Η αποτυχία της Ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής και «το γκριζάρισμα των νεοελλήνων»

Γράφει ο Παναγιώτης Π. Ήφαιστος 

Τουρκικό υπέξ: «τα Ίμια («Καρντάκ», όπως αναφέρονται στην ανακοίνωση), τα ύδατά τους και ο εναέριος χώρος από πάνω τους είναι αποκλειστικά υπό την τουρκική κυριαρχία».» 

Αντιπρόεδρος Τουρκικής κυβέρνησης: «η Τουρκία κατέβασε την ελληνική σημαία από τη βραχονησίδα Μικρός Ανθρωποφάς … «θέση της Τουρκίας στα αμφισβητούμενα νησιά στο Αιγαίο είναι ξεκάθαρη. Κανείς δεν θα έπρεπε να περιμένει η Τουρκία να επιτρέψει τετελεσμένα στο Αιγαίο».

Και τηλεοπτικοί αστέρες για Έλληνες πολίτες οι οποίοι τιμώντας τον ηρωικό αεροπόρο που σκοτώθηκε επιστρέφοντας από αναχαιτίσεις έβαλαν σημαίες σε Ελληνικά νησιά στο κέντρο του Αιγαίου: «Δεν έχουν δικαίωμα (οι Έλληνες πολίτες) να κάνουν εξωτερική πολιτική».

Δηλαδή, δεν έχουμε δικαίωμα να τοποθετούμε σημαίες σε γκριζαρισμένα από τους Τούρκους σημεία της Ελληνικής Επικράτειας.

Για τα πιο πάνω όπως και για πολλά άλλα όπως για το τι έγινε στα Ίμια πριν λίγες εβδομάδες, για την ομηρία των δύο στρατιωτών στον Έβρο και το επεισόδιο στην Ρω, επικρατεί χάος πληροφοριών, χάος ερμηνειών, χάος αντιφατικών δηλώσεων και χάος τηλεοπτικών και άλλων εικασιών.  Στο δε επίπεδο της «πολιτικής ηγεσίας» η αμηχανία είναι κάτι περισσότερο από ολοφάνερη.

Δηλαδή με κάθε αντικειμενικό κριτήριο, υπάρχει θεσμικό αλαλούμ, έλλειμμα συναίνεσης ως προς την υπεράσπιση της Επικράτειας που μας ανήκει με βάση το διεθνές δίκαιο και έλλειμμα στρατηγικής κουλτούρας που εξασφαλίζει εύρωστη κοινωνικοπολιτική στήριξη της στρατηγικής μας. Συχνά επίσης έχουμε συγκεχυμένες και αναξιόπιστες θέσεις των αρμοδίων και υπευθύνων.

Στην στρατηγική ανάλυση, πάντως, λέμε ότι: «ακόμη και οι μορφασμοί του προσώπου του πολιτικού και στρατιωτικού ηγέτη μετρά αρνητικά ή θετικά στην αξιοπιστία της αποτρεπτικής στρατηγικής».

Λόγω περιορισμού χώρου δεν θα επεκταθούμε. Εύκολα στο διαδίκτυο ο ενδιαφερόμενος μπορεί να αναζητήσει πρόσφατες αναλύσεις με την φράση «ενδοπολεμική αποτροπή». Αυτό που συνοπτικά θα πούμε εδώ είναι ότι ολοφάνερα απαιτείται αλλαγή αποτρεπτικού Παραδείγματος. Αυτό σημαίνει σωστή διάγνωση και σωστή θεραπεία. Τουτέστιν στρατηγικός μας άξονας είναι τα αξιώματα του Θουκυδίδη για την διεθνή πολιτική, τον πόλεμο, την στρατηγική και την αποτροπή.

Η κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικότητας με «“μικρά”» «επεισόδια» όπως αυτά που αναφέρθηκαν πιο πάνω, συνοδεύονται πλέον και από σχεδόν καθημερινές αναθεωρητικές διεκδικήσεις και απειλές στρατιωτικής επίθεσης.

Η Τουρκία κλιμακώνοντας τις αξιώσεις και προκαλώντας διαρκώς «γκριζάρει» τους νεοέλληνες σε όλο το φάσμα της κρατικής τους ύπαρξης με αποτέλεσμα να κερδίζει ένα μεγάλο πόλεμο χωρίς μάχη.

