαμε εγκαταλείποντας το όραμα τής εθνικής πηγής, φυσικό είναι, σαν χαλκομανία να κολληθούμε στα έκτοτε προκύψαντα «εθνικά» θρύψαλα: Τους Καμμένους να πουλάνε παλικαριά, τους Κοτζιάδες να πουλάνε τη Μακεδονία, και φυσικά τους Τσίπρες να πουλάνε, επιπροσθέτως, φούμαρα… (Κάτι δεν έλεγε για τέτοιους ο Κονδύλης;)

*1.Ανθ’ υμών ο κ. Γουλιμής, κατά μίμηση Ελευθέριου Βενιζέλου, έλεγε και ο Γεώργιος Παπανδρέου…

Χάρης Φεραίος

Διδάκτωρ του ΕΜΠ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.