Μεταξύ άλλων, η Κύπρος από καιρό τοποθετήθηκε στην κλίνη του Προκρούστη, η Άγκυρα λογικότατα την θεωρεί Αχίλλειο πτέρνα (ο Ενιαίος Αμυντικός Χώρος αποδείχθηκε ανενεργός) και η δρομολογημένη Τουρκική συγκυριαρχία όχι μόνο εκδιώκει τους Έλληνες από την Μεγαλόνησο αλλά αρπάζει και τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της ΚΔ.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, επιπλέον, θέτει επίσης υπό Τουρκική αίρεση τους αντίστοιχους πόρους του Ελληνικού κράτους. Υπογραμμίζεται ότι η καταφοβισμένη και υπό καταστολή Ελλάδα είναι το μόνο κράτος της Μεσογείου που δεν εκμεταλλεύεται τον τεράστιο υποθαλάσσιο πλούτο της στα όρια που ορίζει το διεθνές δίκαιο.

Η Τουρκική απειλή, όπως έχουμε εξηγήσει σε άλλη περίπτωση, είναι πλέον αυτό που στην στρατηγική θεωρία ονομάζεται «απέραντη απειλή». «Απέραντη απειλή» έχουμε όταν όπως για παράδειγμα οι δηλώσεις της κ Τσιλέρ το 1995 αλλά και πρόσφατα του κ Ερντογάν πριν την επίσκεψη στην Αθήνα δεν είναι σαφείς και οριοθετημένες οι Τουρκικές αναθεωρητικές αξιώσεις. Καταμαρτυρείται διαχρονικά όταν οι αναθεωρητικές αξιώσεις είναι θολές και εκτεταμένες στην περίπτωση έναρξης μιας μεγάλης σύρραξης τα νέα σύνορα θα είναι εκεί που θα σταματήσουν τα στρατεύματα όταν θα τερματιστεί ο πόλεμος.

Η Τουρκία αδίστακτα κλιμακώνει, γκριζάρει την Επικράτειά μας, ενεργεί και εκφοβίζει ενώ κανείς υπεύθυνα μιλώντας δεν μπορεί να αποκλείσει πως αν κριθεί από την Άγκυρα ότι υπάρχει παράθυρο ευκαιρίας αδίστακταθα εκτελέσει ένα πολύ μεγάλο στρατιωτικό πλήγμα.

Για το δέον γενέσθαι δεν επαρκεί ο χώρος αλλά ούτε και ορίζεται από ένα αναλυτή που αναφέρει το Αλφαβητάριο εδραιωμένων τυπολογιών της στρατηγικής ανάλυσης. Δεν είναι δικό μας έργο. Η απάντηση δίνεται σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Τα εναλλακτικά στρατηγικά σχέδια τα ορίζουν τα κρατικά επιτελεία και αποφασίζει η πολιτική ηγεσία, η οποία, σε κάθε περίπτωση, δεσμεύεται από το Σύνταγμα να υπερασπίζεται αποτελεσματικά ακόμη και «μια ίντζα κρατικής κυριαρχίας». Πάντως, με όρους στρατηγικής θεωρίας και σε γενικές γραμμές η «διάγνωση» της ασθένειας είναι εύκολη: Η αποτρεπτική μας στρατηγική διαπεράστηκε επικίνδυνα. Όποιος δεν το κατανοεί ή κλείνει τα μάτια ή είναι επικίνδυνος για την ασφάλειά μας και την επιβίωσή μας. Βασικά και ουσιαστικά βρισκόμαστε σε αυτό που στην στρατηγική ανάλυση ονομάζεται «ενδοπολεμική αποτροπή» (intra-war deterrence). Δηλώσεις που επισκιάζουν ή θολώνουν αυτή την ολοφάνερη αλήθεια δεν βοηθούν κανένα ενώ η ιστορία θα κρίνει αυστηρά όσους με έργα ή με λόγια συντείνουν στην απώλεια κυριαρχίας.

Η Τουρκία πέρασε το φράγμα των απειλητικών δηλώσεων και προβαίνει σε ολοένα και περισσότερες ενέργειες που υποδηλώνουν ότι τόσο η γενική αποτροπή (μια γενική εξισορροπητική κατάσταση) όσο και η άμεση αποτροπή (ετοιμότητα αντίκρουσης επικείμενων στρατιωτικών ενεργειών) διαπεράστηκαν. Επειδή αυτή είναι η κατάσταση εδώ και δεκαετίες για την αποκατάσταση μιας πλέον αναγκαστικά άμεσης αποτροπής, οι εναλλακτικές επιλογές λιγοστεύουν και πρέπει να τις καταλάβουμε:

  1. Αξιόπιστη και αποτελεσματική αποτροπή σημαίνει απαγορευτική ετοιμότητα ακόμη και για την πιο μικρή πρόκληση. Εάν όπως ήδη γίνεται η Τουρκία κλιμακώνει απαιτείται να υπάρχουν σιδερένια σχέδια ελέγχου κάθε πιθανού σταδίου της κλιμάκωσης (ένα επιτελείο μπορεί να έχει και 100 ή και πολύ περισσότερα εναλλακτικά σχέδια). Η ισχυρότερη αποτροπή, πάντως, είναι ισχυρές, αξιόπιστες και πειστικές αποτρεπτικές παραστάσεις (perceptions) για ένα νικηφόρο μεγάλο πόλεμο, εάν ο επιτιθέμενος αποτολμήσει να μας οδηγήσει εκεί. Σε κάθε περίπτωση, μια τέτοια ετοιμότητα ενδοπολεμικής αποτροπής και νικηφόρας έκβασης κάθε σταδίου μιας πιθανής κλιμάκωσης απαιτούν εναλλακτικές αποφάσεις που θα πρέπει να βρίσκονται στα συρτάρια των Επιτελείων. Θα είναι αξιοθρήνητο και στρατηγικά εγκληματικό εάν δεν είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε δραστικά και αποτελεσματικά μια κλιμάκωση των Τουρκικών επιθετικών ενεργειών.
  2. Η άλλη απευκταία στάση είναι η αποδοχή των τετελεσμένων μη επέκτασης των χωρικών υδάτων, αμφισβήτησης νησιών ή και όλου ουσιαστικά του Αιγαίου, δολοφονία της Κυπριακής Δημοκρατίας με διάλυσή της (ΔΔΟ) και ένταξή της Μεγαλονήσου στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας και βασικά γκριζάρισμα όλης Επικράτειάς μας (παλαιότερα ο Οζάλ μίλησε για αλεξιπτωτιστές στην Αθήνα, η Τζιλέρ ούτε στο Ιόνιο χωρικά ύδατα, ο Νταβούτογλου νομικά ερείσματα την Θράκη για αρπαγή της όπως έγινε στην Κύπρο και ο Ερντογάν στα όνειρά του / οράματά του μας βλέπει στην αγκαλιά του ή και παστά ψάρια)

Σε κάθε περίπτωση όταν διαπεραστεί η αποτροπή του αμυνόμενου κράτους δημιουργούνται πλέον λεπτά σύνορα μεταξύ «μικρών» προσκλήσεων, «σταδίων κλιμάκωσης (εδώ είμαστε τους τελευταίους μήνες)»  και μιας πιθανής γενικευμένης πολεμικής σύγκρουσης. Όμως, επειδή ο πόλεμος έχει πολλούς κρίκους και η μεγάλη ένοπλη σύρραξη είναι ο τελευταίος και επειδή με κάθε κριτήριο η αποτρεπτική μας στρατηγική απαιτείται να ανασυγκροτηθεί, στη διατύπωση θέσεων από αναλυτές και κυρίως από πολιτικά πρόσωπα, είναι επιτακτικό να επιδεικνύεται υπευθυνότητα.

Σε κάθε περίπτωση στην κατάσταση που καταντήσαμε, όπως σωστά έγραψε πρόσφατα ο εκλεκτός συνάδελφος Ηλίας Κουσκουβέλης, απαιτείται «νηφάλια αποφασιστικότητα». Νηφάλια αποφασιστικότητα, αλλά και προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα και για όλα τα ενδεχόμενα. Κυρίως προετοιμασία για την εφαρμογή, επιτέλους, των προνοιών του διεθνούς δικαίου για την Επικράτειά μας. Σίγουρα, απαιτείται αποφασιστική, αξιόπιστη και κάθετη απόρριψη ακόμη και της παραμικρής αναθεωρητικής αξίωσης.

Όμως, η επίδειξη στρατιωτικής και πολιτικής υπευθυνότητας και νηφαλιότητας είναι ένα πράγμα και άλλο τα γνωστά αυθαίρετα άλματα και οι κραυγές που υποβάλλουν κατευναστικές και υποχωρητικές αποφάσεις ο οποίες πουθενά δεν οδηγούν παρά μόνο σε αδιέξοδα και πολύ πιθανό σε μεγάλο πόλεμο. Τέτοιες κραυγές τις ακούγαμε επί δεκαετίες και εδώ που καταντήσαμε είναι ακραία ανεύθυνο και ακραία επικίνδυνο να επαναλαμβάνονται.

Παναγιώτης Π. Ήφαιστος

One thought on “Η αποτυχία της Ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής και «το γκριζάρισμα των νεοελλήνων»

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.